Λυκουρέντζος (υφυπουργός Παιδείας) και Διαμαντοπούλου (υπεύθυνη για θέματα Παιδείας του ΠΑΣΟΚ) ήταν οι κεντρικοί ομιλητές της δεύτερης ημέρας (την πρώτη ημέρα κεντρικός ομιλητής ήταν ο Φώλιας, υπουργός Ανάπτυξης) της εκδήλωσης που οργάνωσε η Microsoft, με τίτλο «ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ – Στηρίζοντας την επιχειρηματικότητα – Επενδύοντας στη γνώση», υπό την αιγίδα του υπουργείου Ανάπτυξης, της Ειδικής Γραμματείας Ψηφιακού Σχεδιασμού του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, την υποστήριξη του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Πληροφορικής και Επικοινωνιών Ελλάδας (ΣΕΠΕ) και του Σωματείου Επιχειρηματικότητας Νέων (ΣΕΝ) και τη χορηγία του Βήματος και του in.gr (Λαμπράκης).
Μπροστά στα στελέχη της εταιρίας, ο υφυπουργός Παιδείας, έκανε κωλοτούμπες, διατρανώνοντας την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να υποτάξει την εκπαίδευση στην αγορά και τις επιχειρήσεις, ύμνησε την «πρωτοποριακή παρέμβαση» της Microsoft στα εκπαιδευτικά πράγματα και το σπουδαίο ρόλο των «εταίρων της αγοράς», περιέγραψε τη «μεταρρυθμιστική προσπάθεια» Καραμανλή στην εκπαίδευση και έριξε για μια ακόμη φορά το ανάθεμα σε κείνες τις δυνάμεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας, που με τις απόψεις, τη στάση και τη δράση τους βάζουν φρένο σ’ αυτές τις εξελίξεις και επιδιώξεις.
Λέγοντας ο Λυκουρέντζος ότι η «εκπαιδευτική διαδικασία οφείλει να προετοιμάσει τους αυριανούς πολίτες με όλα εκείνα τα εφόδια και τη γνώση που θα τους καταστήσουν ανταγωνιστικούς στην εγχώρια και διεθνή αγορά εργασίας», έδωσε το στίγμα μιας εκπαίδευσης, που παράγει πολίτες με γνώσεις ευθέως ανάλογες των αναγκών της αγοράς, υποχωρητικούς στη διαρκή επιθετικότητα του κεφαλαίου και υποταγμένους («ανταγωνιστικούς» γαρ).
Απολογήθηκε στο big boss που η χώρα παρουσιάζει «υστέρηση» σ’ αυτόν τον τομέα και μίλησε με κρυφό μίσος για «τους εμπλεκόμενους φορείς που δεν έχουν αντιληφθεί αυτή την ανάγκη και αρνούνται να συνεργήσουν στη διασύνδεση της εκπαίδευσης με τη βιομηχανία και την επιχειρηματική δραστηριότητα». Προφανώς, αυτοί είναι που «έχουν οχυρωθεί πίσω από ξεπερασμένες λογικές και νοοτροπίες του παρελθόντος», όπως ας πούμε η δημόσια, δωρεάν Παιδεία σε όλα τα επίπεδα και τις βαθμίδες, η μόρφωση και η δουλειά για όλους, ενώ η κυβέρνηση επιθυμεί την «κοινωνική δικαιοσύνη και ένα σύστημα ίσων ευκαιριών» (!), μέσα από την κατάργηση του «μονοπωλιακού χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και την εφαρμογή της νέας εκπαιδευτικής πολιτικής, που στοχεύει στη σύνδεση της εκπαίδευσης με τις ανάγκες της αγοράς». Κοντολογίς, άπαξ και ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια, καθιερωθούν δίδακτρα, πιάσουν τόπο οι καθημερινοί εκβιασμοί του υπουργού Παιδείας και του Καραμανλή προς τα ΑΕΙ να συμμορφωθούν εφαρμόζοντας το νόμο πλαίσιο, διώχνοντας τους «αιώνιους φοιτητές», καταργώντας τη δωρεάν διανομή συγγραμμάτων, υπογράφοντας τετραετείς συμφωνίες με την κυβέρνηση, υποδεικνύοντας «χορηγούς» και «άλλες πηγές» χρηματοδότησης, επιβάλλοντας τρομοκρατία και σιωπή, τότε θα θριαμβεύσει η κοινωνική δικαιοσύνη και θα αποκτήσουν άπαντες ίσες ευκαιρίες!
«Χρειαζόμαστε ισχυρές συμμαχίες μεταξύ των εταίρων της εκπαιδευτικής κοινότητας, των εταίρων της αγοράς, αλλά και κοινωνική συγκατάθεση» δήλωσε ο υφυπουργός Παιδείας, καλώντας σε συστράτευση όλες τις δυνάμεις του συστήματος, αναγνωρίζοντας ότι η προώθηση μιας τέτοιας αντιεκπαιδευτικής, αντιλαϊκής πολιτικής έχει μεγάλο πολιτικό κόστος (ισχυρές συμμαχίες) και ζητώντας ταυτόχρονα από τα λαϊκά στρώματα να το βουλώσουν και να κάτσουν βαθιά στον «καναπέ» τους, αποδεχόμενα το ρόλο του παθητικού θεατή.
Ο Λυκουρέντζος αναφέρθηκε στο ρόλο του «έξυπνου σχολείου», της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, των προγραμμάτων της «ευέλικτης ζώνης», των αναλυτικών προγραμμάτων «διαθεματικής προσέγγισης» ως δούρειων ίππων στην προώθηση αυτής της πολιτικής υποταγής της εκπαίδευσης στην αγορά και έκανε θετικές αναφορές στις ευρωπαϊκές χώρες, που στα εκπαιδευτικά τους προγράμματα «έχουν ενσωματώσει την καινοτομία, την ανταγωνιστικότητα και την επιχειρηματικότητα».
Τέλος, μετάνοιες έκανε μπροστά στους «παράγοντες της ιδιωτικής πρωτοβουλίας», «που έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να προβλέψουν αλλά και να διαμορφώσουν το κοινό μας μέλλον» και υπογράμμισε το ρόλο σ’ αυτή την κατεύθυνση του «Μνημονίου Συνεργασίας», που υπέγραψε πρόσφατα το υπουργείο Παιδείας με 8 καπιταλιστικούς ομίλους.
Την ομιλία της Διαμαντοπούλου, ως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τρίτη βράδυ, 27 Μαΐου) δεν την έχουμε, παρότι την αναζητήσαμε στο διαδίκτυο, αλλά και από την ίδια. Ετσι δε μπορούμε να τη σχολιάσουμε με λεπτομέρειες. Είμαστε, όμως, σίγουροι ότι η φανατική «εκσυγχρονίστρια» των κυβερνήσεων Σημίτη και εκπρόσωπος για θέματα Παιδείας (όχι τυχαία) του Γιωργάκη, πρωτοπόρου οραματιστή των «μη κρατικών-μη κερδοσκοπικών» πανεπιστημίων, της παράδοσης των σχολείων στους δήμους, της ανασφάλιστης εργασίας των νέων ως τα 25, του «το κράτος παράγει παιδεία και ο πολίτης έχει χρέος να την αγοράζει» και τα ρέστα, δεν θα υπολείπεται του συναδέλφου της Λυκουρέντζου σε κορώνες νομιμοφροσύνης απέναντι στο κεφάλαιο. Αλλωστε, και το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την Παιδεία είναι πανομοιότυπο με αυτό της ΝΔ και βεβαίως δεν ξεχνάμε πως η κυβέρνηση δανείζεται επιχειρήματα (ιδιωτικά πανεπιστήμια, διασταλτική ερμηνεία άρθρου 16, νόμος παράδοσης των νηπιαγωγείων στους δήμους και τους ιδιώτες κ.λπ.) από το οπλοστάσιο του ΠΑΣΟΚ.
Γιούλα Γκεσούλη
