Ξαπλωμένοι στις παραλίες ή κάτω από κάναν πλάτανο στην ορεινή και ημιορεινή ενδοχώρα, περιμένουμε την 9η του Αυγούστου, μέρα που είναι κανονισμένο να αποπλεύσει το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν», το τέταρτο και πιο σύγχρονο πλωτό γεωτρύπανο που έχει αποκτήσει η Τουρκία.
Δεν βλέπουμε, πάντως, εθνική κινητοποίηση, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλουν τα παπαγαλάκια της τηλοψίας (αυτά που κάνουν βάρδια την περίοδο των διακοπών). Οι φρέντο εσπρέσο και καπουτσίνο και τα ουζοτσίπουρα παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τον προορισμό του «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν», που θα τον ανακοινώσει με κάθε μεγαλοπρέπεια ο πολυχρονεμένος Ταγίπ εφέντης. Μήπως τα ίδια δεν είχαν γίνει και με το «Ορούτς Ρέις» προ διετίας; Ούτε η «επακούμβησις» δύο φρεγατών στάθηκε ικανή να συγκινήσει το πλήθος των παραθεριστών (γι’ αυτούς που αναγκάστηκαν να μείνουν στις εργατουπόλεις, λόγω άδειας τσέπης, δεν γενάται λόγος, καθώς ψάχνουν καταπού να μουτζώξουν). Δεν είμαστε λαός… τέρμα και τελείωσε.
Είδε κι αποείδε η κυβέρνηση Μητσοτάκη ότι μ’ αυτόν τον λαό δεν μπορεί να δει χαΐρι και ανέθεσε τη δουλειά στους… σιωνιστές. Κάπου εδώ σταματάει η πλάκα και μπαίνουμε στα σοβαρά.
Μετά τον ελληνικό εναέριο χώρο, που από εποχής ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διατίθεται στους σιωνιστές για να κάνουν αεροπορικά γυμνάσια προσομοιώνοντας τις αποστάσεις μ’ αυτές που απαιτούνται για να εξαπολύουν επιθέσεις στις γειτονικές τους χώρες (Λίβανο, Συρία, Ιράκ), ήρθε η ώρα να τους χορηγηθεί και οιονεί ελληνικός θαλάσσιος χώρος. Η Ελλάδα δέσμευσε δύο περιοχές νότια της Κρήτης από τις 26 Ιούλη μέχρι και τις 5 Αυγούστου, προκειμένου σ’ αυτές να πραγματοποιήσει ασκήσεις το πολεμικό ναυτικό της σιωνιστικής οντότητας.
Οι περιοχές αυτές συμπίπτουν με το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο για τον καθορισμό ΑΟΖ, που η Ελλάδα θεωρεί παράνομο, αν και η Τουρκία με τη Λιβύη (με όλα τα κυβερνητικά σχήματα που έχουν περάσει από την πολύπαθη χώρα τα τελευταία χρόνια) το έχουν καταθέσει με όλους τους τύπους στην υπηρεσία χαρτών του ΟΗΕ, ενώ το ελληνο-αιγυπτιακό μνημόνιο για τον καθορισμό ΑΟΖ είναι μερικό και αποφεύγει τις περιοχές που περιλαμβάνει το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο (κατ’ απαίτηση της Αιγύπτου, φυσικά).
Οπως μεταδίδουν τα παπαγαλάκια, κατάλληλα δασκαλεμένα, οι περιοχές που παραχωρήθηκαν στο Ισραήλ για να κάνει τις ασκήσεις του πολεμικού ναυτικού του, θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν τα σημεία που θα υποδείξει ο Ερντογάν για να «τρυπήσει» το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν»! Λες και η Τουρκία δεν θα μπορούσε να πετύχει τους στόχους της «τρυπώντας» λίγο παραπέρα ή παραδώθε. Κι αν το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» κατευθυνθεί στην κυπριακή ΑΟΖ, διεκδικώντας τμήματά της για λογαριασμό των Τουρκοκυπρίων, όπως έχει ξανακάνει η Τουρκία; Μακριά από την Κρήτη και το Καστελόριζο να είναι κι ας είναι όπου θέλει…
Η Τουρκία, που δε θέλει να χαλάσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ, πάνω που πάει να τις ξαναφτιάξει, αντέδρασε εκδίδοντας NAVTEX με την οποία δέσμευσε για αεροναυτική άσκηση στις 3 Αυγούστου, περιοχές μεταξύ Ρόδου, Καρπάθου και Καστελόριζου. Για τις ίδιες περιοχές έχει εκδώσει NAVTEX και η Ελλάδα, την οποία η Τουρκία έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια.
«Πηγές του Πενταγώνου» είπαν στα παπαγαλάκια να «ανεβάσουν» την… ανάμειξη του Ισραήλ, θυμίζοντας ότι αυτό συμμετείχε στην πολυεθνική άσκηση «Μέδουσα» και σειρά άλλων συνεκπαιδεύσεων, ενώ επίσης είχε αναλάβει τον δικό του ρόλο στο πλευρό της Ελλάδας κατά την κρίση του «Ορούτς Ρέις» (τι ακριβώς είχε κάνει, γιατί δε θυμόμαστε;).
Δεν είδαμε, όμως, ούτε τις «πηγές του Πενταγώνου» ούτε τα παπαγαλάκια να ασχολούνται με τα γεγονότα που έγιναν πρόσφατα στη θάλασσα ανοιχτά του Λιβάνου.
Οπως είναι γνωστό, τα αρπακτικά του σιωνισμού, εκτός από τον φυσικό πλούτο των Παλαιστινίων, έχουν αρπάξει και κομμάτι της ΑΟΖ του Λιβάνου. Με το «έτσι θέλω», χωρίς να δέχονται να ακολουθήσουν τις διαδικασίες που προβλέπει το διεθνές δίκαιο για τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ κρατών. Επειδή καμιά σοβαρή πολυεθνική δε δέχεται να επενδύσει κεφάλαια σε διαφιλονικούμενες περιοχές, βρέθηκε η ελληνική Energean, που ως υπεργολάβος των σιωνιστών τοποθέτησε πλατφόρμα άντλησης του κοιτάσματος «Karish», στη θαλάσσια περιοχή που το Ισραήλ έχει αρπάξει από τον Λίβανο. Σε διαφιλονικούμενη περιοχή δηλαδή.
Το πρώτο δεκαήμερο του Ιούλη, η Χεζμπολά εξαπέλυσε τρία drones εναντίον της πλατφόρμας της Energean, τα οποία καταρρίφθηκαν από την ισραηλινή αεροπορία. Τον Σεπτέμβρη αναμένεται ν’ αρχίσει η άντληση από το κοίτασμα και όπως αντιλαμβάνεστε η Χεζμπολά δε θα καθήσει με σταυρωμένα χέρια. Η οργάνωση ανακοίνωσε ήδη ότι θα χτυπήσει οποιοδήποτε ελληνικό πλοίο ναυλωθεί από το Ισραήλ για να μεταφέρει «κλεμμένο λιβανέζικο αέριο».
Μ’ άλλα λόγια, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αναβαθμίζοντας την εξωτερική πολιτική που ακολούθησαν οι προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις της Ελλάδας, κατάφερε να κάνει την Ελλάδα μέρος της σύγκρουσης του Ισραήλ με τα γειτονικά του κράτη! Μιλάμε για γεγονός που θα έχει συνέπειες, που προς το παρόν δεν μπορούν να προσδιοριστούν με ακρίβεια. Ακόμα και τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα δεν μπορούν να υποστηρίξουν μια τέτοια κίνηση στο πλευρό των σιωνιστών πειρατών. Οσο για την αίγλη της Χεζμπολά στις αραβικές μάζες, δε χρειάζεται να πούμε πολλά. Αρκεί να θυμίσουμε ότι είναι η οργάνωση που νίκησε στρατιωτικά το Ισραήλ και έδιωξε τους σιωνιστές ταπεινωμένους από το Νότιο Λίβανο. Με βάση δε τη σεκταριστική διαίρεση του Λιβάνου, η ΑΟΖ που έχει αρπάξει το Ισραήλ από το Λίβανο ανήκει στο χώρο ευθύνης της Χεζμπολά, που έχει πάντοτε την υποστήριξη του Ιράν.
Εδώ ας προσθέσουμε και τον παράγοντα Ρωσία, για την οποία η Ελλάδα είναι «μη φιλική χώρα». Η Ρωσία έχει τη Συρία του Ασαντ στη σφαίρα επιρροής της, διατηρεί μια τεράστια ναυτική βάση στη Συρία (και χερσαίες βάσεις) και δεν διστάζει να υπερασπιστεί με πολεμικά μέσα τα συμφέροντά της στην περιοχή. Οι ίδιοι οι σιωνιστές παραδέχτηκαν πρόσφατα, ότι στις 13 του περασμένου Μάη ισραηλινά μαχητικά που πετούσαν πάνω από τη Συρία δέχτηκαν ρωσικά αντιαεροπορικά πυρά που όμως αστόχησαν. Υπάρχουν φορές που η Ρωσία κάνει τα στραβά μάτια σε αεροπορικές επιδρομές των σιωνιστών επί συριακού εδάφους και άλλες που δεν κάνει τα στραβά μάτια.
Εκείνο που θέλουμε να τονίσουμε εδώ είναι ο τυχοδιωκτισμός της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη (με τη σιωπηρή συναίνεση-συνενοχή του υπόλοιπου αστικού πολιτικού κόσμου), που κάνει το ελληνικό κράτος άμεσο συμμέτοχο στις πειρατικές ενέργειες των σιωνιστών του Ισραήλ σε βάρος των γειτονικών του χωρών, οι οποίες είχαν παραδοσιακά καλές σχέσεις με την Ελλάδα. Η «απαλή» στήριξη των σιωνιστών στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό στην Ανατολική Μεσόγειο (με την υποβολή αίτησης στην Ελλάδα για τη δέσμευση θαλάσσιων περιοχών που περιλαμβάνονται στο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο) έχει ως αντάλλαγμα την ανοιχτή συμμετοχή της Ελλάδας (έστω και με το μανδύα μιας εταιρίας) στην αρπαγή του φυσικού πλούτου του Λιβάνου.
Εύκολα κάνει κανείς τον συνειρμό: αν το Ισραήλ δικαιούται να ορίζει μονομερώς την ΑΟΖ του με τον Λίβανο, αρπάζοντας περιοχές ανοιχτά των ακτών του Λιβάνου, τότε γιατί να μη δικαιούται η Τουρκία να ορίζει ΑΟΖ διμερώς με τη Λιβύη, αγνοώντας χώρες της περιοχής όπως η Ελλάδα; Η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, εκτός από τυχοδιωκτική, είναι και μυωπική.
Επιστρέφοντας στα ελληνοτουρκικά, διαπιστώνουμε τις τελευταίες μέρες ένα είδος… κλάψας στην τουρκική πλευρά. Και στις δηλώσεις των τούρκων πολιτικών και στον φιλοκυβερνητικό Τύπο. Ο Τσαβούσογλου ξαναθυμήθηκε τα δικαιώματα των Τούρκων της Θράκης και παρέα με τον Ακάρ υφαίνουν την ταπισερί της «επιτιθέμενης» Ελλάδας και της «αμυνόμενης» Τουρκίας. Επειδή έχουν ακόμη ανοιχτό το ζήτημα της αγοράς των αμερικανικών F-16, είναι πολύ πιθανό να μην επιδιώξουν ένταση με το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν». Από την άλλη, η εθνικιστική «Aydinlik» έγραφε ότι «στο νέο Ναυτικό Δόγμα που εγκρίθηκε στη Ρωσία συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά η Ανατολική Μεσόγειος στις περιοχές που επηρεάζουν σημαντικά την οικονομική ανάπτυξη, την ευημερία του λαού και την εθνική ασφάλεια της χώρας» (της Ρωσίας) και αυτό «δημιουργεί σημαντικές ευκαιρίες για την Τουρκία και την ΤΔΒΚ».
Μετά την τετραμερή ΟΗΕ-Τουρκίας-Ρωσίας-Ουκρανίας στην Κωνσταντινούπολη για το ζήτημα των σιτηρών, ο Ερντογάν επισκέπτεται το Σότσι, όπου παραθερίζει ο Πούτιν, για να συναντηθεί για δεύτερη φορά μέσα σε δυο βδομάδες με τον ρώσο ιμπεριαλιστή ηγέτη. Είναι προφανές ότι η τουρκική πολιτική ηγεσία, εκμεταλλευόμενη και την περιφερειακή ισχύ και τη γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας, παίζει σε περισσότερα ταμπλό, σε σχέση με τον Μητσοτάκη που είναι απλώς delivery boy των ιμπεριαλιστών της Δύσης.
Το μόνο βέβαιο είναι πως η Τουρκία δεν πρόκειται να επιτρέψει την απομόνωσή της στην Ανατολική Μεσόγειο, τον αποκλεισμό της στον Κόλπο της Ατάλειας.
