Ζητούμε συγνώμη για τα «ελληνικά» του Στουρνάρα, που σας υποχρεώνουμε να διαβάσετε, αλλά δε γίνεται διαφορετικά (οι εμφάσεις στο κείμενο είναι του υπουργείου Οικονομικών):
«Θα είμαι ικανοποιημένος με το να μειώσουμε τις ετήσιες ανάγκες –χρεολύσια και τόκους μαζί– κατά περίπου το ήμισυ. Κυρίως από το χρεολύσια θα επέλθει εξοικονόμηση. Από το 2022 και μετά γιατί μέχρι τότε δεν έχουμε ανάγκες. Το κούρεμα είναι default, δεν συμφέρει την Ελλάδα σήμερα να μιλάμε για default όταν η Ελλάδα βγαίνει στις αγορές. Είναι λάθος αυτές οι δηλώσεις περί κουρέματος. Default όταν βγαίνεις σε αγορές είναι αυτοκτονία. Είναι σαν να πυροβολείς τα ίδια σου τα πόδια. Υπάρχουν τρόποι να μειώσεις το χρέος χωρίς να κάνεις default (…) Το ελληνικό χρέος κρατιέται από κυβερνήσεις και από κεντρικές τράπεζες. Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Δεν είναι subject to speculative attacks. Εχει "ιαπωνοποιηθεί" το ελληνικό χρέος σήμερα. Στην Ελλάδα το έχουν ξένα κράτη. Μην ξεχνάτε ότι η Αγγλία την τελευταία χρονιά του Μπλερ εξόφλησε τα δάνεια του Α’ παγκόσμιου πολέμου. Ετσι γίνεται σήμερα η δουλειά, εάν δεν θες να κάνεις default. Σε παρούσα αξία είναι μεγάλη μείωση. Αυτό έχει σημασία. Δεν είναι φετίχ το 120%. Φετίχ είναι να μειώσεις τις ετήσιες χρεολυσιακές σου ανάγκες όσο περισσότερο γίνεται. Αρα θες όσο μεγαλύτερο extension των maturities γίνεται και όσο μεγαλύτερη μείωση επιτοκίου γίνεται».
Στις 15 Φλεβάρη του 2013, απαντώντας στον Τσίπρα, που επιχειρηματολογούσε υπέρ της θέσης του ΣΥΡΙΖΑ για νέο «κούρεμα«, ο ίδιος άνθρωπος, ο Στουρνάρας, έλεγε στη Βουλή: «Οταν η Ελλάδα αποκτήσει πρωτογενές πλεόνασμα, που, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα το αποκτήσουμε φέτος, θα έχουμε και περαιτέρω κούρεμα». Τη συνέχεια την ξέρουμε. Μες στα μαύρα μεσάνυχτα υποχρεώθηκε να κάνει νυχτερινή διορθωτική δήλωση, επειδή τον πήραν από το Βερολίνο και του τράβηξαν τ’ αυτιά. Αργότερα, εξομολογήθηκε στον Παπαχελά, ότι ο Σόιμπλε του είπε «forget it Giannis».
Η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, υπογράφοντας το δεύτερο Μνημόνιο το Νοέμβρη του 2012, υπολόγιζε πως κάποια στιγμή θα υπάρξει και ένα δεύτερο «κούρεμα» του χρέους, που το ζητούσε και το ΔΝΤ (για τους δικούς του λόγους, που έχουν να κάνουν με τον ανταγωνισμό Ουάσινγκτον-Βερολίνου). Οι Γερμανοί διεμήνυσαν ότι τέτοιο πράγμα δεν το συζητούν και ο Στουρνάρας, που προανήγγειλε το «κούρεμα» (οι υπόλοιποι απλώς το υπαινίσσονταν) βγάζει από την κωλότσεπη επιχειρήματα της πλάκας. «Το κού-ρεμα είναι default», δηλαδή χρεοκοπία! Το προηγούμενο «κούρεμα», με το περιβόητο PSI, γιατί δεν ήταν «default»;
Λέει και κάτι άλλο ο Στουρνάρας: «Το 120% δεν είναι φετίχ». Ως γνωστόν, 120% είναι ο στόχος που έχει τεθεί από το Μνημόνιο για το 2022: το χρέος να είναι τότε 120% του ΑΕΠ. Τα περί «ιαπωνοποίησης» του χρέους είναι για γέλια (η Ελλάδα στην ίδια κατηγορία με την ιμπεριαλιστική Ιαπωνία!), όπως και η σύγκριση με την επίσης ιμπεριαλιστική Αγγλία, οπότε τι μένει; Ενα υψηλό χρέος, που όμως θα είναι «βιώσιμο», δηλαδή διαχειρίσιμο. Που τα τοκοχρεολύσιά του θα έχουν διαμορφωθεί έτσι ώστε το ελληνικό κράτος να έχει τη δυνατότητα να τα αποπληρώνει. Μ’ άλλα λόγια, ο Στουρνάρας κηρύσσει την επ’ αόριστο αποικιοποίηση, η οποία θα συνεπάγεται στράγγισμα κάθε αξίας που περνάει στην ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους (με φορολογικά χαράτσια), ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας και σταθερά κινεζοποιημένη εργατική τάξη. Για να το πούμε διαφορετικά, ο Στουρνάρας προαναγγέλλει την επ’ αόριστον παράταση του πυρήνα της μνημονιακής πολιτικής.
Γιατί, βέβαια, δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν νέες ρυθμίσεις για την εξυπηρέτηση του χρέους (επιμήκυνση αποπληρωμής, περίοδος χάριτος, ενδεχομένως και μείωση επιτοκίων) χωρίς όρους. Αυτοί οι όροι είναι που θα συζητηθούν το φθινόπωρο, α-φού η τρόικα ολοκληρώσει την επόμενη επιθεώρηση του τρέχοντος «προγράμματος».
«Προφανώς, ένα νέο πρόγραμμα στήριξης θα περιλαμβάνει επαρκείς όρους», δήλωνε στις 2 Σεπτέμβρη του 2013 ο Ντεϊσελμπλούμ. Περί νέου Μνημονίου μιλούσε τότε και η Δαμανάκη, όπως και ο γερμανός επίτροπος Γκίντερ Ετινγκερ, στέλεχος της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης της Μέρκελ. Αλλά και να μην είχαμε τέτοιες δηλώσεις, θα ήταν αφέλεια να πιστέψουμε τα ψέματα του Στουρνάρα, του Σαμαρά, του Βενιζέλου, ότι «το Μνημόνιο τελειώνει». Δε θα κάνουν ρυ- θμίσεις για το χρέος οι δανειστές, χωρίς να επιβάλουν όρους και μηχανισμό εποπτείας της εκπλήρωσης των όρων. Αλλωστε, στην προοπτική να μην κρατηθεί η σημερινή κυβέρνηση στην εξουσία και να υπάρξει μια κυβέρνηση με τη συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ, χρειάζονται και τους όρους και το μηχανισμό επιτήρησης, για να την έχουν δεμένη χειροπόδαρα (ή για να της δώσουν άλλοθι για την πολιτική της, αν διαβάσουμε τα πράγματα από τη σκοπιά του ΣΥΡΙΖΑ).
Εκείνο που δε συζητιέται καθόλου αυτή την περίοδο είναι η ανάγκη ενός νέου δανείου. Κρύφτηκε κάτω από το χαλί και καταπλακώθηκε με την «επιτυχημένη έξοδο στις αγορές». Αυτό βολεύει προεκλογικά και τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και τις κεντροευρωπαϊκές κυβερνήσεις που παίζουν την προπαγάνδα «τα προγράμματα στις χώρες με οικονομικά προβλήματα πέτυχαν και η μία μετά την άλλη βγαίνουν στις αγορές». Η φιλομνημονιακή προπαγάνδα φρόντισε να θαφτεί το «σχέδιο Σόιμπλε», το οποίο η γερμανική κυβέρνηση διέρρευσε στο Spiegel και το οποίο προέβλεπε νέο δάνειο 10-20 δισ. ευρώ, με τους σχετικούς όρους. Να θυμίσουμε ακόμη ότι πριν λίγο καιρό ο ίδιος ο Στουρνάρας δήλωνε: «Αν χρειαστεί περαιτέρω στήριξη η Ελλάδα, αυτή θα είναι της τάξεως των 10 δισ. ευρώ, πολύ μικρό ποσό δηλαδή συγκριτικά με τα προηγούμενα μνημόνια. Και δε μιλάμε για νέο μνημόνιο, αλλά για ένα πακέτο οικονομικής στήριξης, χωρίς νέους όρους». Ολ’ αυτά θάφτηκαν κάτω από τον προπαγανδιστικό ορυμαγδό του «πρωτογενούς πλεονάσματος» και της «εξόδου στις αγορές», που έγιναν με τις ευλογίες της τρόικας, γιατί τέτοιες διαταγές πήραν οι τεχνοκράτες από τ’ αφεντικά τους.
Το σχέδιο «βιωσιμότητας» του χρέους, που περιλαμβάνεται στη συμφωνία ανάμεσα στο Eurogroup και το ΔΝΤ για το δεύτερο δάνειο/μνημόνιο είναι αρπακολλατζίδικο. Το χρέος δεν είναι «βιώσιμο» και αυτό το ξέρουν όλοι. Γι’ αυτό και θα γίνουν νέες ρυθμίσεις, πάλι προσωρινές. Αλλωστε, η εργαλειοποίηση του χρέους απαιτεί λύσεις πρόσκαιρες, που διαιωνίζουν το πρόβλημα, έτσι που μέσω των ρυθμίσεων να εξασφαλίζεται η αποικιοποίηση.
