Τι ήταν αυτό που ζήσαμε το πρωί της περασμένης Τετάρτης; Αν ζούσε ο Χίτσκοκ, θα αισθανόταν αφόρητη ζήλια από τον τρόπο που χτίστηκε το σασπένς, από νωρίς το πρωί μέχρι το βράδυ. Κι αν ζού-σε ο Γκέμπελς, θα αυτοκτονού-σε αισθανόμενος τη μικρότητά του μπροστά στο σύστημα προπαγάνδας της μνημονιακής Ελλάδας. Συντονισμένα όλα τα παπαγαλάκια, τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά και διαδικτυακά, καλλιεργούσαν κλίμα αγωνίας: «Από ώρα σε ώρα ανακοινώνεται η έξοδος της χώρας στις αγορές»! Λες και επρόκειτο να πάρουν κάνα τεράστιο δάνειο, με χαριστικούς όρους κι όχι 2,5 δισ. σε πενταετή ομόλογα, με επιτόκιο γύρω στο 5% και με τα ομόλογα να διέπονται από το βρετανικό δίκαιο. Κι ύστερα, όταν έγινε η ανακοίνωση από το υπουργείο Οικονομικών, άρχισαν οι αναλύσεις, τροφοδοτημένες από τις off the record δηλώσεις του Στουρνάρα, που τις μοίρασε και σε μορφή non paper, για να ‘χουν μπούσουλα τα παπαγαλάκια. Το βράδυ άρχισαν άλλες διαρροές, με «αποκλειστικές πληροφορίες»: οι προεγγραφές υπερκάλυψαν κατά 15 φορές το ποσό που ζητά η ελληνική κυβέρνηση.
Εμείς, τώρα, δυσκολευόμαστε ποιον να πιστέψουμε: τον Στουρνάρα που έλεγε ότι «βγαίνουμε δοκιμαστικά και για να εξομαλύνουμε την καμπύλη επιτοκίων» ή τον Βενιζέλο που έλεγε ότι «το κέρδος είναι ότι ξαναμπαίνεις στις αγορές, νιώθεις τη δυνατότητα να δανείζεσαι ισότιμα και σε τοποθετούν οι αγορές σε μία θέση που συνιστά την πιο καλή αξιολόγηση. Τι να κάνει μετά η τρόικα, τι να πει στην έκθεσή της, στην έκθεση αξιολόγησης; Τι πολιτική συζήτηση να κάνεις, όταν σε αντιμετωπίζουν οι ίδιες οι αγορές με θετικό τρόπο»; Ο ένας έλεγε πως η περιβόητη «έξοδος στις αγορές» γίνεται για στενά οικονομικούς λόγους, ο άλλος έλεγε πως γίνεται για πολιτικούς λόγους με οικονομικό περίβλημα. Πιάσ' τ' αυγό και κούρευ' το, δηλαδή…
Είναι πολύ παράξενη αυτή η… έξοδος. Η λυσσώδης προπαγάνδα που τη συνόδεψε δείχνει πως πρόκειται για κίνηση πολιτικής προπαγάνδας και όχι για κίνηση δανεισμού με τους πλέον συμφέροντες όρους. Η συγκυβέρνηση την είχε ανάγκη αυτή την προπαγάνδα και επ’ αυτού δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε. Το σκάνδαλο Μπαλτάκου, που της χάλασε πολλά προπαγανδιστικά σχέδια, κατέστησε την «έξοδο στις αγορές» πιο επιτακτική. Την επέσπευσε.
Προπαγανδιστικά λειτουργεί αυτή η κίνηση και για την κυβέρνηση Μέρκελ, γι’ αυτό και έδωσε την έγκρισή της, που συνοδεύτηκε από ένα μπαράζ ευνοϊκών δημοσιευμάτων στο γερμανικό Τύπο. Μέχρι και… συγγνώμη από την καγκελάριο ζήτησε ο επικεφαλής οικονομικός αναλυτής της «Die Zeit», για τη σκληρή κριτική που της είχε ασκήσει στο παρελθόν για τα σχέδια διάσωσης στην Ευρωζώνη! Η Μέρκελ, ενόψει ευρωεκλογών και προκειμένου να αντιμετωπίσει τους ευρωσκεπτικιστές, θέλει να στείλει το μήνυμα ότι όλες οι «αμαρτωλές» χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες μπήκαν σε «προγράμματα εξυγίανσης», έχουν σταθεί στα πόδια τους, χάρη στη γερμανική σταθερότητα και αυστηρότητα, και τώρα μπο- ρούν και ξαναδανείζονται από τις «αγορές».
Δεν είναι τυχαίο ότι η σχετική «δημοπρασία» άρχισε την παραμονή της άφιξης της Μέρκελ στην Αθήνα. Δεν έχουμε ρεπορτάζ από την επίσκεψη Μέρκελ (η «Κ» τυπωνόταν εκείνη την ώρα), όμως είμαστε σίγουροι ότι στις δηλώσεις της η καγκελάριος θ’ αφιερώσει και μια αναφορά στην «επιτυχημένη έξοδο στις αγορές». Το περιέγραψε στην ομιλία που έκανε την Τετάρτη στη γερμανική Βουλή, στη διάρκεια συζήτησης επί του προϋπολογισμού. «Μπορούμε να δούμε τις πρώτες επιτυχίες. Δεν πρέπει να τις υποβαθμίζουμε, μολονότι ξέρουμε ότι αυτός ο δρόμος δεν έχει φτάσει στο τέλος του». Κι ακόμη: «Είναι σωστό και σημαντικό να τονίσουμε ότι Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και Ελλάδα έκαναν βήματα προόδου, παρά τις προσπάθειες που πρέπει να καταβληθούν ακόμη».
Μια μέρα πριν, ο εκπρόσωπός της δήλωσε ότι η Μέρκελ δεν θα ταξίδευε στην Ελλάδα για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, αλλά για να συναντήσει το φίλο της τον Αντώνη (δεν είπε «για να στηρίξει την προεκλογική του/της εκστρατεία»). Κι ένα ενθουσιώδες παπαγαλάκι, ο ανταποκριτής των «Νέων» στο Βερολίνο, έγραψε ότι η ομιλία της Μέρκελ στη Βουλή «ήταν μια… προκαταβολή της στήριξης που θα δώσει ενόψει και των ευρωεκλογών η γερμανίδα καγκελάριος στην ελληνική κυβέρνηση με την αυριανή επίσκεψή της στην Αθήνα»! Ακόμη και η αμερικάνικη πρεσβεία έδινε στο παρασκήνιο τα χρίσματα σε έλληνες αστούς πολιτικούς. Τώρα τα παίρνουν δημόσια και καμαρώνουν, σαν φύλαρχοι Μπανανίας.
Κοιτάζοντας το θέμα από «καθαρά» οικονομική σκοπιά, αναρωτιέται κανείς προς τι ο δανεισμός με πενταετή ομόλογα, όταν ο δανεισμός με τρίμηνα έντοκα γραμμάτια είναι σήμερα ελάχιστα πάνω από το 3% και το συγκεκριμένο μικρό ποσό θα μπορούσε να εξασφαλιστεί έτσι. Η τελευταία φορά που η κυβέρνηση Παπανδρέου εξέδωσε πενταετή ομόλογα με επιτόκιο «ανεκτό» ήταν το Γενάρη του 2010 και το επιτόκιο ήταν 3,534%, πολύ κάτω από αυτό με το οποίο δανείζονται σήμερα! Πρόκειται, επομένως, για μια απολύτως ασύμφορη επιλογή (ειδικά αν αναλογιστούμε ότι η Πορτογαλία εκδίδει πενταετή ομόλογα με 2,65% και η Ιταλία με 1,77%)! Από την άλλη, υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα ενός νέου δανείου από τον EFSF, όπως έχει πει ο Σόιμπλε, με επιτόκιο γύρω στο 2%. Η απάντηση είναι πως «βγαίνοντας στις αγορές» ξεφορτωνόμαστε την τρόικα και τα Μνημόνια! Ομως, η σκληρή επιτήρηση (που δεν ταυτίζεται με την τρόικα) θα παραμείνει για πολλά ακόμη χρόνια, μαζί με τα Μνημόνια της εξαθλίωσης (έστω κι αν ονομαστούν διαφορετικά).
Οπως καταλαβαίνετε, με τόσο ψηλό επιτόκιο και με βρετανικό δίκαιο, τα συγκεκριμένα ομόλογα είναι λουκουμάς για τους διεθνείς τοκογλύφους. Ενας λουκουμάς που θα τον πληρώσει ο ελληνικός λαός (όπως δεκαετίες τώρα ξεζουμίζεται για να θησαυρίζουν οι τοκογλύφοι του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου), ενώ Σαμαράς και Βενιζέλος προσδοκούν σε εκλογικά οφέλη.
