Το κυβερνητικό επιτελείο πόνταρε ότι θα δείχναμε αργά αντανακλαστικά λόγω του παρατεταμένου χειμερινού λοκντάουν και της αναστολής της λειτουργίας των πανεπιστημίων εδώ και 10 μήνες. Επιχείρησε τον απόλυτο αιφνιδιασμό προκειμένου να μεταβάλει ριζικά το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων, παραλύοντας τις αντιστάσεις μας, προδιαγράφοντας ένα ζοφερό μέλλον όταν επανέλθουμε στα αμφιθέατρα και τα εργαστήρια. Οταν άρχισαν να ψυχανεμίζονται ότι η οργή μας θέριευε μπροστά στην προκλητικότητά τους και στον ανήκουστο εφιάλτη που μας προετοιμάζουν (ανασύσταση του Σπουδαστικού της Ασφάλειας, πειθαρχικές και ποινικές διώξεις, ελεγχόμενη είσοδο στα πανεπιστήμια και ηλεκτρονική επιτήρηση με κάμερες, τροποποίηση του ποινικού κώδικα με φυλάκιση έως 3 έτη για όποιον εισέρχεται «παράνομα», όρια φοίτησης που θα καταλήγουν σε μαζικές διαγραφές φοιτητών), δε δίστασαν να δοκιμάσουν την απαγόρευση της πορείας.
Είναι τόσο δειλοί που δεν είχαν το θάρρος να πουν την αλήθεια, ότι η απαγόρευση έγινε για να μας τρομοκρατήσει, να κλειστούμε στα σπίτια μας, να αφήσουμε κάθε ιδέα για αγώνα ως παράταιρη. Αντιθέτως, αναζήτησαν φτηνά προσχήματα στην υγειονομική κρίση, τη στιγμή που η Ερμού και όλες οι αγορές της Αθήνας ήταν ασφυκτικά γεμάτες από καταναλωτές.
Διαψεύσαμε τις προσδοκίες τους με τη μαζικότατη πορεία της Πέμπτης 28/1, που έσπασε τη χουντικής έμπνευσης απαγόρευση, και δείξαμε σε όλη την κοινωνία ότι απέναντι στην αποφασιστικότητα χιλιάδων αγωνιστών ο μηχανισμός καταστολής έχει τα όριά του. Αυτό είναι ένα πρώτο ισχυρό μήνυμα ανυπακοής και αμφισβήτησης από την πλευρά μας. Το μήνυμα αυτό έχει σημαντική απήχηση στην ίδια την εργαζόμενη κοινωνία, την οποία θέλουμε στο πλευρό μας, για να νικήσουμε.
Στο χέρι μας είναι να συνεχίσουμε και να δημιουργήσουμε τους όρους για ένα κίνημα ανατροπής και όχι απλής διαμαρτυρίας που θα χάσει κάθε ελπίδα και θα οδηγηθεί στην απογοήτευση και την ηττοπάθεια την επομένη της ψήφισης του νόμου. Η κυβέρνηση έφερε στη Βουλή το νομοσχέδιο στις 29 Γενάρη. Στις 2 Φλεβάρη θα αρχίσουν οι πρώτες συζητήσεις στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή. Είναι πολύ πιθανό το νομοσχέδιο να ψηφιστεί εντός της βδομάδας, την Πέμπτη ή την Παρασκευή. Η πορεία αυτής της βδομάδας θα πρέπει να είναι μαζικότερη και πιο δυναμική. Σπάσαμε το φόβο μαζικά την προηγούμενη Πέμπτη. Περισσότεροι συνάδελφοι θα ακολουθήσουν στο δρόμο αυτήν τη βδομάδα.
Οποτε το φοιτητικό κίνημα δημιουργούσε γεγονότα και έκανε αισθητή την παρουσία του στη δημόσια ζωή, αποσπώντας νίκες, στις κινητοποιήσεις του 2006-2007 εναντίον του νόμου-πλαίσιο της Γιαννάκου, εναντίον της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, στις κινητοποιήσεις του 1979 εναντίον του ψηφισμένου νόμου-πλαίσιο 815 του Καραμανλή, μπορούσε να υπολογίζει κάθε βδομάδα τις κινήσεις του στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων. Αυτό το δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε και τώρα. Να καταβάλουμε όλες τις δυνάμεις μας για να συγκεντρώσουμε την πλειοψηφία των συναδέλφων με το μέρος μας.
Ανεξάρτητα από το αν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη μάχη αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου, λόγω των έκτακτων συνθηκών της πανδημίας, να εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις για να δώσουμε τη μάχη σε καλύτερες συνθήκες στο μέλλον, όταν θα λειτουργούν κανονικά οι σχολές. Η αποφασιστικότητά μας τώρα θα τροφοδοτήσει τις ελπίδες μας για μαζικό και ανυποχώρητο ξεσηκωμό στο μέλλον.
Ζούμε πρωτόγνωρες στιγμές για το βιολογικό μας κύκλο. Πολλοί ζούμε με τους γονείς μας και πρέπει να προσέχουμε να μην κολλήσουμε τον ιό για να μην τον μεταφέρουμε στους δικούς μας. Η ίδια η πανδημία δυσκολεύει τους όρους με τους οποίους θα πρέπει να αποφασίζουμε τις κινήσεις μας, να ζυμώνουμε τις ιδέες μας, να αντιμετωπίζουμε την κυβερνητική προπαγάνδα και την προπαγάνδα των ΜΜΕ, να συντονίζουμε τη δράση μας, αλλά οι διεργασίες αυτές είναι απαραίτητες για τη μαζικοποίηση του αγώνα. Απέναντι στην αδιαλλαξία της κυβέρνησης για την ψήφιση τόσο αντιδραστικών μέτρων, ο μόνος δρόμος είναι η μαζική και δυναμική μας παρουσία στο δρόμο, η όσο το δυνατόν μαζικότερη παρουσία μας στις συνελεύσεις των συλλόγων, τηρώντας όσο μπορούμε τα μέσα προστασίας.
Να μην τσιμπήσουμε στους προβοκάτορες των ΜΜΕ και της κυβέρνησης – Εχουμε το δίκιο με το μέρος μας
Η ευθύνη για τις κινητοποιήσεις την περίοδο της έξαρσης του πανδημικού κύματος βαραίνει αποκλειστικά την κυβέρνηση και όσους τη στηρίζουν. Θα μπορούσαν κάλλιστα να μην επιχειρήσουν να ψηφίσουν αντιδραστικά νομοσχέδια κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Το κάνουν σκόπιμα και προμελετημένα.
Μέσα στο Δεκέμβρη, λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, επέφεραν με τροπολογία την αυτοματοποίηση της εξίσωσης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πανεπιστημίων και των πολυτεχνείων με τα «μαγαζιά της γνώσης», τα ιδιωτικά κολέγια. Από την πίσω πόρτα προσπαθούν να ξεπεράσουν το σκόπελο του άρθρου 16 του Συντάγματος, που καθορίζει το δημόσιο χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και οι προηγούμενες γενιές φοιτητών εξασφάλισαν με το δυναμικό και ανυποχώρητο αγώνα του κινήματος καταλήψεων του 2007.
Σε αυτήν την κατεύθυνση, δεν κρύβουν ότι στο μέλλον θα επιχειρήσουν να φέρουν νέο νόμο πλαίσιο για τη σύσταση των Συμβουλίων Ιδρύματος, με εξωπανεπιστημιακούς μάνατζερ που θα χαράζουν την οικονομική στρατηγική των πανεπιστημίων, των πανεπιστημίων Α.Ε., οδηγώντας στην παραπέρα υποβάθμιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα τους, προλειαίνοντας το έδαφος για εξέταστρα και δίδακτρα για τους προπτυχιακούς. Αλλωστε, δίδακτρα σε πολλές σχολές υπάρχουν ήδη για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές.
Είναι τόσο θρασείς και προβοκάτορες, που με τη βοήθεια των παπαγάλων τους στα μίντια, μας κατηγορούν ότι αδιαφορούμε για την πανδημία και τις επιπτώσεις της. Η βρόμικη προπαγάνδα τους πέφτει στο κενό. Δεν μπορούν να πείσουν παρά μόνο το στενό πυρήνα των αντιδραστικών ψηφοφόρων τους, που πάντα αντιμετώπιζε με εχθρότητα τους κοινωνικούς αγώνες.
Ολοι γνωρίζουν πλέον πολύ καλά, ότι για τα χιλιάδες θύματα που θρηνούμε στη χώρα ευθύνεται αποκλειστικά η κυβέρνηση που άνοιξε τα σύνορα το καλοκαίρι στον τουρισμό, προκειμένου να καλύψει τα συμφέροντα του μεγάλου τουριστικού κεφαλαίου, των ακτοπλοϊκών και αεροπορικών εταιριών. Ολες οι βαλκανικές χώρες είχαν ελάχιστη διασπορά τον Μάρτη, λόγω λιγότερων πτήσεων με τη Ουχάν και την κεντρική Ευρώπη. Για ένα 20% του τουριστικού τζίρου του 2019, οι θυσίες που κάναμε όλοι στο ανοιξιάτικο λοκντάουν πήγαν στράφι. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση υπονόμευσε σκόπιμα την ιχνηλάτηση και το τέστινγκ, απαραίτητους όρους για να καταπολεμηθεί η διασπορά του ιού. Αλλά τα τελευταία κοστίζουν και οι εξαγγελίες για τη χρηματοδότησή τους έμειναν στα χαρτιά.
Εκαναν ασήμαντες προσλήψεις στις ΜΕΘ μέχρι σήμερα, παρότι οι ΜΕΘ ήταν τιγκαρισμένες (κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα) και οι περισσότεροι ασθενείς πέθαναν εκτός ΜΕΘ. Αντιθέτως, είναι έτοιμοι να συγκροτήσουν 1.030 οργανικές θέσεις για την Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων (ΟΠΠΙ), τους μπάτσους που προορίζουν να μας ελέγχουν στις σχολές και υπάγονται απευθείας στο υπουργείο του Χρυσοχοΐδη και την ΕΛΑΣ. Παρά την κοινωνική κατακραυγή, στο κατατεθειμένο νομοσχέδιο στη Βουλή, στο άρθρο 18 παρ. 5, όπου προβλέπεται η σύσταση της ΟΠΠΙ, ο αριθμός των οργανικών θέσεων προσαυξήθηκε κατά 30 σε σχέση με το σχέδιο νόμου που είχε καταθέσει η Κεραμέως σε «διαβούλευση»… με τη ΔΑΠ (άρθρο 13). Για τη μισθοδοσία του σώματος προϋπολογίζουν 20 εκατομμύρια ευρώ, όπως αναγράφεται ρητά στην Εκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που συνοδεύει το νομοσχέδιο. Το νούμερο αυτό είναι ευθεία πρόκληση την εποχή της πανδημίας, όταν όλα τα νοσοκομεία είναι υποστελεχωμένα, οι ΜΕΘ ελάχιστες και οι διορισμοί εκπαιδευτικών ανύπαρκτοι.
Εκτίναξαν τη διασπορά του ιού στη χώρα και τώρα η εξάπλωσή του δε σταματά, γιατί εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι κατευθύνονται καθημερινά από τη μια πλευρά της Αθήνας στην άλλη, στη βιομηχανία, στο χοντρεμπόριο, στο λιανεμπόριο, στις αποθήκες, στα συνεργεία, στοιβαγμένοι σε μέσα μαζικής μεταφοράς, κατευθυνόμενοι σε χώρους συνωστισμού, όπου ευνοείται η υπερμετάδοση από ένα φορέα σε 5, 10, σε 20 και σε παραπάνω άτομα και όπου οι μάσκες εργασίας διαλύονται από τον κάματο μετά από μισάωρο χρήσης.
Δε θέλουν να σταματήσουν σε καμία περίπτωση την κερδοφορία του κεφαλαίου, επομένως η επιδημία θα συνεχίζεται. Με τα μέτρα περιορισμού της άσκοπης κυκλοφορίας μειώνουν απλώς το ρυθμό της εξάπλωσης της διασποράς, απλώνοντας χρονικά τους νεκρούς, χτίζοντας την περίφημη ανοσία αγέλης μακροπρόθεσμα, με τίμημα χιλιάδες νεκρούς συμπολίτες μας, συμπληρώνοντας τμήμα της ανοσίας με τα λιγοστά εμβόλια που έρχονται με το σταγονόμετρο.
Σαρωτική επίθεση σε κεκτημένα δικαιώματα δεκαετιών
Την ίδια στιγμή, όμως, προετοιμάζουν το έδαφος για τη σαρωτική επίθεση σε κεκτημένα δικαιώματα δεκαετιών, τόσο στην εργασία όσο και στην εκπαίδευση. Το νομοσχέδιο της Κεραμέως μας φέρνει πίσω στο Σπουδαστικό της Ασφάλειας, στην εποχή της χούντας που οι πολιτικά δραστήριοι φοιτητές φακελώνονταν από τους ασφαλίτες και διώκονταν για τους αγώνες τους. Αλλωστε, το σχέδιο νόμου είναι σαφές ότι θέλει να στοχοποιήσει όσους αγωνίζονται στα πανεπιστήμια. Ως πειθαρχικά παραπτώματα για τα οποία θα διώκονται οι φοιτητές από τα πειθαρχικά συμβούλια (άρθρο 23, παρ. 2) θεωρούνται τα εξής (οι επισημάνσεις δικές μας):
«δ) η παρεμπόδιση της εύρυθμης λειτουργίας του ιδρύματος συμπεριλαμβανομένης τόσο της εκπαιδευτικής, ερευνητικής ή διοικητικής λειτουργίας του όσο και της λειτουργίας των μονομελών και συλλογικών οργάνων και των υπηρεσιών του, καθώς και της χρήσης των εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού του,
ε) η χρήση των στεγασμένων ή ανοικτών χώρων, των εγκαταστάσεων, των υποδομών και του εξοπλισμού του ιδρύματος χωρίς την άδεια των αρμόδιων οργάνων του,
στ) η χρήση των στεγασμένων ή ανοικτών χώρων, των εγκαταστάσεων, των υποδομών και του εξοπλισμού του ιδρύματος για την εξυπηρέτηση σκοπών που δεν συνάδουν με την αποστολή του, καθώς και η διευκόλυνση για την τέλεση της πράξης αυτής».
Ξεκάθαρα φωτογραφίζονται οι καταλήψεις, οι δυναμικές ενέργειες και οι παρεμβάσεις στις συγκλήτους, οι χώροι στέγασης των φοιτητικών σχημάτων και βέβαια οι πολιτικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στις σχολές και στις οποίες συμμετέχουν και αγωνιστές που μπορεί να μην είναι φοιτητές. Σύμφωνα με τα παραπάνω, οι δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις του παρελθόντος επανειλημμένα έπρεπε να είχαν υποστεί διαγραφή από τις σχολές τους.
Στο άρθρο 24 με τίτλο Πειθαρχικές Ποινές αναγράφεται ρητά στην παράγραφο 3: «Για τα πειθαρχικά παραπτώματα της παρ.2 του άρθρου 23 μπορεί να επιβληθεί οποιαδήποτε από τις αναφερόμενες στην παρ. 1 του παρόντος ποινές με εξαίρεση την ποινή της οριστικής διαγραφής, η οποία μπορεί να επιβληθεί αποκλειστικά για τα πειθαρχικά παραπτώματα των περ. γ, δ, η και θ της παρ. 2 του άρθρου 23».
Eίναι τόσο προκλητικοί, που προς στο τέλος της έκθεσης του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους γράφουν κατά λέξη τα εξής, προϋπολογίζοντας έσοδα από τις διαγραφές φοιτητών: «Ενδεχόμενη εξοικονόμηση δαπάνης σε περίπτωση επιβολής της πειθαρχικής ποινής της οριστικής διαγραφής φοιτητών και την ως εκ τούτου απώλεια των σχετικών δικαιωμάτων τους (συγγράμματα, σίτιση, λοιπές υποστηρικτικού χαρακτήρα χρηματικές ή άλλες παροχές από το ίδυμα)»!
Το σχέδιο της αναβάθμισης της καταστολής εντός των πανεπιστημίων περιλαμβάνει: Ηλεκτρονική επιτήρηση για το μέρος ή το σύνολο των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων του, ηλεκτρονικά μηχανήματα ανίχνευσης απαγορευμένων αντικειμένων και ουσιών στην είσοδο κτιρίων ή επιμέρους εσωτερικών χώρων, μέσα ειδοποίησης άμεσου κινδύνου με φωτεινή ένδειξη και ηχητικά, όπως συναγερμός, αισθητήρες ανίχνευσης κίνησης και αποσυναρμολόγησης και δυνατότητα πρόσληψης προσωπικού ασφάλειας.
Ελεγχόμενη πρόσβαση που θα είναι υποχρεωτική. Οι πανεπιστημιουπόλεις θα περιβάλλονται υποχρεωτικά από περιμετρική περίφραξη ασφάλειας. Σε περιπτώσεις που η εφαρμογή του συστήματος δεν είναι εφικτή σε εξωτερικούς χώρους (π.χ. αν το ΑΕΙ συνορεύει με δημόσιο πάρκο), τότε το σύστημα εφαρμόζεται υποχρεωτικά σε όλους τους εσωτερικούς χώρους/κτίρια.
Δημιουργία αυτοτελούς οργανικής δομής σε κάθε ΑΕΙ, με τίτλο «Μονάδα Ασφάλειας και Προστασίας», η οποία υπάγεται απευθείας στον Πρύτανη, με αντικείμενο την οργάνωση, εφαρμογή και παρακολούθηση της πολιτικής και των μέτρων για θέματα ασφάλειας και προστασίας. Δημιουργία Επιτροπής Ασφάλειας και Προστασίας (Ε.Α.Π.) σε κάθε ΑΕΙ με διετή θητεία, η οποία υποβάλλει εισηγήσεις στα αρμόδια όργανα για την εφαρμογή των μέτρων ασφάλειας.
Εφτασαν στο σημείο να τροποποιήσουν ακόμα και τον Ποινικό Κώδικα (με το άρθρο 33 του νοπμοσχέδιου), «σταμπάροντας» το άρθρο 168 ΠΚ ως άρθρο που αναφέρεται κυρίως στους φοιτητικούς αγώνες μέσα στις Σχολές. Το άρθρο 168 ΠΚ, όπως ψηφίστηκε το 2019 (Ν. 4619/2020) προέβλεπε φυλάκιση μέχρι 3 χρόνια σε όποιον προκαλεί σοβαρή διατάραξη της ομαλής λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών. Η τροποποίησή του ξεπερνά κάθε όριο κατασταλτικής λογικής: «Οποιος εισέρχεται παράνομα σε χώρο δημόσιας υπηρεσίας ή υπηρεσίας οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου ή επιχείρησης κοινής ωφέλειας ή παραμένει στους χώρους αυτούς παρά τη ρητή εναντίωση της υπηρεσίας που τους χρησιμοποιεί, τιμωρείται με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή».
Οταν μια τέτοια (επί το κατασταλτικότερο) τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα γίνεται στο πλαίσιο ενός εκπαιδευτικού νομοσχέδιου, δεν μένει καμιά αμφιβολία τι φωτογραφίζεται: ακόμα και μια παρέμβαση στην Πρυτανεία ή τους Ειδικούς Λογαριασμούς Ερευνας απειλείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών! Δε χρειάζεται να πούμε τι απειλείται για μια κατάληψη ή δυναμική παρέμβαση σε συνεδρίαση. Οι αγώνες μέσα στο πανεπιστήμιο ποινικοποιούνται στον υπέρτατο βαθμό, από τους θιασώτες της… δημοκρατίας.
Τέλος, έχουμε στο άρθρο 34 την καθιέρωση αυστηρών ορίων φοίτησης, στο ν+2 για τις τετραετούς φοίτησης σχολές και ν+3 για όσες υπερβαίνουν τα τέσσερα χρόνια ως ελάχιστο χρόνο φοίτησης. Το ν+2 επιχείρησε να καθιερώσει στο νομοσχέδιο που σκάρωνε προς ψήφιση το 2006 η Γιαννάκου και οδήγησε σε εκτίναξη των καταλήψεων το 2006. Οταν επανέφερε τον νόμο πλαίσιο, που τελικά ψηφίστηκε το 2007, το άλλαξε για να μετριάσει τις αντιδράσεις. Το ν+2, και το ν+3 θα οδηγήσουν σε τρομακτική εντατικοποίηση τις σπουδές και θα ωθήσουν τους οικονομικά ασθενέστερους φοιτητές στην εγκατάλειψη των σπουδών τους.
Ο στόχος της κυβέρνησης είναι καθαρά η αποπολιτικοποίηση των πανεπιστημίων. Θέλουν νεκρική σιγή στα πανεπιστήμια. Να μην τους κάνουμε τη χάρη.
Να διακρίνουμε τον λύκο και να εντοπίζουμε τους πραγματικούς συμμάχους
Το καθηγητικό κατεστημένο που διοικεί τις σχολές «τσινάει», προς το παρόν, στην πρόταση για αστυνομία στις σχολές. Αλλά χωρίς το φόβο από τη δική μας αντίσταση, που θα διασαλεύει την «κανονικότητα» στα πανεπιστήμια, γρήγορα τα «καύσιμα» της «αντίστασής» τους θα σωθούν, όπως γινόταν σε κάθε αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
Το σύνολο των καθηγητών που απαρτίζουν το καθηγητικό κατεστημένο ενδιαφέρεται κυρίως για την απρόσκοπτη συνέχιση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων τους, απ’ τα οποία αποκομίζουν παχυλότατες αμοιβές, και την απρόσκοπτη σύνδεσή τους με τις εταιρίες εκτός σχολών. Εχουν βιώσει στο παρελθόν τις συγκρούσεις στα πανεπιστήμια και θέλουν να «κατευνάσουν» τα πνεύματα, προκειμένου να κουμαντάρουν τις εξελίξεις προς όφελός τους στη διαπραγμάτευση που επιχειρούν με την κυβέρνηση. Ηδη έχουν λάβει ένα σημαντικό δώρο από την κυβέρνηση. Θα μπορούν να συνδιαμοφώνουν τη βάση εισαγωγής στις σχολές και με τον τρόπο αυτό να μειώνουν τους εισακτέους. Το καθηγητικό κατεστημένο πάντα ορεγόταν αυτό το προνόμιο, γιατί θέλουν «λίγους και εκλεκτούς» στα πανεπιστήμια.
Ελάχιστοι απ’ αυτούς ενδιαφέρονται για την εκπαίδευση των φοιτητών. Οι περισσότεροι φορτώνουν ακόμη τις διορθώσεις των γραπτών σε υποψήφιους διδάκτορες. Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την εξασφάλιση μεταπτυχιακών και υποψηφίων διδακτόρων για τα φροντιστήρια και τα εργαστήρια (τις περισσότερες φορές αμισθί) και ερευνητών για την έρευνά τους, από την οποία αξιολογούνται άλλωστε για την ανέλιξή τους στην καθηγητική ιεραρχία. Η συντριπτική πλειοψηφία όλων αυτών, που κατά κανόνα έχουν σταδιοδρομία στο εξωτερικό, συμπεριφέρονται από νεαρή ηλικία ως παραγνωρισμένες μεγαλοφυΐες που «εγκλωβίστηκαν» στη χώρα παρά τη «διάνοιά» τους και τώρα πρέπει να εξασφαλίσουν το μέλλον τους. Την κρίσιμη στιγμή θα προσπαθήσουν με χίλιους δυο τρόπους να μας καθησυχάσουν, να διασπάσουν τους ταλαντευόμενους ανάμεσά μας για να αποδεχτούμε τα μέτρα.
Ανάμεσα στην μεγάλη μάζα των καθηγητών υπάρχουν διδάσκοντες που θα σταθούν μαζί μας. Αυτούς πρέπει να τους τραβήξουμε μαζί μας στη μάχη εναντίον της υπονόμευσης του καθηγητικού κατεστημένου, χωρίς να έχουμε αυταπάτες ότι θα μπορέσουν να σηκώσουν τον αγώνα με συνέπεια μέχρι τέλους. Η προοδευτική μερίδα των ΕΔΙΠ και των ΕΤΕΠ, που έζησαν στο πετσί τους την αξιολόγηση του Κούλη και την απειλή της απόλυσης, όταν ήταν υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου το 2014, διεξάγοντας μαζικό απεργιακό αγώνα, θα σταθούν στο πλευρό μας.
Τέλος, υπάρχει η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, που μόνο αντιπολίτευση δεν κάνει στην κυβέρνηση, ειδικά στο νόμο της Κεραμέως. Αντί να στριμώξει την κυβέρνηση σε όλα τα αντιδραστικά σημεία του νόμου, ο ΣΥΡΙΖΑ εστιάζει σε ανώδυνα σημεία του, για να εκμαιεύσει ψήφους διαμαρτυρίας και μόνο. Αλλωστε, σε όλη τη κυβερνητική του θητεία παρέλαβε επάξια τη σκυτάλη των προηγούμενων κυβερνήσεων και ισχυροποίησε το νομοθετικό οπλοστάσιο, κατά τις επιταγές της κακόφημης Μπολόνια (τρεις κύκλοι σπουδών, ανωτατοποίηση των ΤΕΙ, ευθυγράμμιση με τις απαιτήσεις των κολεγίων).
Να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων
Με το που ανέλαβε την εξουσία, η κυβέρνηση έδειξε τα χαρτιά της. Κατήργησε το άσυλο. Δείξαμε άμεσα την αποφασιστικότητά μας το καλοκαίρι το 2019, πραγματοποιώντας μαζική πορεία τον Αύγουστο. Οι συνάδελφοι στην ΑΣΟΕΕ έσπασαν τον τσαμπουκά της κυβέρνησης και της Συγκλήτου που επιχείρησε για άλλη μια φορά λοκ-άουτ ενόψει των εορταστικών εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 2019.
Πριν από την έλευση της πανδημίας στη χώρα, όλα προμήνυαν ότι το φοιτητικό κίνημα θα αναχαίτιζε τα σχέδια της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση καθυστέρησε το σχέδιό της λόγω της αναπάντεχης έλευσης της πανδημίας. Τώρα θέλει να πάρει τη ρεβάνς και να το προχωρήσει ταχύτατα.
Υπολογίζει χωρίς τον ξενοδόχο. Εχουμε τη δύναμη να τους σταματήσουμε.
Ακόμη και αν δεν μπορέσουμε να συνεχίσουμε με την ίδια δυναμική και ένταση μετά την ψήφιση του νόμου, λόγω των έκτακτων συνθηκών της πανδημίας, θα έχουμε προετοιμάσει το έδαφος για την αντεπίθεση στο μέλλον. Ας αντλήσουμε παραδείγματα από τους νικηφόρους αγώνες του παρελθόντος.
Το 1978 η κυβέρνηση Καραμανλή έφερε κατακαλόκαιρο το νόμο-πλαίσιο (Ν. 815), που περιελάμβανε μεταξύ άλλων: περιορισμό των εξεταστικών περιόδων από 3 σε 2 και επιβολή ανώτατου χρονικού ορίου σπουδών, στοχοποιώντας τους «αιώνιους φοιτητές». Ενα χρόνο μετά, η εξεταστική του Ιούνη του 1979 αποκάλυπτε τις πρακτικές συνέπειες του ν. 815. Το σύνθημα «τέρμα πια στις εκτονώσεις, εμπρός για καταλήψεις και διαδηλώσεις» αρχίζει να δονεί τα αμφιθέατρα. Στις 12 Οκτώβρη του 1979 πραγματοποιείται μαζική πορεία προς τη Βουλή. Τα ΜΑΤ επιτίθενται, ακολουθούν συγκρούσεις, οι φοιτητές καταφεύγουν στη Νομική, το βράδυ εισβάλουν τα ΜΑΤ. Το ποτάμι της οργής φουσκώνει και δε γυρίζει πίσω. Η πλειοψηφία των φοιτητών στα αμφιθέατρα ψηφίζει καταλήψεις διάρκειας. Αρχές Δεκέμβρη η κυβέρνηση διατάσσει το κλείσιμο όλων των πανεπιστημίων μέχρι τις 8 Γενάρη («λοκ άουτ»). Οι γενικές συνελεύσεις απαντούν με καταλήψεις, που αναγκάζεται να τις καλύψει και η ΕΦΕΕ. Στις 3 Γενάρη 1980, ο Καραμανλής εξαγγέλλει την αναστολή των εξεταστικών διατάξεων του ν. 815 και τη σύσταση επιτροπών που θα επεξεργαστούν νέο νόμο-πλαίσιο. Καμιά τέτοια επιτροπή δεν λειτούργησε. Ο Ν. 815 ενταφιάστηκε.
Ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν έγινε
Να αντισταθούμε στην κυβερνητική λαίλαπα
Ούτε Βήμα Πίσω
Φλεβάρης 2021
