Τη δεύτερη βδομάδα της (το σχόλιο αυτό γράφτηκε Τρίτη βράδυ) διανύει η απεργία των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας, πετυχαίνοντας να δημιουργήσει ένα δυναμικό ισχυρό πυρήνα απεργών, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και τα μεγάλα αστικά κέντρα, που όχι μόνο απεργεί σταθερά, αλλά συμμετέχει και στις διαδηλώσεις με πάθος και ενθουσιασμό.
Παράλληλα υπάρχει ένα κομμάτι εκπαιδευτικών που μπαινοβγαίνει στην απεργία και έχει έντονη συμμετοχή σ’ αυτή τις ημέρες των συλλαλητηρίων.
Στην αντίπερα όχθη, το υπουργείο Παιδείας απαντά προκλητικά με αδιαλλαξία, εμπαιγμό και άγρια καταστολή.
Ως αυτή τη στιγμή οι «παροχές» προς τους εκπαιδευτικούς εξαντλούνται στα 105 ευρώ (το επίδομα των 103 ευρώ αυξάνεται κατά 2 ευρώ), που θα τους δοθούν από το 2007 σε 6 εξαμηνιαίες δόσεις και σε μπόλικες δόσεις χημικών, με τα οποία οι δυνάμεις καταστολής τους ψεκάζουν σε κάθε τους διαδήλωση.
Εγκλωβισμένη στο δίπολο αυτό η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΠΑΣΚ (που έχει την πλειοψηφία των εδρών στη ΔΟΕ) δε μπορεί σ’ αυτή τη φάση να κάνει πίσω. Είναι χαρακτηριστικό ότι και η ΔΑΚΕ δεν τόλμησε να μην προτείνει 24ωρη απεργία για την περασμένη Δευτέρα, που πραγματοποιούνταν η συνάντηση της ΔΟΕ με τη Μαριέττα Γιαννάκου (η οποία, ως γνωστόν, κατέληξε σε αδιέξοδο μετά τα 105 ευρώ).
Τούτο δε σημαίνει όμως ότι απεκδύθηκε του ρόλου της, ως το μακρύ χέρι μιας πλευράς του αστισμού μέσα στο εκπαιδευτικό κίνημα. Την κατάλληλη ευκαιρία ψάχνει, από κάπου να πιαστεί κοιτά, για να τραβήξει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια των εκπαιδευτικών. Το ξεπούλημα της απεργίας του ΄97 μπορεί να είναι παρελθόν γεγονός δεκαετίας, πλην όμως είναι ακόμα πολύ νωπό στον εκπαιδευτικό κόσμο της Πρωτοβάθμιας.
Το ρεσιτάλ αγωνιστικότητας του Μπράτη, προέδρου της ΔΟΕ και μέλους της ΠΑΣΚ δεν ξεγελούν κανένα ψυλλιασμένο εκπαιδευτικό.
Η στάση του στην προηγούμενη Ολομέλεια των Προέδρων της Ομοσπονδίας, που αποφάσισε τη συνέχιση της απεργίας για δεύτερη εβδομάδα, ενόψει και της συνάντησης με την υπουργό Παιδείας τη Δευτέρα, 25/9, είναι δηλωτική των προθέσεων της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Η ΠΑΣΚ πρότεινε τη συνέχιση της απεργιακής κινητοποίησης με την ίδια μορφή (5θήμερη απεργία), συμπεριέλαβε όμως στην πρότασή της ως πακέτο και την υπόμνηση ότι σε περίπτωση που υπάρξουν εξελίξεις, αυτές θα κοινοποιηθούν στους εκπαιδευτικούς και αυτοί θ’ αποφασίσουν για την τύχη της απεργίας τους μέσα από γενικές συνελεύσεις.
Τι έχουμε εδώ; Η πάγια ταχτική κάθε συνδικαλιστικού οργάνου, που κοινοποιεί πάραυτα στα μέλη του κάθε εξέλιξη, θετική ή αρνητική, μικρή ή μεγάλη, που στο κάτω-κάτω είναι καθήκον και υποχρέωσή του, να συμπεριλαμβάνεται στην πρόταση για νέα 5ήμερη απεργία. Και όλα αυτά φυσικά όχι τυχαία. Είναι φανερό ότι η υπόμνηση αυτή είχε δυο αποδέκτες: Τους απεργούς, στους οποίους έλεγε να μη μπουν και τόσο δυνατά στη νέα τους 5θήμερη, που μπορεί να γίνονταν και διήμερη ή τριήμερη, αφού η κυβέρνηση μπορεί και να τους έδινε κάτι και το υπουργείο Παιδείας, προς το οποίο δήλωνε αδυναμία και ουσιαστικά το καλούσε να δώσει κάποιο ψίχουλο, ώστε να σημάνει γενική υποχώρηση.
Με τη στάση της αυτή η ΠΑΣΚ ασκούσε εκβιασμό σ’ όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις, που επιθυμούσαν τη συνέχιση της 5ήμερης απεργίας, οι οποίες αποδείχθηκαν στη φάση αυτή πολύ ανεπαρκείς.
Και βέβαια, όσον αφορά την ΕΣΑΚ ουδείς ψόγος, αφού περί άλλα τυρβάζει, επιδιδόμενη σ’ έναν ιδιότυτπο σεχταρισμό και περιχαράκωση των μελών της, με πρόφαση την «ιδεολογική καθαρότητα» της απεργίας.
Οι Παρεμβάσεις-Κινήσεις – Συσπειρώσεις, όμως, που είναι η ψυχή αυτής της απεργίας, η ραχοκοκαλιά των απεργιακών επιτροπών και των κάθε λογής εκδηλώσεων, δεν είχαν κανένα λόγο να «κωλώσουν». Αντί να υποπέσουν στο σφάλμα των διαβουλεύσεων για να στρογγυλέψει αυτή η διατύπωση της ΠΑΣΚ, έπρεπε να βγουν και να αποκαλύψουν δημόσια τις προθέσεις μιας τέτοιας υπόμνησης, έπρεπε να κάνουν σαφές ότι ένα ξεπούλημα της απεργίας θα τους βρει απέναντι, έπρεπε -αν θέλετε- να εμμείνουν αποφασιστικά στην αρχική σαφή πρόταση για συνέχιση με 5ήμερη απεργία χωρίς περικοκλάδες, προκαλώντας τον Μπράτη να πάρει ο ίδιος την ευθύνη για το σπάσιμο της απεργίας. Και σ’ εκείνη τη στιγμή είναι βέβαιο, κάτω απ’ το βάρος της αντικειμενικής πραγματικότητας, ότι η ΠΑΣΚ θα έκανε πίσω.
Ολα τούτα είναι διδάγματα για την παραπέρα συνέχιση και ενδυνάμωση του αγώνα των εκπαιδευτικών.
Γιούλα Γκεσούλη
