Το υπουργείο Παιδείας έχει αναλάβει εκστρατεία για να λουστράρει το γερασμένο και αποκρουστικό πρόσωπο της λεγόμενης Τεχνικοεπαγγελματικής Εκπαίδευσης, ώστε να επανακάμψουν σ’ αυτή οι μαθητές, που τα τελευταία χρόνια, φαίνεται πως την εγκατέλειψαν και επέστρεψαν σε αρκετά μεγάλο βαθμό στη γενική εκπαίδευση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου, από το 1999, που πρωτοεμφανίστηκαν τα ΤΕΕ του Αρσένη, μέχρι το 2006 ο μαθητικός τους πληθυσμός σημείωσε συνολική πτώση 53,54%. Το αρχικό φοβερό σοκ που υπέστησαν οι μαθητές από την αγριότητα της «μεταρρύθμισης Αρσένη» -και κυρίως τα παιδιά τα προερχόμενα από τα φτωχά λαϊκά στρώματα-, άρχισε με τα χρόνια να υποχωρεί, λόγω της απάλειψης των πολύ ακραίων εκφάνσεών της, αποτέλεσμα του μεγαλειώδους μαθητικού κινήματος των καταλήψεων (κατάργηση πανελλαδικών εξετάσεων Β΄ Λυκείου, σταδιακή μείωση των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθημάτων σε 6 από τα 14 που ήταν αρχικά), αλλά και της εδραιωμένης πεποίθησης για το γενικό μπάχαλο και ξεχαρβάλωμα που επικρατούσε στα ΤΕΕ.
Θορυβημένο το σύστημα, από το αποτέλεσμα που μπορούσε να έχει η αναξιοπιστία των ΤΕΕ (αποτέλεσμα που έχει να κάνει με το πισωγύρισμα στη γενική εκπαίδευση και συνεπώς με την ενίσχυση της τάσης της νεολαίας της εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακή μόρφωση) αποφάσισε να δράσει, φτιασιδώνοντας το πρόσωπο της τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης. Καταρχήν βάφτισε τα ΤΕΕ με καινούργιο όνομα. Ετσι προέκυψαν τα ΕΠΑΛ (Επαγγελματικά Λύκεια) και ΕΠΑΣ (Επαγγελματικές Σχολές). Επειτα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως στους απόφοιτους των ΕΠΑΛ θα δοθεί η δυνατότητα να μπαίνουν και στα Πανεπιστήμια και όχι μόνο στα ΤΕΙ. Και τελευταία ξεκίνησε καμπάνια εξωραϊσμού των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ με ημερίδες ανά την Ελλάδα, εντείνοντας την προπαγάνδα, αφού βλέπει πως τα μερεμέτια της δεν πιάνουν τόπο στη νεολαία, που εξακολουθεί να τους γυρίζει την πλάτη.
Και τους γυρίζει την πλάτη γιατί α) η αποδιοργάνωση και το αλαλούμ συνεχίζουν να βασιλεύουν, αφού, όπως καταγγέλλει η ΟΛΜΕ, δεν επιλύθηκε κανένα πρόβλημα υλικοτεχνικής υποδομής, ενώ χρησιμοποιούνται ανάκατα βιβλία των ΤΕΕ και του Ενιαίου Λυκείου, ακόμα και από διαφορετικές τάξεις β) δεν υπάρχει ακόμα και αυτή η στοιχειώδης αντισταθμιστική αγωγή γ) η δυνατότητα πρόσβασης των αποφοίτων των ΕΠΑΛ στα Πανεπιστήμια είναι δώρον άδωρον, αφού οι μαθητές των ΕΠΑΛ δεν διδάσκονται σε ίσο χρόνο και επάρκεια με τους μαθητές των Γενικών Λυκείων τα κοινά μαθήματα, στα οποία όμως καλού-νται να εξεταστούν πανελλαδικά σε κοινά θέματα δ) στο νέο σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση διατηρού-νται οι ειδικές εξετάσεις για την είσοδο στα ΤΕΙ με τις ίδιες στρεβλώσεις του παρελθόντος (περιορισμένος αριθμός εισακτέων στα ΤΕΙ, πρόσβαση μόνο στις αντίστοιχες ειδικότητες, βαθμολογική βάση κ.λ.π.) ε) οι απόφοιτοι των ΕΠΑΣ δεν έχουν κανένα δικαίωμα πρόσβασης στα ΑΕΙ-ΤΕΙ.
Κοντολογίς, στη συνεχή διαπάλη ανάμεσα στο σύστημα και την τάση της εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακή μόρφωση, η τελευταία αποδείχτηκε ότι είναι πολύ ισχυρή και ανθεκτική για να πεθάνει.
Ομως το μαθητικό και νεολαιίστικο κίνημα και γενικότερα το κίνημα δεν πρέπει να αρκεστεί σε νίκες στα επιμέρους σημεία. Πρέπει να απαιτήσει την κατάργηση και των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, την ύπαρξη ενός και μοναδικού Ενιαίου Λυκείου, το ενιαίο δεκατετράχρονο σχολείο (με τα δυο χρόνια του Νηπιαγωγείου). Πρέπει να απαιτήσει την ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο και την κατάργηση όλων των αξιολογικών κρίσεων. Πρέπει να πάει και παραπέρα, προβάλλοντας το όραμα του σχολείου της γενικής και πολυτεχνικής μόρφωσης, που χωρά μόνο σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση που στο επίκεντρο θα έχει τον Ανθρωπο και τις ανάγκες του.
