Οδηγημένος από το μέγα πάθος
– να μη δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στο αστικό σύστημα, δίνοντας συνεχώς εξετάσεις νομιμοφροσύνης και υποταγής
– να μένει προσκολλημένος σε μια γραφειοκρατική λογική διεξαγωγής των απεργιών (προειδοποιητική-κλιμάκωση), παρά τις συνεχείς αποτυχημένες 24ωρες που επέτειναν την καλλιέργεια της απογοήτευσης και συνέβαλαν στη δημιουργία κλίματος ήττας
– να στηρίζει μόνο τις κινητοποιήσεις που καθοδηγεί ο ίδιος, χρησιμοποιώντας τες ως μέσο για μικροπολιτικά κοινοβουλευτικά οφέλη
– να ανταγωνίζεται τον ΣΥΡΙΖΑ, στην άλωση της πίτας των εκλογικών ποσοστών, παίζοντας το παιχνίδι των εντυπώσεων
ο Περισσός έχει γίνει καταγέλαστος και ξεδιάντροπα, χέρι-χέρι με τις δυνάμεις των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπονομεύει την ανάπτυξη του αγώνα των καθηγητών.
Στις συνελεύσεις των καθηγητών, που έγιναν για να παρθεί η απόφαση για απεργία, οι συνδικαλιστές του πρότειναν μια 48ωρη, τις ημέρες που αυτή είχε ήδη αποφασιστεί από την ΑΔΕΔΥ (18 και 19 Σεπτέμβρη). Στη συνέχεια, και ενώ η πρότασή τους κυριολεκτικά πάτωσε σε ψήφους δε συνετίστηκαν, ούτε αναπροσάρμοσαν την ταχτική τους, παρόλη τη γενική αποδοκιμασία της από τη συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών, που αποφάσισε πενθήμερες επαναλαμβανόμενες. Ξεδιάντροπα, με κηρυγμένη ήδη την απεργία των καθηγητών από την ΟΛΜΕ (μετά τις αποφάσεις των συνελεύσεων των ΕΛΜΕ), πρότειναν στις συνελεύσεις των δασκάλων που ακολούθησαν την ίδια καραμέλα της 48ωρης, υπονομεύοντας τη δημιουργία μεγάλου και ισχυρού απεργιακού μετώπου. Στη ΔΟΕ ήταν ανένδοτοι, ακόμη κι όταν προτάθηκε από τις Παρεμβάσεις μια 48ωρη στις 16 και 17 Σεπτέμβρη, ώστε μαζί με τη 48ωρη της ΑΔΕΔΥ (18 και 19 Σεπτέμβρη) να μεγαλώσει ο απεργιακός χρόνος και να μπουν οι εκπαιδευτικοί στον αγώνα με όσο το δυνατόν πιο συντονισμένο και μεγαλύτερο απεργιακό βήμα.
Για ξεκάρφωμα, βεβαίως, ο Περισσός, επαναλαμβάνει αυτό που λέει σε κάθε τέτοια περίπτωση, ότι θα στηρίξει όποια μορφή αγώνα αποφασιστεί. Ως συνήθως περιμένει να δει την εξέλιξη και μετά να μπει, ακολουθώντας στη συνέχεια άλλα μονοπάτια και μεθόδους υπονόμευσης. Η πλάκα είναι ότι επαίρεται ότι ξεχειλίζει από ταξικότητα. Οι ταξικοί, όμως, αγωνιστές δεν είναι κολλημένοι στην τακτική που αρχικά σχεδίασαν, όταν τα γεγονότα και ο κόσμος που δίνει τη μάχη τους ξεπερνά. Και πάνω απ’ όλα, βεβαίως, προτάσσουν τα συμφέροντα των εργαζόμενων.
