Ο Ν. Γκαργκάνας, το πουλέν του Σημίτη, επί χρόνια στο οικονομικό επιτελείο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας και με κυβέρνηση ΝΔ, εξακολουθεί να παίζει τον ίδιο ρόλο. Οταν οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν προβλήματα με τη λαϊκή δυσαρέσκεια, βγαίνει σαν πρόσκοπος και σαλπίζει ακόμα πιο αντεργατικά-αντιλαϊκά, για να φαίνονται μπροστά του οι κυβερνήσεις πιο ήπιες και τα μέτρα που παίρνουν να εμφανίζονται ως αδήριτη οικονομική και κοινωνική ανάγκη.
Μέσα στην αγανάκτηση, λοιπόν, για τον προϋπολογισμό και το νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ, ο Γκαργκάνας εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη και ξανασάλπισε το φρικτό σκοπό της αντεργατικής επίθεσης. Ιδού ο περιληπτικός απολογισμός του σαλπίσματός του:
♦ Χρειάζεται σκληρή δημοσιονομική λιτότητα, ώστε μέχρι το 2015 να υπάρξουν υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και να μειωθεί το χρέος στο 60% του ΑΕΠ (μέχρι το 2008 είπε ο Αλογοσκούφης, στο 2015 πλειοδοτεί ο Γκαργκάνας).
♦ Χρειάζεται αναδιάρθρωση των δημόσιων δαπανών, για «να υπάρξουν επαρκείς πόροι για τη χρηματοδότηση των αναγκαίων δημοσίων επενδύσεων, ενώ θα καταστεί δυνατή και η περαιτέρω μείωση των συντελεστών της άμεσης φορολογίας». Με άλλα λόγια, κόψτε κοινωνικές δαπάνες, για να χρηματοδοτηθούν οι καπιταλιστές, με μείωση των φόρων και με περισσότερες επιδοτήσεις.
♦ Χρειάζεται οι εργαζόμενοι οικειοθελώς (!) να δεχτούν μειώσεις των πραγματικών μισθών, για να πέσει ο πληθωρισμός κάτω από το 2%! Για τον Γκαργκάνα υπάρχει… πληθωρισμός μισθών και συντάξεων και όχι πληθωρισμός κερδών.
♦ Πρέπει να μεταρρυθμιστεί το ασφαλιστικό σύστημα, με κεντρικό άξονα την επιμήκυνση του εργάσιμου χρόνου, λόγω… δημογραφικού.
♦ Τέλος, επειδή υπάρχει πλεονάζον προσωπικό (!), πρέπει να υπάρξει «δυνατότητα προσαρμογής του επιπέδου της απασχόλησης». Δηλαδή, απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.
Η κυβέρνηση, βέβαια, δεν έκανε κανένα σχόλιο για τις δηλώσεις Γκαργκάνα. Αν ερωτηθούν υπουργοί, θα κρατήσουν αποστάσεις, όπως πάντα. Ομως, τα όσα λέει ο Γκαργκάνας δείχνουν την κατεύθυνση στην οποία θα κινηθεί ο ελληνικός καπιταλισμός τα επόμενα χρόνια: σκληρή δημοσιονομική λιτότητα και συνεχείς αντεργατικές αναδιαρθρώσεις, χωρίς τέλος και χωρίς όρια.
