«Οι κυβερνήσεις καταπιέζουν τους ανθρώπους με δύο τρόπους: Είτε άμεσα, με ωμή βία, ή έμμεσα, απογυμνώνοντάς τους από τα μέσα συντήρησης κι υποβιβάζοντάς τους έτσι στην αδυναμία». Αυτά έγραφε ο Ερρίκο Μαλατέστα πριν από έναν αιώνα. Εκατό χρόνια μετά, δεν άλλαξε απολύτως τίποτε, με αποτέλεσμα και οι δύο πρακτικές να ζουν και να βασιλεύουν (βοήθειά μας). Η ωμή βία είναι εδώ, όπως εδώ είναι και η οικονομική βία. Εδώ και τα εξουσιαστικά παλάτια, με τα λυσσασμένα σκυλιά να περιφέρονται άλλοτε ανήσυχα κι άλλοτε χορτασμένα από τα κόκαλα των αφεντικών, στην αυλή.
Ολα αυτά δικαιώνουν το λόγο ύπαρξης και τον τρόπο έκφρασης του χερ κομαντάντ της National Bank of Greece (καμιά σχέση με sleeping bank, τουναντίον), του μίστερ Αράπογλου. Γιαβόλ, ρηχά είναι, μπείτε! Ιστορικά καταλαμβάνει τη θέση του στο πάνθεον των θεματοφυλάκων της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Μην σας τυφλώνει η ζήλια, αντικρίστε κατάματα την ειλικρίνεια των προθέσεων και των λόγων του ακραιφνούς, αφιονισμένου τεχνοκράτη, που έχει τη γενναιότητα να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Μα, είναι προφανές ότι έχει δίκιο, όσον αφορά την δική του πλευρά θέασης των πραγμάτων, που απλά συμβαίνει να είναι ίδια με τις στρατιές των αργόσχολων εκμεταλλευτών. Εκείνων που θυμίζουν το γέρο του Καββαδία που “έλιαζε ακαμάτης τ’ αχαμνά του”.
Δηλαδή, τί είπε ο άνθρωπος και προξένησε τόση αμηχανία τάχα και τέτοια αντίδραση; Επειδή οι αστικές φυλλάδες και τα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης, οι εντεταλμένες κοινωνικές νανουρίστρες, αποκρύπτουν τον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο που μαίνεται, είναι ανάγκη να παριστάνουν τώρα τις ανίδεες και να εκπλήσσονται ή να ταράζονται; Ελάτε τώρα… (Ελπίζω να διαβάζει κανένας από δαύτους την Κόντρα, γιατί δεν μπορώ κάθε φορά να τους λούζω με e-mail, αυτό το σαμπουάν είναι κουραστικό και ακριβό, πάντα δε αναποτελεσματικό κατά της νοητικής πιτυρίδας. Συνήθως μετατρέπεται σε στοματικό διάλυμα, κοινώς γαργάρα).
Ο Αράπογλου είναι κι αυτός ένας Ανθρωπίδης (έτσι ονομάζει η επιστήμη όλα τα ανθρωποειδή που βάδισαν με τα πίσω πόδια τους). Ανήκει στην συνομοταξία των Σπονδυλωτών (όλα τα ζώα με εσωτερικό σκελετό), στην ομοταξία των Θηλαστικών (όλα τα ζώα που έχουν ζεστό αίμα και θηλάζουν τα νεογνά τους), στην τάξη των Πρωτευόντων (όλα τα ζώα που χρησιμοποιούν τα δάχτυλα και το μυαλό τους), στην οικογένεια των Ανθρωπιδών (τα είπαμε), στο γένος Χόμο (άνθρωπος), στο είδος Χόμο Σάπιενς (σκεπτόμενος άνθρωπος).
Και ήρθε τώρα αυτό το τυπικό δείγμα της ανώτερης ζωής να καταθέσει την πρότασή του. Τα κατώτερα δείγματα ζωής καταθέτουν κουτσουλιές, σβουνιές, περιττώματα, κόπρανα, τα ανώτερα καταθέτουν σκέψεις. Δεν καταλαβαίνω τί είναι αυτό που ξενίζει… Τυχαίνει κάποτε, οι κουτσουλιές να θυμίζουν σκέψεις ή οι σκέψεις κουτσουλιές, αλλά αυτό είναι αντικείμενο άλλου είδους έρευνας.
Εμείς στεκόμαστε στα παρόντα και αποδίδουμε δίκιο, ως οφείλουμε, σε κάθε Χόμο Σάπιενς που είναι “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” του πλάστη του, εν προκειμένω της εξελιγμένης μορφής των Ανθρωπιδών . Που βάδισαν στα πίσω πόδια τους και τώρα βλέπουν να επαναφύονται οι χαμένες στους αιώνες ουρές τους, υπό μορφήν δημόσιας (κυρίως) καρέκλας-προέκτασης του κόκκυγος. Σε λίγο θα ξαναπέσουν στη γη, επανερχόμενοι στα τέσσερα (ημών υποβοηθούντων, θα επισπευτεί η διαδικασία αποκατάστασης).
Το τι πρότεινε το γνωρίζετε, όπως γνωρίζετε ότι λέγει την αλήθεια, χωρίς φόβο και πάθος. Ορκίζομαι. Πρότεινε να κλείσουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δεν αποδίδουν, για να τονωθεί η ελληνική οικονομία. Η οποία, φαντάζομαι (και να με συγχωρεί που εισέρχομαι αυθαίρετα στις σκέψεις του), αποδίδει τα μάλα, μαλάκες. Βεβαίως. Και να συρρικνωθούν τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της οικονομικής πολιτικής. Παροχές, εργασιακά δικαιώματα κλπ. πρέπει να εκλείψουν. Αυτά είπε ο καλός αυτός ανθρωπίδης, ο εντασσόμενος όπως όλοι μας στις κατηγορίες που αναφέρθηκαν παραπάνω. Εύγε! Κι όπως λέει και μια θέσφατος περικοπή του αγ(ρ)ίου κατά Τζιμάκο ευαγγελίου, “πήγαινε στον άρχοντα, πάρε τα τριάκοντα”.
Το καθήκον μας πλέον συνίσταται στην δραστηριοποίηση. Να βγάλουμε κουπόνια ενίσχυσης, να τον στηρίξουμε. Να βγούμε στους δρόμους. Σύντροφοι βιομήχανοι, αμήχανοι ή πολυμήχανοι, κουφαλαιοκράτες και αρπάχτρες, αργόσχολοι των απέραντων αιθουσών και των άδειων βλεμμάτων, ανέραστοι ή διεστραμμένοι (απέχοντες πάντως από την ανιαρή ομαλότητα), πολυσύνθετοι κι ευρύσκεπτοι εσείς, δώστε κάτι να ανταμείψουμε τον καλό τεχνοκράτη που μας υπηρετεί.
Και για όσα ξέχασα, ένοχοι…
Θοδωρής Μπακάλης
