Διοργάνωση πανεκπαιδευτικών συλλαλητηρίων στις 6 Νοέμβρη με στάση εργασίας και δυο 48ωρες απεργίες στις 19-20 και 25-26 Νοέμβρη αποφάσισε η Διοικούσα Επιτροπή της ΠΟΣΔΕΠ το περασμένο Σάββατο (η ΔΕ της ΠΟΣΔΕΠ θα ξανασυνεδριάσει στις 29 Νοέμβρη για να «επανεκτιμήσει την κατάσταση και να αποφασίσει την παραπέρα κλιμάκωση του αγώνα»). Αίτημα αιχμής είναι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστήριου και ο νόμος για τα Κολέγια, όμως είναι φανερό από το κείμενο της απόφασης ότι η ΠΟΣΔΕΠ βάζει συνολικά το πρόβλημα τις Παιδείας και τις σημαντικές ανατροπές που έχουν γίνει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια.
Είναι μια σημαντική απόφαση, αν αναλογιστούμε ότι παίρνεται από το πιο συντηρητικό κομμάτι του εκπαιδευτικού κινήματος και σε μια συγκυρία που οι πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις στους κόλπους των πανεπιστημιακών δασκάλων έδειχναν να χάνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Είναι γνωστό ότι το ρεύμα της υποταγής στις ρυθμίσεις του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο, στο όνομα του «ρεαλισμού» παρέσυρε ακόμα και δυνάμεις που πριν γίνει νόμος τάσσονταν εναντίον του, γεγονός που αντανακλάται και στην τελευταία απόφαση της ΔΕ της ΠΟΣΔΕΠ, η οποία δεν αναφέρεται στην αναγκαιότητα του αγώνα για ανατροπή του νόμου-πλαίσιο. Ομως, το γεγονός ότι το ΔΕΠ παίρνει αποφάσεις για απεργιακές κινητοποιήσεις και μιλά από τώρα για προοπτική κλιμάκωσης είναι από μόνο του σημαντικό και ανοίγει προοπτικές ευρύτερες.
Στην πραγματικότητα, οι διδάσκοντες ανοίγουν το χορό και καλούν τους φοιτητές να ακολουθήσουν, για να περάσουν στη συνέχεια μπροστά. Οποιος ξέρει τα πανεπιστημιακά πράγματα αυτό καταλαβαίνει. Οταν αιχμή είναι τα «κολέγια» και η κατεύθυνση της Μπολόνια, όλα τα θέματα μπαίνουν επί τάπητος. Οι ριζοσπαστικές δυνάμεις του ΔΕΠ ξέρουν καλά ότι δε μπορούν να φέρουν σε πέρας μόνες τους αυτόν τον αγώνα. Η αγωνιστική τους παρέμβαση αυτή τη στιγμή μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης, για να επιταχυνθούν οι διαδικασίες στο φοιτητικό κίνημα που ακόμα δείχνει εν υπνώσει. Αν πάρει φωτιά το φοιτητικό κίνημα, τότε ο ρόλος της ΠΟΣΔΕΠ μπορεί να είναι υποβοηθητικός, όπως και άλλες φορές έχει γίνει στο παρελθόν. Γιατί το φοιτητικό κίνημα μπορεί να κλείσει τα πανεπιστήμια και να βγάλει τον αγώνα στο δρόμο, πράγμα που δε μπορεί να κάνει η ΠΟΣΔΕΠ.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν το φοιτητικό κίνημα θα πάρει την πάσα και θα ξαμολυθεί μπροστά. Αν δεν γίνει αυτό, τότε δύσκολα θα μπορέσει η ΠΟΣΔΕΠ, όση αγωνιστική διάθεση κι αν έχουν οι ριζοσπαστικές δυνάμεις στο εσωτερικό της, να τραβήξει έναν αγώνα σε ένταση και διάρκεια τέτοια που να αναγκάσει την κυβέρνηση να κάνει πίσω.
Η συγκυρία είναι από κάθε άποψη ευνοϊκή για την ανάπτυξη αυτού του αγώνα. Παρά το κλίμα υποταγής στη νομιμότητα, που επικρατεί στη συντηρητική μάζα των διδασκόντων, ο νόμος-πλαίσιο δεν έχει αποκτήσει καμιά νομιμοποίηση στο χώρο των ΑΕΙ και ΤΕΙ (ακόμα και πατενταρισμένα λαμόγια κάνουν κριτική σε διάφορες πλευρές του). Η κυβέρνηση βρίσκεται στο ναδίρ της δημοτικότητάς της και τα προβλήματα που θα δημιουργεί η κρίση στις εργαζόμενες και νεολαιίστικες μάζες θα τη στριμώχνουν ακόμα περισσότερο. Ευτυχής είναι και η συγκυρία της ανάπτυξης αγώνων στη γειτονική Ιταλία, που πάντοτε λειτουργούν παραδειγματικά στους κόλπους της νεολαίας.
Πρέπει, λοιπόν, οι πρωτοπόροι φοιτητές, το «μπλοκ των καταλήψεων» όπως πολιτογραφήθηκε το πλειοψηφικό ρεύμα τα τελευταία χρόνια, να αναλάβουν δράση. Από το τελευταίο κύμα των καταλήψεων έχουν μπει στα ΑΕΙ και ΤΕΙ δυο «φουρνιές» νέων φοιτητών. Αυτοί μαζί με τους παλιότερους πρέπει να μετατραπούν ξανά σε ένα εκρηκτικό μίγμα που θα σαρώσει κάθε αναστολή και κάθε κομφορμισμό και θα φτάσει σ’ ένα νέο γύρο καταλήψεων, νικηφόρων αυτή τη φορά.
