Τη δημιουργία «πανελλαδικού Πανεπιστημιακού Δικτύου σε συνεργασία με τα μεγαλύτερα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, για την υποστήριξη της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας», ανακοίνωσε η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας Θεανώ Φωτίου, σε εκδήλωση του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Μην το πάρετε ως μια ακόμα γραφικότητα της υπουργού Γεμιστών και Λοιπών Εδεσμάτων. Πίσω από τέτοιες ενέργειες, στις οποίες εμπλέκονται (πάντοτε με το «αζημίωτο», το οποίο εξασφαλίζεται από διάφορα προγράμματα) και τα πανεπιστήμια, κρύβεται η οικοδόμηση ενός ρουσφετολογικού μηχανισμού.
Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν το περιβόητο Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης ως… σωτηρία, την οποία τους εξασφάλισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν άνεργοι που βλέπουν στα συνεταιριστικά καφενεία και ταβερνεία τη διέξοδο. Θεωρώντας ότι τους την εξασφάλισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι ας προβλέπονται όλα αυτά από προγράμματα της ΕΕ. Κι ας αναφέρεται σε όλες τις εκθέσεις της τρόικας η ανάγκη να χτιστεί «δίχτυ κοινωνικής προστασίας» για τους απόκληρους. Ο κόσμος που παίρνει τα ψίχουλα αυτών των προγραμμάτων είναι στην πλειοψηφία του κόσμος χτυπημένος άγρια από την κρίση, απογοητευμένος, μπαϊλντισμένος, που δε βλέπει μπροστά του τίποτ' άλλο εκτός από αυτά τα ψίχουλα. Δε βλέπει ένα κίνημα διεκδίκησης για να ελπίζει σ' αυτό και να ενταχθεί ενδεχομένως σ' αυτό.
Πρώτα τον κατέστησαν άνεργο, τον εξαθλίωσαν, τον έφτασαν σε απελπισία, τον μετέτρεψαν από εργαζόμενο με συλλογική (οικονομίστικη έστω) συνείδηση σε άτομο και ως άτομο τον κατέστησαν «ωφελούμενο». Ενα κομμάτι απ' αυτόν τον κόσμο, τον εξατομικευμένο, τον κοινωνικά διαλυμένο, τον χωρίς ελπίδα, μπορεί να τους ξαναψηφίσει, φοβούμενο μη τυχόν χάσει τα ψίχουλα. Γι' αυτό η Φωτίου περιδιαβαίνει καθημερινά τα ραδιόφωνα, γι' αυτό γυρίζει και προσπαθεί να στήσει «δίκτυα».
Σίγουρα δεν είναι πολλοί αυτοί που θα καταπιούν το δόλωμα της ΚΑΛΟ, για να πεις ότι μόνο έτσι θα εξασφαλίσουν μια κρίσιμη εκλογική μάζα. Δε σκέφτονται έτσι όμως. «Μάζευε κι ας είν' και ρώγες» είναι η λογική τους. Πέραν αυτής της στενά ρουσφετολογικής λογικής, υπάρχει η ιδεολογική λειτουργία. Πρέπει να πειστούν οι άνεργοι ότι υπάρχει γι' αυτούς διέξοδος, τους την προσφέρει το κράτος και θα φταίνε αυτοί αν δεν επωφεληθούν. Το πόσοι απ' αυτούς τους ανθρώπους θα καταστραφούν για δεύτερη φορά δεν τους ενδιαφέρει. 'Η το πόσοι θα φυτοζωούν με μεροκάματα των δέκα ευρώ ημερησίως, πασχίζοντας να κρατήσουν στη ζωή μια «επιχείρηση» που είναι από τη γέννησή της νεκρή. Υπάρχουν, βέβαια, και τα… αριστερά λαμόγια. Αυτά που στήνουν μια ΚΟΙΝΣΕΠ και παίρνουν δουλειές από κρατικούς φορείς. Δουλειές «μιλημένες», που τώρα επενδύονται με τη χρυσόσκονη της «κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας». Βολεύουν και τα «δικά τους παιδιά» μ' αυτόν τον τρόπο.
Στο ζήτημα αυτό έχουμε αναφερθεί αναλυτικά στο φύλλο μας της 11ης Νοέμβρη του 2017 (https://www.eksegersi.gr/issue/938/Εργατικά/29610.ΚΑΛΟ-το-παραμύθι-αλλά-με-τον-δράκο-τι-θα-γίνει), με αναφορές και στη διεθνή εμπειρία (γιατί δεν είναι συριζαίικη πατέντα αυτή, εφαρμόζεται εδώ και χρόνια στον καπιταλιστικό κόσμο). Στεκόμαστε ιδιαίτερα στην πλευρά της λαμογιάς, που κρύβεται πίσω από το μύθο για τα δήθεν ίσα δικαιώματα που εξασφαλίζουν αυτές οι επιχειρήσεις.
Από τη στιγμή που ο νόμος 4430/2016 προβλέπει ότι οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις θα έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν μισθωτή εργασία (με εργαζόμενους που δε θα είναι μέλη τους), σε ποσοστό 40% (για τις Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις) και 25% για τους Συνεταιρισμούς (βάσει των Αρθρων 18 & 28 του παραπάνω νόμου) και ορισμένες φορές έως 50% υπό προϋποθέσεις, καθώς και «εθελοντές» που θα κάνουν τζάμπα εργασία, κάθε λόγος για ίσα δικαιώματα πάει περίπατο. Από την άλλη, το ίδιο το νομικό πλαίσιο αφήνει ανοιχτή τη δυνατότητα για λαμογιές από τα μέλη που θα έχουν περισσότερη οικονομική δύναμη, μιας και σύμφωνα με το άρθρο 3 του Ν. 4430/16, τα κέρδη θα διανέμονται ως εξής: 5% για αποθεματικό, 35% στους εργαζόμενους του Φορέα και τα υπόλοιπα για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και διεύρυνση της παραγωγικής δραστηριότητας. Αν μάλιστα τα 2/3 της Γενικής Συνέλευσης αποφασίσουν ότι θα πρέπει να δοθούν για το τρίτο περισσότερα λεφτά, τότε οι εργαζόμενοι μπορεί να πάρουν και λιγότερο από το 35% των κερδών.
Ποιος θα ελέγχει τη «διεύρυνση της παραγωγικής δραστηριότητας»; Υποτίθεται η Γενική Συνέλευση. Στην ουσία όμως θα είναι το Διοικητικό Συμβούλιο που θα έχει τον ουσιαστικό έλεγχο, μιας και Γενική Συνέλευση προβλέπεται να γίνεται τουλάχιστον μία φορά το χρόνο. Οπως λοιπόν οι καπιταλιστές περνούν στα έξοδα της επιχείρησης ατομικά τους έξοδα, το ίδιο μπορεί να κάνει το ΔΣ. Οταν μάλιστα την ΚΟΙΝΣΕΠ την έχουν στήσει κάποια λαμόγια για να πάρουν τις «μιλημένες» δουλειές, κανένας δε θα μιλήσει, γιατί τα λαμόγια «του εξασφαλίζουν εργασία».
