Αρκετά μας βασανίζει τους εργαζόμενους της WIND πως μπορούμε να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα ειδικά σήμερα που η κρίση «ελαφραίνει τα πορτοφόλια μας και βαραίνει τις πλάτες μας». Η αρνητική κατάσταση είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας οικονομική κρίσης στην οποία κολυμπάει και η ελληνική οικονομία με τους έλληνες επιχειρηματίες να προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν στο έπακρο. Η κρίση προελαύνει συμπαρασύροντας θέσεις εργασίας, καταδικάζοντας στην ανεργία δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Η μαύρη λίστα λένε ότι θα μεγαλώσει τόσο που θα δημιουργήσει μερικά εκατομμύρια ανέργων και άστεγων. Η κρίση είναι μια χρυσή ευκαιρία για τους εργοδότες να χτυπήσουν εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις, όπως το 8ωρο που χρόνια τους κάθονταν στο λαιμό, και να περιορίσουν στο ναδίρ το εργατικό κόστος για να συνεχίσουν απερίσπαστοι τον ανταγωνισμό τους για το μεγαλύτερο κέρδος.
Σε αυτές τις συνθήκες δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά μας: Ο ένας δρόμος είναι ο καθένας μόνος του να κοιτάξει πως θα περισώσει την εργασία του, το μισθό του, την τύχη του ίδιου και της οικογένειάς του. Η πρακτική αυτής της απόφασης οδηγεί σε έναν δίχως όρια ανταγωνισμό με τους συναδέλφους μας, με δίχως κανόνες, με κτυπήματα κάτω από τη ζώνη, με ρουφιανιές, γλειψίματα στον προϊστάμενο, με χαμόγελα όταν χάνει ο διπλανός την εργασία του ή στην καλύτερη περίπτωση να ψελλίσει ένα ψίθυρο «μελλοθανάτου»: «ευτυχώς σήμερα τη γλύτωσα». Το αποτέλεσμα θα είναι λιγότεροι εργαζόμενοι, χειρότερα αμειβόμενοι και με δυσμενέστερους όρους εργασίας.
Μας ικανοποιεί, μας ταιριάζει αυτή η λογική: «ας σώσει ο καθένας το τομάρι του;»
Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος της συλλογικότητας. Ο καθένας μόνος του είναι καταδικασμένος, μόνο όλοι μαζί ενωμένοι μπορού-με να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Να μην αφήσουμε καμία θέση εργασίας να χαθεί και να φορτωθούμε την εργασία του απολυμένου συναδέλφου μας.
Ειδικά, τώρα που βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για την διεκδίκηση της ΕΣΣΕ για το 2009, οι σειρήνες της κρίσης και του υποτιθέμενου ρεαλισμού θα γίνουν πιο δυνατές και τα κροκοδείλια δάκρυα θα γίνουν ποτάμι για να πνίξουν τις διεκδικήσεις μας. Χρειάζεται να θυμίσουμε στους εαυτούς μας και στους συναδέλφους μας ότι είτε με κρίση είτε χωρίς κρίση η WIND δεν μας μοίραζε μισθούς με ουρά. Απεναντίας. Στα στελέχη της όμως το χρήμα και οι παροχές μοιράζονται απλόχερα. Δεν πέρασε πολύς καιρός που η τότε ΤΙΜ πωλήθηκε στην WIND στο διπλάσιο της αξίας της. Χαρακτηρίστηκε και μπίζνα του αιώνα. Από την αγοραπωλησία αυτή βγήκαν οφελημένα τα υψηλόβαθμα στελέχη. Γράφτηκε σε εφημερίδα χωρίς να διαψευστεί ότι υψηλόβαθμο στέλεχος της ΤΙΜ που μεσολάβησε στην πώληση πήρε μπόνους 50 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή τους μι- σθούς ενός έτους των εργαζόμενων στη WIND. Βέβαια, θέλουν να μας πείσουν ότι αυτό είναι λογικό, έτσι λειτουργεί η αγορά, είναι το επιχειρηματικό ρίσκο… Τελικά, είναι όλα λογικά όταν πρόκειται να γεμίσουν οι εργοδότες τις τσέπες τους και παράλογα όταν διεκδικούν καλύτερους μισθούς, επιδόματα και καλύτερους όρους εργασίας οι εργαζόμενοι. Δημιουργήσαμε οι εργαζόμενοι κρίση; Οχι. Τότε γιατί να την πληρώσουμε; Σε τελευταία ανάλυση εμείς είμαστε οι δημιουργοί όλου αυτού του πλούτου και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε και τον πάρουμε στα χέρια μας τόσο το καλύτερο. Κρίσεις δημιουργεί το αδίστακτο και ανελέητο κυνήγι του κέρδους που επιδίδονται οι εργοδότες για να γίνουν πλουσιότεροι πάνω στην δική μας φτηνότερη εργασία, στην λιγότερη και χειρότερη ζωή μας.
Πόσο ρεαλιστικό είναι να διεκδικούμε σε συνθήκες κρίσης των εργοδοτών;
Για την ΕΣΣΕ του 2009 ζητάμε αυξήσεις 100 ευρώ για όλες τις μισθολογικές κατηγορίες. Το συνολικό ποσό για τους 1700 εργαζόμενους είναι 2 εκατομμύρια ευρώ. Ψίχουλα μπροστά σε αυτά που πήραν τα μεγαλοστελέχη για μπόνους. Ο στόχος είναι ρεαλιστικός, βελτιώνει σημαντικά το μισθό μας και μπορεί να ενώσει τους εργαζόμενους όλων των τμημάτων.
Μπορούμε να πετύχουμε με την διεκδίκηση καλύτερους μισθούς, επιδόματα και ευνοϊκότερους όρους εργασίας;
Μοναδικός όρος της επιτυχίας θα είναι η συμμετοχή των εργαζομένων στις διαδικασίες του Σωματείου: Στα Διοικητικά Συμβούλια που είναι ανοικτά για όλους τους εργαζόμενους, στις συνελεύσεις των τμημάτων και στην λειτουργία των τοπικών επιτροπών, στις Γενικές Συνελεύ-σεις, στις κινητοποιήσεις και σε όποιες άλλες μορφές συζήτησης και δράσης αποφασίσουμε.
Να βγάλουμε από το μυαλό μας ότι εκλέγουμε Διοικητικό Συμβούλιο όπως κυβέρνηση και τους εξουσιοδοτούμε να δράσουν για εμάς χωρίς εμάς.
Η ανάθεση: – δεν οδηγεί στην διεκδίκηση αλλά στην συνδιαλλαγή – δεν δίνει λύσεις αλλά σκοτώνει την διάθεση των εργαζόμενων και δημιουργεί εργατοπατέρες που κάθονται στο σβέρκο μας…
Οπως έχει διδάξει η ιστορία είμαστε υποχρεωμένοι να πονηρευόμαστε όταν κάποιος μας χτυπάει φιλικά στην πλάτη και μας λέει: «κάτσε εσύ στον καναπέ σου και όταν σε χρειαστώ σου σφυρίζω και έρχεσαι». Μόνο με την συμμετοχή μας τα αποτελέσματα θα είναι και ικανοποιητικά και θα έχουμε συμβάλλει ενεργά στην βελτίωση της θέσης μας.
Το Σωματείο μας προβάλλει με σθένος την άμεση συμμετοχή των εργαζόμενων της WIND στις διαδικασίες συζήτησης και λήψης αποφάσεων και δράσεων και την έχει πετύχει. Αλλοτε η συμμετοχή είναι μεγαλύτερη και άλλοτε μικρότερη. Με την πίστη που δείχνουμε σε αυτή την κατεύθυνση οι επιτυχίες θα είναι μεγαλύτερες. Τα σκαμπανεβάσματα στην συμμετοχή δεν πρέπει να μας οδηγήσουν σε λογικές «αφού δεν συμμετέχουν πολλοί, ας αναθέσουμε στο ΔΣ τα προβλήματα». Τα πράγματα δεν είναι ούτε άσπρα, ούτε μαύρα. Μην ξεχνάμε την υψηλή συμμετοχή στις απεργίες για το ασφαλιστικό και την συμμετοχή στην στάση εργασίας όπως και την χαμηλή συμμετοχή σε αρκετές συνελεύ-σεις. Ομως υπάρχει αντίλογος: Δίνουμε μια σύγκρουση με λογικές ριζωμένες και καλλιεργημένες χρόνια που βάζουν βαρίδια πολλές φορές στα πόδια μας κρατώντας μας μακριά από μαζικές διαδικασίες. Ομως, αυτή η πορεία έχει φέρει αποτελέσματα και αυτά πρέπει να κρατήσουμε. Με την εμπειρία που έχουμε είναι βέβαιο ότι μας περιμένουν καλύτερες ημέρες.
Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας αυτή την επίθεση κυβέρνησης και εργοδοτών;
Δεν μπορούμε εντελώς μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε αυτή την επίθεση. Χρειάζεται μαζί με άλλα σωματεία, εργαζόμενους και συλλογικότητες να συζητήσουμε και να βρεθούμε σε πρωτοβουλίες που να προωθούν τα εργατικά ζητήματα και την αυτοτελή οργάνωση των εργαζομένων. Η ΓΣΕΕ, τα Εργατικά Κέντρα και η ΟΙΥΕ αποδείχτηκαν ανίκανες και υποτελείς στα συμφέροντα των εργοδοτών. Εχουν ξεκόψει από τους εργαζόμενους και δεν τους εκφράζουν. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της υπόθεσης της απόπειρας δολοφονίας της Κούνεβα που δεν έκαναν τίποτα για να οργανώσουν τον αγώνα ενάντια στην σύγχρονη δουλεία των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων, όπως και στην εξέγερση του Δεκέμβρη που ανέβαλαν την προγραμματισμένη πορεία. Δεν είναι τυχαίο που τα πρωτοβάθμια σωματεία και συλλογικότητες οργάνωσαν ανεξάρτητη συγκέντρωση για την Κούνεβα με μεγάλη επιτυχία και η ΓΣΕΕ την καταδίκασε.
Λύση δεν μπορεί να αποτελέσει και ο «ταξικός» συνδικαλισμός του ΠΑΜΕ. Μάλιστα το αποδεικνύουν με το παραπάνω όταν συνδικαλιστές τους συκοφα- ντούν ως εργοδοτικά, σωματεία όπως το δικό μας που από την ίδρυσή του έχει διωχθεί τρεις φορές και χαρακτηρίζεται για τους αγώνες του για διεκδικήσεις που βελτιώνουν τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας.
Καμία ανάθεση, άμεση προσωπική συμμετοχή στις διαδικασίες συζήτησης, απόφασης και δράσης.
Με ενότητα, συσπείρωση και αποφασιστικότητα θα έχουμε επιτυχίες.
Χάρης Χρήστου
Το κείμενο αυτό γράφτηκε και διανεμήθηκε στους εργαζόμενους της Wind, ενόψει των εκλογών στο σωματείο, που έγιναν αυτή την εβδομάδα.
