Η αισχρή κυβερνητική προπαγάνδα εξακολουθεί να οικοδομεί το success story της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην υπερκάλυψη του «πρωτογενούς πλεονάσματος». Ανεξάρτητα από το πώς ήρθε αυτό το αποτέλεσμα (χάρη στην εφιαλτική δημοσιονομική λιτότητα και στην καταβαράθρωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων), ως δείκτης το «πρωτογενές πλεόνασμα» δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Είναι ένα τεχνητό λογιστικό μέγεθος που το κατασκεύασαν οι ιμπεριαλιστές δανειστές για να εξασφαλίσουν την επιβολή της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας και την αποπληρωμή των τοκοχρεολυτικών τους δόσεων, όπως τις έχουν καθορίσει.
Υποτίθεται ότι τα μεγάλα «πρωτογενή πλεονάσματα» επιβλήθηκαν από τους δανειστές προκειμένου το ελληνικό κράτος ν' αρχίσει να μειώνει τον υπέρογκο δανεισμό του. Ομως, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (που έμειναν στη σκιά, καθώς κυριάρχησαν οι πανηγυρισμοί για την υπεραπόδοση του «πρωτογενούς πλεονάσματος») δείχνουν ότι το χρέος κάθε άλλο παρά μειώνεται.
Το 2017 το χρέος εμφανίζεται ελαφρά μειωμένο ως ποσοστό του ΑΕΠ (από 180,8% το 2016 σε 178,6%), όμως αυτό συνέβη λόγω της μικρής αύξησης του ΑΕΠ. Σε απόλυτα μεγέθη, το χρέος αυξήθηκε από 315,009 δισ. το 2016 σε 317,407 δισ. το 2017. Πώς συμβαίνουν αυτά τα «μαγικά»;
Δεν πρόκειται για «μαγικά». Πρόκειται για καθαρή στατιστική απατεωνιά, που επιβεβαιώνει ότι το «πρωτογενές πλεόνασμα» δεν αποτυπώνει ούτε την πορεία του ελληνικού καπιταλισμού ούτε την πορεία των δημόσιων οικονομικών. Κανένας τους δεν είπε ποτέ ότι το χρέος πρόκειται να μειωθεί. Το έλεγαν μόνο οι Τσιπραίοι πριν να γίνουν κυβέρνηση (θυμόσαστε: διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους -πάνω από το 60%-, περίοδος χάριτος και αποπληρωμή του υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης). Οταν έγιναν κυβέρνηση, νωρίς-νωρίς (από τη συμφωνία στο Eurogroup στις 20 Φλεβάρη του 2015), συμφώνησαν ότι αναγνωρίζουν την υποχρέωση του ελληνικού κράτους να αποπληρώσει το χρέος μέχρι τελευταίας δεκάρας («στο διηνεκές», όπως έλεγε ο Μπαρουφάκης). Αυτή η δήλωση ήταν όρος για να καθήσουν οι ιμπεριαλιστές στο τραπέζι μαζί τους.
Εκτοτε, σταμάτησε κάθε συζήτηση για το ύψος του χρέους. Πρώτα οι Σαμαροβενιζέλοι και μετά οι Τσιπροκαμμένοι έστρεψαν τη συζήτηση αποκλειστικά στους όρους εξυπηρέτησης του χρέους. Μόνον αυτούς διαπραγματεύονται (λέμε τώρα) με τους ιμπεριαλιστές δανειστές. Ολες οι αναδιαρθρώσεις που έχουν γίνει (το 2011, το 2012 και το 2013) αφορούσαν τον καθορισμό των τοκοχρεολυτικών δόσεων. Τι ποσό του παραγόμενου προϊόντος της θα πληρώνει η Ελλάδα κάθε χρόνο για τόκους και χρεολύσια. Οι τοκοχρεολυτικές δόσεις έχουν ρυθμιστεί μέχρι και το 2022. Μετά είναι «ασήκωτες». Δεν υπάρχει δυνατότητα αποπληρωμής στο σύνολό τους. Μένει, λοιπόν, να ρυθμιστούν και αυτό θα γίνει με τα περιβόητα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος.
Αυτό που γίνεται μέχρι τώρα, σε όλα τα μνημονιακά χρόνια, είναι απλώς να πληρώνονται οι τόκοι και να ανανεώνονται στη λήξη τους τα παλιά δάνεια με καινούργια, που εκχωρούνται κυρίως από τις χώρες της Ευρωζώνης (στο πρώτο Μνημόνιο αυτοτελώς, στο δεύτερο και το τρίτο μέσω του μηχανισμού που δημιούργησαν, του EFSF/ESM) και δευτερευόντως από το ΔΝΤ. Παρά το PSI, «τη μεγαλύτερη διαγραφή χρέους στην Ιστορία», όπως επαίρεται ο Βενιζέλος, το ύψος του χρέους δεν μειώθηκε, γιατί το ελληνικό κράτος συνέχισε να παράγει ελλείμματα, καθώς πλήρωνε τους τόκους των παλιών δανείων. Μπορούμε, λοιπόν, ν' αντιληφθούμε γιατί το χρέος αυξήθηκε -έστω και οριακά- και το 2017, παρά τα 4 δισ. επιπλέον «πρωτογενούς πλεονάσματος».
Επανερχόμενοι στα της ρύθμισης των τοκοχρεολυτικών δόσεων για την περίοδο μετά το 2022, σημειώνουμε μια δήλωση του Τζανακόπουλου, από πρόσφατη ραδιοφωνική του συνέντευξη (Αlpha, 24.4.18): «Το χρέος, όπως γνωρίζετε, έχει συμφωνηθεί ήδη από το Eurogroup της 15ης Ιουνίου, ότι θα πρέπει να αποπληρώνεται με έναν ρυθμό που δεν θα ξεπερνάει το 15% του ΑΕΠ, θα πρέπει, μάλλον, να αναχρηματοδοτείται με όχι περισσότερο από το 15% του ΑΕΠ τον χρόνο για το μεσοπρόθεσμο διάστημα. Επομένως, τα υπόλοιπα είναι τεχνικής φύσης αποφάσεις, οι οποίες καθορίζονται από αυτό το νούμερο που έχει τεθεί ως ταβάνι για τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας».
Οι «τεχνικής φύσης αποφάσεις», στις οποίες αναφέρεται -με προσποιητό «μπλαζέ» ύφος- ο Τζανακόπουλος είναι το μετα-Μνημόνιο, που θα «φορέσουν» οι δανειστές στους Τσιπροκαμμένους (ή στους διαδόχους τους, αν αυτοί προτιμήσουν να πάνε σε «ηρωική έξοδο» μέσω εκλογών), στο οποίο έχουμε αναφερθεί πολλές φορές και επανερχόμαστε στη διπλανή σελίδα. Εδώ θα σχολιάσουμε μόνο το 15% του ΑΕΠ, που πρέπει κάθε χρόνο να πηγαίνει για το χρέος και το οποίο ο Τζανακόπουλος αναφέρει λες και πρόκειται για φραγκοδίφραγκα.
Σε τιμές σημερινού ΑΕΠ, το 15% σημαίνει περίπου 28 δισ. ευρώ το χρόνο! Αυτό το ποσό πρέπει να παίρνουν οι ιμπεριαλιστές δανειστές για μια περίοδο μέχρι το 2060! Φυσικά, αυτό το σκληρό «νταβατζιλίκι» δε θα τελειώσει το 2060. Τότε -αν όλα εξελιχθούν όπως τα σχεδιάζουν σήμερα- το χρέος προς την Ευρωζώνη θα έχει αντικατασταθεί με χρέος προς τις «αγορές». Που θα είναι στα ίδια επίπεδα με σήμερα. Και το «νταβατζιλίκι» θα εξακολουθήσει να πληρώνεται «στο διηνεκές». Μέχρι μια προλεταριακή επανάσταση να σαρώσει το σύστημα του καπιταλισμού και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και να διαγράψει κάθε χρέος προς τους τοκογλύφους του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου.
