Σε σχολεία και ΑΕΙ της Φλώρινας περιόδευσε ο Κώστας Γαβρόγλου. Από εκεί έδωσε ψεύτικες διαβεβαιώσεις και έκανε εξαγγελίες δημαγωγικού περιεχομένου, σαν αυτές που συνηθίζει να κάνει όλο τον καιρό, ενώ ετοιμάζεται η τελική πρόταση των συριζαίων για την εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση» και αναμένεται η νέα έκθεση του ΟΟΣΑ για την εκπαίδευση, που θα δώσει και τις κατευθύνσεις παρέμβασης.
Ο υπουργός Παιδείας, μεταξύ άλλων, είπε (πηγές ΑΠΕ-ΜΠΕ- αναπαραγωγή alfavita, υπουργείο Παιδείας):
♦ Για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και τις πανελλαδικές εξετάσεις
«Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι καταπιεστικό», αλλά αυτός «θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να το αλλάξει προς το καλύτερο» και ότι επιθυμία της κυβέρνησης και του υπουργείου είναι να «αποδραματοποιήσουμε τις εξετάσεις και όλο το εκπαιδευτικό έργο να γίνεται μέσα στο σχολείο».
Πίσω από τα ωραία λόγια, που χαϊδεύουν απλώς τα αυτιά, κρύβεται η αλήθεια. Σύμφωνα με τα πορίσματα και των δυο επιτροπών που συγκροτήθηκαν στο πλαίσιο του «εθνικού διαλόγου» [Λιάκου και Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής (πόρισμα Γαβρόγλου)], αλλά και με την πρόταση του ΙΕΠ, από πουθενά δεν απορρέει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα θα πάψει να είναι καταπιεστικό, ούτε ότι θα «αποδραματοποιηθούν» οι πανελλαδικές εξετάσεις.
Ισα-ίσα εκείνο που προτείνεται είναι η δημιουργία ενός αριστοκρατικού Λυκείου, για λίγους κι εκλεκτούς, η ένταση των ταξικών φραγμών (π.χ. τράπεζα θεμάτων, εκτενές δοκίμιο κ.ά), η ύπαρξη δυο τύπων Λυκείου, Γενικού και Επαγγελματικού, η παραμονή των πανελλαδικών εξετάσεων, η αυστηροποίηση των όρων εισαγωγής στα Πανεπιστήμια (περιορισμός επιλογών, συντελεστές βαρύτητας, κ.λπ.).
♦ Για τη χρηματοδότηση της Παιδείας
Εχει συγκροτηθεί επιτροπή, με τη συμμετοχή όλων των κομμάτων της Βουλής που θα εξετάσει το σύνολο των οικονομικών και ανελαστικών δαπανών της εκπαίδευσης, ώστε να αποτυπωθεί η εικόνα και το υπουργείο να αξιοποιήσει καλύτερα τις δαπάνες για την εκπαίδευση.
Τα παραπάνω αποτελούν το γνωστό μότο με το οποίο απαντάει ο Γαβρόγλου, όταν του γίνονται ερωτήματα για την άθλια χρηματοδότηση της δημόσιας Παιδείας.
Είναι η τακτική του «στρίβειν διά του αρραβώνος».
Καμιά ανυπαρξία αρμόδιας επιτροπής δεν εμπόδισε διαχρονικά και πολύ περισσότερο τα χρόνια του Μνημονίου, όλες τις αστικές κυβερνήσεις να δώσουν περισσότερα χρήματα στην Παιδεία. Ο μαρασμός του δημόσιου σχολείου είναι πολιτική επιλογή, αφού κεντρικός σκοπός ήταν και είναι η «δημοσιονομική αναπροσαρμογή», ο «εξορθολογισμός», κοντολογίς η ενίσχυση του κεφαλαίου, με παράλληλο χτύπημα όλων των κοινωνικών δαπανών και δικαιωμάτων και η διατήρηση σε υψηλά επίπεδα των «αμυντικών» δαπανών, γιατί έτσι επιτάσσουν τα πολεμοκάπηλα σχέδια των ιμπεριαλιστών.
♦ Για τις προσλήψεις εκπαιδευτικών
«Υπάρχει δυσκολία» «λόγω των μνημονιακών υποχρεώσεων».
Για άλλη μια φορά διαλύονται οι αυταπάτες, που σκόπιμα καλλιέργησαν όλοι οι υπουργοί Παιδείας, από τον Λοβέρδο ως τον Φίλη. Ο Γαβρόγλου προσπαθεί τελευταία, χρησιμοποιώντας χαμηλούς τόνους, να προετοιμάσει τους εκπαιδευτικούς για τη διάψευση και αυτής της εξαγγελίας και να συγκρατήσει τις ελπίδες, επειδή αυτές μπορεί να γεννήσουν διεκδικητικό κίνημα και να κόψουν ψήφους.
♦ Για τις επιλογές διευθυντών σχολικών μονάδων
Η ακυρωτική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τη διαδικασία επιλογής διευθυντών σχολικών μονάδων, είναι «μια δύσκολη απόφαση», που «στην ουσία μας κόβει τα πόδια», ενώ ταυτόχρονα διαβεβαίωσε ότι θα αντιμετωπισθεί το ζήτημα «με απόλυτο και δημοκρατικό τρόπο».
Οι συριζαίοι με τις φιοριτούρες της συμμετοχής των εκπαιδευτικών στη διαδικασία εκλογής των διευθυντών των σχολικών μονάδων (με μυστική ψηφοφορία) προσπαθούν να αναθερμάνουν τις αυταπάτες της «συνδιοίκησης». Το ΣτΕ, όμως, που υπερασπίζει το δίκαιο του μονάρχη έχει άλλη γνώμη. Το αστικό σχολείο και η διοικητική του πυραμίδα, που εγγυάται την εφαρμογή των νόμων, είναι μηχανισμός, για το καπιταλιστικό σύστημα και τη διαιώνισή του, μη διαπραγματεύσιμος.
Οι συριζαίοι έχουν ανάγκη αυτή την προπαγάνδα και για το γεγονός ότι ετοιμάζονται να επαναφέρουν την αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση. Ενας διευθυντής, που έχει τη στήριξη των εκπαιδευτικών (λέμε τώρα) είναι πιο εύκολο να επιβάλλει καταστάσεις.
