Με επιστημονικό δήθεν μανδύα επιχειρεί να ντύσει την αξιολόγηση ο υπουργός Παιδείας για να τη φορέσει «καπέλο» στους εκπαιδευτικούς, εξαγγέλλοντας τη συγκρότηση επιτροπής, η οποία υποχρεού-ται να παραδώσει την «πρότασή» της ως το τέλος Σεπτέμβρη, ενώ η όλη διαδικασία πρέπει να έχει ολοκληρωθεί ως τα μέσα του Οκτώβρη για να εκδοθεί το σχετικό ΠΔ. Στα σχέδια του υπουργείου Παιδείας είναι η εμπλοκή στη διαδικασία των ίδιων των εκπαιδευτικών, οι οποίοι θα κλη- θούν να συμπληρώσουν ηλεκτρονικά ερωτηματολόγια για το πώς φαντάζονται «τη μέθοδο και τον φορέα της αξιολόγησης». Στόχος είναι να καταστούν αυτοί συνυπεύθυνοι και να παρφουμαριστεί η διαδικασία μ’ ένα άρωμα δημοκρατίας, ώστε να πιαστούν στη φάκα οι αφελείς, που πιθανόν να πιστεύουν ότι η αξιολόγηση δεν θα έχει «τιμωρητικό χαρακτήρα».
Με παραπλανητικά ερωτήματα του τύπου «την ώρα που όλα στην κοινωνία επαναπροσδιορίζονται και αξιολογού-νται, δε θα αξιολογηθούν, όσοι αξιολογούν τα παιδιά μας;», ο υπουργός Παιδείας απευθύνεται στη λεγόμενη «κοινή γνώμη», προκειμένου να διεγείρει ανακλαστικά και συμπεριφορές κοινωνικού αυτοματισμού εναντίον των εκπαιδευτικών.
Πριν, όμως, σπεύσουν κάποιοι να συμπαραταχθούν με το υπουργείο Παιδείας, ας αναλογιστούν τα εξής απλά και γνωστά τοις πάσι: Ποιος καθορίζει το περιεχόμενο και την «ποιότητα» της εκπαίδευσης και ποιοι παράμετροι ορίζουν την ταξική προέλευση των μαθητών, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το μορφωτικό τους επίπεδο, τα εφόδια με τα οποία έρχονται στο σχολείο και τα μέσα με τα οποία αυτοί οπλίζονται για να ανταποκριθούν στη μαθησιακή διαδικασία και να προχωρήσουν στη ζωή. Στην πρώτη περίπτωση υπεύθυνο είναι το υπουργείο Παιδείας, που στο πλαίσιο του καπιταλισμού ρυθμίζει προς το συμφέρον του συστήματος το περιεχόμενο και την κατεύθυνση της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Καθορίζει τα αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα, θεσπίζει αξιολογικές κρίσεις που χαντακώνουν ιδιαιτέρως τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, εκδίδει τα σχολικά βιβλία, παρέχει τους οικονομικούς πόρους για την υλικοτεχνική υποδομή και φροντίζει για τη στελέχωση των σχολείων με το απαραίτητο εκπαιδευτικό προσωπικό. Στη δεύτερη περίπτωση υπεύθυνο είναι το καπιταλιστικό σύστημα, που διαιρεί την κοινωνία σε εκμεταλλευτικές τάξεις και καταδικάζει την εργατική τάξη και τα παιδιά της στην αμάθεια, στη μερική ανάπτυξη της προσωπικότητας σύμφωνα με τις ανάγκες των εργοδοτών, στην ανέχεια και την ανεργία. Οι επιθέσεις σε δικαιώματα και κατακτήσεις ετών καθημερινές και ιδιαίτερα επώδυνες και άγριες την εποχή των Μνημονίων, η εξαφάνιση των «κοινωνικών δαπανών» (μεταξύ αυτών και η δημόσια, δωρεάν Παιδεία) ανηλεής.
Τα έργα και ημέρες του υπουργείου Παιδείας είναι γνωστά: Εξευτελιστικοί διορισμοί μόνιμων εκπαιδευτικών. Μόνο 225 φέτος για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση (όταν πριν από την εποχή των Μνημονίων ανέρχονταν σε έξι ή επτά χιλιάδες, που και πάλι δεν κάλυπταν όλες τις ανάγκες), τη στιγμή που οι συνταξιοδοτήσεις ξεπερνούν τις 5.000.
Εργασιακές σχέσεις λάστιχο και στην εκπαίδευση (αναπληρωτές, αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου, ωρομίσθιοι, εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων-λάστιχο), που δε θίγουν μόνο τον εκπαιδευτικό, αλλά υπονομεύουν και την ποιότητα του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου. Συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολικών μονάδων (η φετινή χρονιά ξεκινάει με 1.100 σχολεία λιγότερα και έπεται συνέχεια), πολυπληθή τμήματα και κατάργηση γεωγραφικών ορίων των σχολείων. Δεκάδες χιλιάδες προνήπια έξω από το δημόσιο νηπιαγωγείο. Αθλια ή και ανεπαρκέστατη υλικοτεχνική υποδομή. Σχολεία που στενάζουν από την έλλειψη των απαραίτητων πόρων, ώστε να καλύψουν στοιχειώδη λειτουργικά έξοδα (οι Δήμοι έχουν κηρύξει στάση πληρωμών). Δαπάνες για την Παιδεία δραματικά μειούμενες από χρόνο σε χρόνο (φέτος μόλις 2,75% του ΑΕΠ), κ.λπ.
Εργασιακές σχέσεις λάστιχο και στην εκπαίδευση (αναπληρωτές, αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου, ωρομίσθιοι, εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων-λάστιχο), που δε θίγουν μόνο τον εκπαιδευτικό, αλλά υπονομεύουν και την ποιότητα του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου. Συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολικών μονάδων (η φετινή χρονιά ξεκινάει με 1.100 σχολεία λιγότερα και έπεται συνέχεια), πολυπληθή τμήματα και κατάργηση γεωγραφικών ορίων των σχολείων. Δεκάδες χιλιάδες προνήπια έξω από το δημόσιο νηπιαγωγείο. Αθλια ή και ανεπαρκέστατη υλικοτεχνική υποδομή. Σχολεία που στενάζουν από την έλλειψη των απαραίτητων πόρων, ώστε να καλύψουν στοιχειώδη λειτουργικά έξοδα (οι Δήμοι έχουν κηρύξει στάση πληρωμών). Δαπάνες για την Παιδεία δραματικά μειούμενες από χρόνο σε χρόνο (φέτος μόλις 2,75% του ΑΕΠ), κ.λπ.
Για ποια, λοιπόν, αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών μιλάει ο φορέας της κατεδάφισης του δημόσιου σχολείου, το υπουργείο Παιδείας; Η αξιολόγηση, με όσα ωραία μπιχλιμπίδια κι αν στολιστεί, έναν και μόνον έναν χαρακτήρα θα έχει: την κατατρομοκράτηση των εκπαιδευτικών, την υποταγή τους, την εκβιαστική συναίνεσή τους στις αλλαγές που οδηγούν στη λειτουργία του σχολείου με αγοραία κριτήρια, τη νομιμοποίηση στα μάτια της «κοινής γνώμης» των επερχόμενων (ελέω Μνημονίω) απολύσεων.
Γιούλα Γκεσούλη
