«Τα μέτρα του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου δεν πείθουν πλέον κανένα ούτε για την αποτελεσματικότητά τους ούτε για τους “εθνοσωτήριους” στόχους τους. Μας είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι πραγματικοί, εξαρχής, στόχοι τους ήταν να χτυπηθεί κάθε εργασιακή κατάκτηση των τελευταίων αιώνων, να σταματήσει η παροχή δημοσίων αγαθών, να ξεπουληθεί ο δημόσιος πλούτος της χώρας». Τούτο σημειώνεται στην ομόφωνη απόφαση που έλαβε η Πρωτοβουλία Α΄ βάθμιων Συλλόγων Διοικητικών Υπαλλήλων ΑΕΙ-ΤΕΙ Αττικής και Αιγαίου.
Η Πρωτοβουλία συγκροτήθηκε τη Δευτέρα 17 Οκτώβρη με τη συμμετοχή 7 από τα 12 συνολικά πρωτοβάθμια Σωματεία Διοικητικών Υπαλλήλων των ΑΕΙ και ΤΕΙ Αττικής και Αιγαίου . Οι διοικητικοί υπάλληλοι των Ιδρυμάτων αποφάσισαν να συντονίσουν το βήμα τους με την πανεπιστημιακή κοινότητα γι’ αυτό και χαιρετίζουν «τις ανοικτές καταλήψεις των διοικητικών υπηρεσιών» στο ΤΕΙ Αθήνας, την κατάληψη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Αθηνών και την κατάληψη όλων των διοικητικών υπηρεσιών από το συντονιστικό των φορέων ΔΥ, ΕΤΠ και ΕΕΠ στο ΤΕΙ Πειραιά. Καλούν επίσης τους συναδέλφους τους σε συμμετοχή σε όλες τις κινητοποιήσεις και ανανεώνουν το ραντεβού τους για την Τρίτη 25 Οκτωβρίου στην ΑΣΚΤ.
Ανάλογες πρωτοβουλίες ανέλαβαν και οι εργαζόμενοι-διδάσκοντες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.
Σε πλήρη αναντιστοιχία με τις αντιδράσεις και τις αντιστάσεις του συνόλου σχεδόν της πανεπιστημιακής κοινότητας (είναι χαρακτηριστικό ότι το νόμο-πλαίσιο κουρελιάζουν ακόμη και αυτές οι πανεπιστημιακές διοικήσεις, προκαλώντας πανικό στη Διαμαντοπούλου) είναι η φίλα προσκείμενη στην κυβέρνηση των δωσίλογων ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ (υποστηριζόμενη από το ΠΑΣΟΚ και τον σφουγγοκωλάριό της, την παράταξη του Κουβέλη). Ακόμη και σήμερα, που έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα, εκλιπαρεί την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας «να πάψει να επιρρίπτει τα λάθη της και τις ευθύνες της στους άλλους, αναζητώντας άλλοθι για τη δική της ανικανότητα(sic!), να πάψει να απειλεί με αντίποινα τα Πανεπιστήμια για “μη εφαρμογή των νόμων”, όταν η ίδια νομοθετεί πάνω σε “γκρίζες ζώνες”» και «να στηρίξει με διαφανή και αξιοκρατικό τρόπο τα ΑΕΙ (χρηματοδότηση, προσωπικό) στην λειτουργία τους προς όφελος της κοινωνίας και ειδικότερα της νέας γενιάς».
Η πουλημένη ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ έχει το θράσος να απευθύνει έκκληση «σε κάθε μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας για σύνεση, διαλλακτικότητα, διάθεση για συνεργασία και διάλογο τόσο μεταξύ μας μέσα στην κοινότητα όσο και με όλους εκείνους τους φορείς της Πολιτείας και της κοινωνίας, με τους οποίους επιβάλλεται να έχουμε συνεργασία και να προχωρούμε σε συνέργειες, καθώς αυτός είναι ο μόνος δυνατός τρόπος επίλυσης των προβλημάτων που μας απασχολούν». Τέλος, δεν παραλείπει να χύσει το δηλητήριό της στο φοιτητικό κίνημα και στις μαχητικές μορφές αντίστασης που αυτό επιλέγει («η βία, ο στιγματισμός και ο εκβιασμός μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι συμπτώματα παρακμής, τα οποία τροφοδοτούνται από την αδιέξοδη τακτική των καταλήψεων. Τα φαινόμενα αυτά πρέπει να εκλείψουν και οι υποκινητές τέτοιων ενεργειών πρέπει να απομονωθούν»), ενώ αναπαράγει τις θεωρίες της υποταγής περί «ανοικτών πανεπιστημίων».
