Μιλώντας στη Βουλή, στη συζήτηση για το νέο πολυνομοσχέδιο με προαπαιτούμενα, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης θέλησε να εξηγήσει τι εννοούσε όταν προ ημερών μίλησε για «παράλληλο τραπεζικό σύστημα». «Εξεπλάγην από τα σχόλια ορισμένων Βουλευτών. Δεν ήξερα ότι στην αίθουσα αυτή υπήρχε τόση άγνοια. Το παράλληλο σύστημα είναι μια πραγματικότητα στην Ευρώπη», είπε. Και εξήγησε, ότι στις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν ιδρύματα «τα οποία δεν λέγονται πια τράπεζες, αλλά κάνουν πιστωτικές λειτουργίες, εκδίδουν ηλεκτρονικό χρήμα, εκκαθαρίζουν συναλλαγές», καθώς και σε τράπεζες πέρα απ' αυτές που «χαρακτηρίστηκαν συστημικές και ελέγχονται αυστηρά από την ΕΚΤ». «Γι' αυτό το πράγμα μίλησα», είπε καταλήγοντας, για να δώσει τις εξηγήσεις στα μεγάλα αφεντικά που του ζήτησαν να ξεκαθαρίσει τη στάση του.
Ολο αυτό το περιφερειακό πιστωτικό σύστημα, όμως, πουθενά δε χαρακτηρίζεται «παράλληλο τραπεζικό σύστημα». Είναι βοηθητικό και δεν επηρεάζει το τραπεζικό σύστημα. Γι' αυτό και ουδέποτε τέθηκε ζήτημα να ελεγχθεί αυτό το περιφερειακό σύστημα από την ΕΚΤ. Δεν μπορεί να προκαλέσει αναταραχές στο σύστημα του ευρώ και γι' αυτό κρίνεται επαρκής ο έλεγχός του από την εθνική Κεντρική Τράπεζα. Γιατί, όμως, ο Δραγασάκης το ονόμασε «παράλληλο τραπεζικό σύστημα»; Για να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες στους ιθαγενείς. Για να παραπέμψει στο «παράλληλο πρόγραμμα» που δήθεν θα εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ξεφεύγοντας από τον ασφυκτικό έλεγχο των δανειστών και του Μνημόνιου που έχει υπογράψει μαζί τους.
Στις ιμπεριαλιστικές χώρες αυτό το περιφερειακό πιστωτικό σύστημα παίζει έναν καθορισμένο ρόλο, ελεγχόμενο μάλιστα από τις μεγάλες τράπεζες που του χορηγούν τα αναγκαία για τη λειτουργία του κεφάλαια. Εχει την ιστορικότητά του, δηλαδή λειτουργεί εδώ και δεκαετίες και ασκεί συγκεκριμένα πιστωτικά καθήκοντα. Στην Ελλάδα πώς θα δημιουργηθεί; Από πού θα αντλήσει κεφάλαια; Το κράτος δεν έχει. Διεθνή δανεισμό δεν μπορεί να κάνει (δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί). Θα τραβήξει μήπως καταθέτες; Οταν οι καταθέτες δεν εμπιστεύονται τις μεγάλες, τις λεγόμενες συστημικές τράπεζες, υπάρχει περίπτωση να εμπιστευτούν τη… FUFUTEX BANK;
Αντιλαμβανόμενος τη βασιμότητα του ερωτήματος (το είχε ήδη θέσει ένας πασόκος), ο Δραγασάκης παραδέχτηκε ότι «δεν είναι εάν υπάρχει ή όχι το παράλληλο σύστημα, αλλά πώς θα το δημιουργήσουμε». Και τι απάντηση έδωσε; Καμία! Είπε απλώς ότι «υπάρχουν συμφέροντα που δεν θέλουν να κάνουμε κανένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση» και γι' αυτό «θα χρειαστεί μια ευρύτερη συμπαράταξη, για να ανοίξουμε δρόμο και να δημιουργήσουμε ακριβώς αυτές τις νέες δυνατότητες στις οποίες αναφέρθηκα». Ξεκίνησε από το τίποτα και παρέπεμψε στο τίποτα.
Καθόλου παράξενο για έναν πολιτικό που έχει πει τα πιο αδίστακτα ψέματα με το ύφος του πιο σοβαρού οικονομολόγου (ντενεκές ξεγάνωτος είναι απ' αυτή την άποψη) και που δε διστάζει ακόμα και τώρα να τάξει… ελπίδα. Ναι, έτσι ακριβώς το είπε: «Και στο ερώτημα γιατί ο λαός να εμπιστευτεί αυτήν την κυβέρνηση ότι δεν θα χάσει ξανά τα λεφτά του –διότι έχει δίκιο, όχι μόνο 40 δισεκατομμύρια ευρώ που είπε η κ. Κανέλλη, περισσότερα έχουν ξοδευτεί και χαθεί- απάντηση είναι η ελπίδα»! Λένε πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, όμως για τον ΣΥΡΙΖΑ εξέλιπε πια κάθε δυνατότητα να πουλήσει ελπίδα. «Η ελπίδα έρχεται» έλεγε το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα με το οποίο πήρε την πρωτιά και σχημάτισε κυβέρνηση, όμως ο ελληνικός λαός είδε -και εξακολουθεί να βλέπει- στην πράξη πως η αντιμνημονιακή ελπίδα μ' έναν απλό αναγραμματισμό μετατράπηκε σε μνημονιακή λεπίδα.
