Ανύπαρκτα είναι για τον υπουργό Παιδείας 60.000 παιδιά 4-5 ετών (στοιχεία ΔΟΕ), που οδηγού-νται στους ιδιώτες και τους δήμους, αφού δεν βρήκαν θέση στα δημόσια νηπιαγωγεία. «Πρόβλημα δεν υπάρχει», είπε με περισσό θράσος και ειρωνεύτηκε όσους επικαλούνται σοβαρά προβλήματα ότι «βλέπουν φαντάσματα».
Οσοι, όμως, ίδρωσαν φέτος να βρουν μια θέση για το παιδί τους στο δημόσιο νηπιαγωγείο και ήταν τυχεροί γιατί το παιδάκι τους ήταν νήπιο και όχι προνήπιο, αισθάνονται να τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Το φτύσιμο το εισπράττουν διπλό οι γονείς των προνηπίων, που κατέφυγαν τελικά στους ιδιώτες ή τους δήμους, καταβάλλοντας τσουχτερά δίδακτρα και τροφεία, που σε κάποιους δήμους πλησιάζουν τις τιμές των ιδιωτικών παιδικών σταθμών και νηπιαγωγείων.
Φτύσιμο εισπράττουν και οι νηπιαγωγοί, που στοιβάζουν συχνά σε μικρές αίθουσες, σε νοικιασμένα κτίρια με ανύπαρκτες αυλές, σε μαγαζιά, 25 παιδιά και δέχονται ασφυκτικές πιέσεις από τους προϊσταμένους να τα αυξήσουν, καταστρατηγώντας τον σχετικό νόμο, σε βάρος φυσικά της ασφάλειας και της εκπαίδευσης των παιδιών, αλλά και των ιδίων, ως εκπαιδευτικών και εργαζόμενων.
Τίποτε δε γνωρίζει ο κ. Ευριπίδης. Ούτε για τις συνθήκες λειτουργίας ξέρει, ούτε για την ελλιπέστατη χρηματοδότηση της Παιδείας, ούτε για τον ελλιπή εξοπλισμό και το λειψό εκπαιδευτικό υλικό. Ιδέα δεν έχει για το ότι μειώθηκαν οι διορισμοί νηπιαγωγών κατά 50% για την επόμενη διετία και φυσικά απεκδύεται της ευθύνης για την καταστρατήγηση των εργασιακών σχέσεων των νηπιαγωγών, για την αυθαίρετη και παράνομη αύξηση του διδακτικού τους ωραρίου και την αντιπαιδαγωγική αύξηση του ωραρίου των νηπίων, που όμως έναν και μόνο στόχο υπηρετούν: την εξώθηση του νηπιαγωγείου στους δήμους και την αλλοίωση του εκπαιδευτικού του ρόλου.
Αργά «κατάλαβε» (;) το παιχνίδι του υπουργείου Παιδείας η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΔΟΕ και αποσιωπώντας τις δικές της ευθύνες (δεν ξεχνάμε τη βρόμικη στάση της απέναντι στην κακόφημη και παραπλανητική «αποκέντρωση», την παρελκυστική τακτική της που έβαζε φρένο στην ανάπτυξη αγώνων για την υπεράσπιση του δημόσιου νηπιαγωγείου, τις θέσεις που κατά και- ρούς διατύπωσε για τα «παιδικά κέντρα» που είναι παραλλαγές των ολοήμερων νηπιαγωγείων που θυμίζουν περισσότερο παιδικούς σταθμούς, την απαξιωτική, πονηρή και ύπουλη στάση της απέναντι στις συντονιστικές επιτροπές νηπιαγωγών και γενικά σε ό,τι ξεπηδούσε από τα κάτω, την ουσιαστική απραξία της μετά τη «δέσμευση» Καραμανλή για το ένα έτος υποχρεωτικού νηπιαγωγείου, με το πέρας της μεγάλης απεργίας, κ.λ.π.), αποφάσισε να καλέσει τους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε συλλαλητήριο, στις 23 του Σεπτέμβρη έξω από το υπουργείο Παιδείας, στηρίζοντάς το με δίωρη στάση εργασίας τις δυο τελευταίες ώρες του διδακτικού ωραρίου του πρωινού κύκλου και τις δυο πρώτες του απογευματινού. Παράλληλα επικαιροποίησε την περσινή απόφαση, που αφορά στο ωράριο των νηπιαγωγών και κάλεσε τους νηπιαγωγούς να εφαρμόζουν το παλιό ωράριο, κηρύσσοντας συνεχείς στάσεις εργασίας, όπου χρειαστεί, εφόσον υπάρξουν πιέσεις από τη διοίκηση. Πάλι καλά, ίσως πουν κάποιοι. Η τακτική αυτή, όμως, υπολείπεται κατά πολύ των αναγκών των καιρών, που απαιτούν σκληρό αγώνα για την υπεράσπιση του δημόσιου, δωρεάν νηπιαγωγείου και των εκπαιδευτικών του (και μάλιστα σε εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες από την άποψη του ενδιαφέροντος της «κοινής γνώμης» με το άνοιγμα των σχολείων) και περισσότερο φαντάζει με κινητοποίηση «ανάγκης», για τα μάτια, αφού το θράσος του ΥΠΕΠΘ και της κυβέρνησης ξεπέρασε τα όρια, η πίεση από τους νηπιαγωγούς και την «κοινή γνώμη» είναι μεγάλη και επιβάλλεται να διασωθούν τα προσχήματα.
Σ’ αυτές τις συνθήκες ο εξαναγκασμός της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να ψελλίσει στην τελευταία της απόφαση (11/9/08) δυο κουβέντες ενάντια «στην αποκέντρωση και συγκεκριμένα στην υπαγωγή νηπιαγωγείων, σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών λειτουργιών στους Δήμους, που προωθούνται και με τα νέα σχέδια του Υπουργείου Εσωτερικών και της Κυβέρνησης» (λες και η αποκέντρωση μπορεί να γίνει διαφορετικά) και να συμπεριλάβει στα αιτήματα της απόφασης για τα νηπιαγωγεία (15/9/08) το αίτημα για «μειωμένο ωράριο για όλους τους εργαζόμενους γονείς με παιδιά έως 10 ετών», μοιάζει με ελιγμό, που υπηρετεί ευκαιριακές σκοπιμότητες συγκερασμού πολιτικών και συνδικαλιστικών απόψεων των διάφορων παρατάξεων, παρά με συνεπή επιλογή.
Γιούλα Γκεσούλη
