Στο τέλος αυτής της εβδομάδας (το σημείωμα αυτό γράφεται Τρίτη βράδυ) λέγεται ότι το υπουργείο Παιδείας θα δώσει στη δημοσιότητα το σχέδιο νόμου για το ξεπάτωμα του δημόσιου Πανεπιστήμιου και ΤΕΙ, ώστε να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στη σύνοδο των πρυτάνεων την Παρασκευή και το Σάββατο. Μα κι αν ακόμη η Διαμαντοπούλου δε θελήσει στο καπάκι του Μεσοπρόθεσμου να ανάψει μια ακόμη μεγάλη φωτιά, είναι σίγουρο ότι το σχέδιο νόμου δρομολογείται να κατατεθεί και να ψηφιστεί μέσα στο καλοκαίρι. Τούτο ξεκαθάρισε ο ΓΑΠ μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες: «Εγώ σας λέω, ακόμα και να μην είχαμε αυτά τα δάνεια, να μην είχαμε καν κρίση στην Ελλάδα και να είχαμε ένα θέμα, όπως έχουμε το θέμα της παιδείας -που είναι μια μεγάλη τομή που θα κάνουμε- θα είναι πιο εύκολη η αλλαγή στο χώρο της παιδείας, αν ένα κόμμα το στηρίξει, ή αν υπάρχει και ευρύτερη συναίνεση; Εγώ σας λέω, χωρίς κρίση. Βεβαίως, όσο μεγαλύτερη η συναίνεση, τόσο μεγαλύτερη και η δυνατότητα επιτυχίας. Αρα, λοιπόν, νομίζω ότι είναι λογικό να υπάρχει η αίσθηση, ότι η επιτυχία αυτή θα είναι περισσότερο διασφαλισμένη, αν υπάρχουν ευρύτερες δυνάμεις που τη στηρίζουν», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, εξακολουθούν οι κατευθυνόμενες διαρροές στον αστικό Τύπο, που προετοιμάζουν το έδαφος. Τούτη τη φορά οι σχετικές αναφορές στην εφημερίδα του Συγκροτήματος βάλλουν κατά του πανεπιστημιακού ασύλου. Στο ΒΗΜΑ (26/6) αναφέρονται χαρακτηριστικά τα εξής: «Ο νέος νόμος-πλαίσιο για τα πανεπιστήμια που παρουσιάζεται τις επόμενες ημέρες ουσιαστικά καταργεί το πανεπιστημιακό άσυλο διά της… απουσίας του από τις διατάξεις του. Το άσυλο έτσι, ως νομική έννοια, καταργείται… Οπως έλεγε πανεπιστημιακός καθηγητής ο οποίος συμμετείχε στις επιτροπές οι οποίες συνεδρίασαν στο υπουργείο Παιδείας για το θέμα: ‘’ Αν δεν αναφερθεί πουθενά στον νόμο το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου, η νομική του έννοια και η νομική του υπόσταση δεν ισχύουν. Παραμένει έτσι ένας ηθικός κανόνας. Η διοίκηση του κάθε πανεπιστημίου θα μπορεί να καλεί την Αστυνομία όποτε παραστεί ανάγκη, χωρίς καμία επιπλοκή. Ούτε αρμόδιες επιτροπές ούτε πολύπλοκες διαδικασίες για να κληθεί ο εισαγγελέας’’».
Η κυβέρνηση και η Διαμαντοπούλου ακολουθούν αυτό το δρόμο, θεωρώντας πως οι αντιστάσεις που θα αντιμετωπίσουν, κυρίως από ένα αναγεννημένο φοιτητικό κίνημα, θα είναι μηδαμινές, βοηθούντος του καλοκαιριού. Θεωρούν ότι θα ξεμπλέξουν και με τους πανεπιστημιακούς, που σύσσωμοι σχεδόν δήλωναν όταν πρωτοεμφανίστηκε το αρχικό «σχέδιο διαβούλευσης», ότι αυτό δεν αποτελεί βάση συζήτησης, με τερτίπια του είδους: το Συμβούλιο δεν θα είναι Συμβούλιο Διοίκησης, αλλά ελέγχου, την πλειοψηφία του θα αποτε- λούν μέλη ΔΕΠ, κ.λπ. Τη φόρα στο υπουργείο Παιδείας έσπευσαν προς το παρόν να κόψουν οι πρυτάνεις των τριών μεγαλύτερων Πανεπιστημίων της χώρας (Αθηνών, ΑΠΘ, ΕΜΠ), με κοινή ανακοίνωσή τους, επισημαίνοντας τα εξής: «Παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες μια συντονισμένη προσπάθεια προερχόμενη από το υπ. Παιδείας να πειστεί η κοινωνία ότι έχει διαμορφωθεί ήδη το νομοθετικό πλαίσιο, με το οποίο θα λειτουργούν εφεξής τα ΑΕΙ. Με σειρά οργανωμένων δημοσιευ-μάτων και συνεντεύξεων προτείνονται μέτρα, με τα οποία υποτίθεται ότι έχουν συμφωνήσει τα πανεπιστήμια ή αν, αντίθετα, συμβεί να μη συμφωνούν, διατυπώνεται ευθέως ή υπαινικτικά η απειλή ότι πρόκειται να υποστούν κυρώσεις, που μπορούν να φτάσουν έως τη διακοπή της επιχορήγησης… Τα ΑΕΙ αποτελούν χώρους ελευθερίας έτσι ώστε οποιουδήποτε είδους υπαινιγμοί απειλής να μην τα πτο- ούν στην αποστολή που τους έχει ανατεθεί από την ευνομού-μενη πολιτεία για δημόσια και δωρεάν παιδεία».
Μα κι αν ακόμη το πανεπιστημιακό κατεστημένο μπει σε παζάρια με το υπουργείο, προσπαθώντας να βρει τη «χρυσή τομή» σε ό, τι αφορά τη θέση του στη διοίκηση, ο Σεπτέμβρης είναι κοντά. Οι φοιτητές θα νιώσουν στο πετσί τους την αγριότητα του νόμου, το ξεθεμελίωμα κάθε υπόνοιας δωρεάν παιδείας, το τι σημαίνει να φοιτούν σ’ ένα Πανεπιστήμιο πλήρως υποταγμένο στην καπιταλιστική αγορά. Τούτο, σε συνδυασμό με την ασφυκτική πίεση που αισθάνονται ως κομμάτι της νεολαίας της εργαζόμενης κοινωνίας που στραγγαλίζεται από τα Μνημόνια, μπορεί να γεννήσει εκρηκτικές καταστάσεις. Και τότε ο νόμος Παπανδρέου-Διαμαντοπούλου μπορεί να πάει στα αζήτητα.
