Την ώρα που θα διαβάζετε την «Κόντρα» εσείς μάλλον θα γνωρίζετα αυτό που δεν γνωρίζαμε εμείς όταν κλείναμε την ύλη της: το Μνημόνιο της Ισπανίας με την τρόικα, το οποίο αναμενόταν να υπογραφεί χτες Παρασκευή, όπως δήλωσε τη Δευτέρα ο υπουργός Οικονομικών της χώρας Λουΐς δε Γκίντο. Μια πρώτη γεύση των εφιαλτικών αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων έδωσε ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι την περασμένη εβδομάδα. Εκείνο που μένει είναι να μάθουν οι Ισπανοί τις λεπτομέρειες. Εμείς ξέρουμε πώς γίνονται αυτά τα πράγματα, είμαστε οι πρώτοι… διδαχθέντες στο έδαφος της Ευρωλάνδης.
Ισως να βγάλει και καμιά πύρινη ανακοίνωση καταγγελίας ο Τσίπρας που εκθείαζε τους Ραχόι και Μόντι για τη «μεγάλη νίκη» που πέτυχαν επί της Μέρκελ ή η «σκιώδης» υπουργός Εξωτερικών Δούρου, η οποία έλεγε πως η τακτική των Μόντι-Ραχόι πρέπει να διδάσκεται ως παράδειγμα του «διαπραγματεύεσθαι». Οι σαλταδόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κάνουν το άσπρο μαύρο και στο καπάκι το μαύρο άσπρο. Ομως, πέρα από το σαλταδορισμό τους στο ζήτημα του δανεισμού της Ισπανίας, που τον παρουσίαζαν ως δανεισμό χωρίς μνημόνια και επαχθείς όρους, υπάρχει ένα ζήτημα ουσίας που πρέπει επίσης να επισημανθεί.
Ακόμα κι αν η Ισπανία δεν είχε υπογράψει μνημόνιο (λέμε τώρα), γιατί η «απευθείας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας» αποτελεί «προσωρινή δημοσιονομική ανάσα», όπως έλεγε ο Τσίπρας στις 7 Ιούλη στη Βουλή, στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις; Δεν χρειάζεται να ξέρεις πολλά Οικονομικά για να καταλάβεις για ποιο λόγο επελέγη αυτή η ρύθμιση. Γιατί Γερμανία, Γαλλία και σία δέχτηκαν τον απευθείας δανεισμό των ισπανικών τραπεζών από τον EFSF, χωρίς να μεσολαβήσει δανεισμός του ισπανικού κράτους; Το επέλεξαν ως μια τεχνική λύση, προκειμένου να μην επιβαρύνουν το κρατικό χρέος της Ισπανίας και δώσουν ώθηση στην επίθεση ενάντια στα spreads αυτής της χώρας. Για την Ελλάδα επέλεξαν μια άλλη τεχνική λύση, αυτή του «κουρέματος». Δημοσιονομικά αυτό είναι ουδέτερο, γιατί όλ’ αυτά τα δάνεια έχουν περίοδο χάριτος, 10ετή συνήθως, οπότε η αποπληρωμή τους δεν επηρεάζει άμεσα τον προϋπολογισμό. Από την άλλη, όταν στις τράπεζες μέτοχος είναι έμμεσα το κράτος (μέσω των ασφαλιστικών ταμείων), η επίπτωση είναι τελικά η ίδια.
