Τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα κινδυνεύουν πάντοτε από τη μουσειοποίηση. Από τη μετατροπή τους σε παρακολούθημα της κυρίαρχης ιδεολογίας. Με το Πολυτεχνείο αυτό έχει συντελεστεί προ πολλού. Με την επίκλησή του χτίστηκαν καριέρες, το μετέτρεψαν σε μάθημα και γιορτή στα σχολεία, το έκαναν ψωμοτύρι στο στόμα τους οι προσκυνημένοι, οι κήρυκες της υποταγής στην αστική νομιμότητα.
Το μήνυμα, όμως, υπάρχει ,γιατί τα μεγάλα γεγονότα συνέβησαν, δεν κατασκευάστηκαν. Στέκει ατόφιο και περιμένει την επικαιροποίησή του. Αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα η αναφορά σ’ αυτό, εκτός από τη σπέκουλα και την αναζήτηση άλλοθι για μια πολιτική (ή μια ζωή) αντίθετη απ’ αυτό το μήνυμα.
Το μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι αντίσταση στην καθεστηκυία τάξη. Αντίσταση όχι στα λόγια, αλλά έμπρακτη. Με πρόταξη του συλλογικού έναντι του ατομικού, με αποκοτιά και αυτοθυσία.
Και βέβαια, αυτό το μήνυμα δεν θα το επικαιροποιήσουν τα στεφάνια, η περατζάδα, οι δηλώσεις -στομφώδεις ή μη– η καθιερωμένη πορεία. Το μήνυμα θα το επικαιροποιήσουν μόνο οι αγώνες του σήμερα για τα μεγάλα προβλήματα του σήμερα. Αγώνες όχι μιας μέρας αλλά μιας ολόκληρης περιόδου.
Πώς θ’ απαντήσει η εργατική τάξη στην κρίση του καπιταλισμού και τις καταστροφικές συνέπειές της;
Πώς θ’ απαντήσει η σπουδάζουσα νεολαία στις προκλήσεις κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ενωσης;
Αυτά είναι τα μεγάλα ερωτήματα της σημερινής περιόδου που περιμένουν απάντηση, γιατί απάντηση μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί. Τιμώντας το Πολυτεχνείο ας δεσμευτούμε να δώσουμε τις απαντήσεις που πρέπει. Δημιουργώντας τα νέα «Πολυτεχνεία».
