Την υπαλληλική νοοτροπία των μετεμφυλιακών χρόνων κουβαλάει ως φαίνεται ο διευθυντής του 2ου Λυκείου Κιλκίς, ο οποίος τιμώρησε με αποβολή 68 μαθητές γιατί πήραν μέρος σε συλλαλητήριο, που οργανώθηκε από τοπικούς φορείς ενάντια στη δημιουργία των μεταλλείων χρυσού. Η συμμετοχή στον αγώνα για την αποτροπή ενός περιβαλλοντικού εγκλήματος, αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως για τον παιδαγωγό να σου πετύχει και τιμωρείται, αντί να προβάλλεται και να επαινείται ως στάση ζωής.
Κάτι τέτοιοι στενοκέφαλοι, στεγνοί και στυγνοί εκπαιδευτικοί, που κλείνουν ερμητικά αντί ν’ ανοίγουν τις χαραμάδες στους τοίχους του αστικού σχολείου, που αντί ν’ αφουγκραστούν τις αγωνίες της νεολαίας και να χαρούν που αυτή αφυπνίζεται και μετέχει στα κοινά -στα κοινά βεβαίως που συναρτώνται με τους αγώνες των εργαζόμενων γονιών και συντοπιτών τους για μια καλύτερη ζωή, ειδικά στις μέρες μας που οι κατακτήσεις χρόνων συνθλίβονται και ξεπουλιέται μπιρ παρά και φαστ-τρακ η δημόσια περιουσία- αυτοί θορυβούνται και τρέχουν να επιβάλλουν τον τρόμο και την τάξη, είναι προφανώς αξιέπαινοι για τους πολιτικούς τους προϊστάμενους. Που ως τώρα σιωπούν και συνεπώς, εμμέσως πλην σαφώς, τους επιβραβεύουν. Εκεί στο υπουργείο Παιδείας ανατριχιάζουν κάθε φορά που βλέπουν τα νιάτα, αντί να λουφάζουν τρομαγμένα, να σηκώνουν το κεφάλι. Και τώρα τελευταία το βλέπουν συχνά. Οι μούντζες στις παρελάσεις ήταν μόνο η αρχή.
