«Στην τρόικα εκπροσωπούνται οι σωστοί θεσμοί και η συμμετοχή του ΔΝΤ δεν είναι άξια κριτικής. Παρά την κριτική που ασκείται για τη νομιμοποίησή της στην Ελλάδα και όχι μόνο, είναι ένα σημαντικό όργανο. Η τρόικα αναλαμβάνει την ευθύνη για τις αξιολογήσεις του ελληνικού προγράμματος. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από τους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης και δεν τίθεται θέμα δημοκρατικής νομιμοποίησης αυτών».
Μπορεί ν’ απέφυγε με αβρότητα να σχολιάσει τη συνέντευξη Βενιζέλου στη «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ», όμως επί της ουσίας ο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ δεν μάσησε τα λόγια του. Οι φράσεις που χρησιμοποίησε για να υπερασπιστεί την τρόικα ήταν πανομοιότυπες με αυτές που χρησιμοποίησε ο εκπρόσωπος της καγκελαρίας Στέφεν Ζάιμπερτ, δείγμα του ότι η γερμανική πολιτική είναι απολύτως συγχρονισμένη και δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ σοσιαλδημοκρατών και χριστιανοδημοκρατών στα ευρωπαϊκά ζητήματα.
Υπερασπιζόμενη την τρόικα η γερμανική κυβέρνηση υπερασπίζεται τον εαυτό της. Δική της έμπνευση ήταν η δημιουργία της τρόικας, προκειμένου ν’ αποφύγει τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, στην οποία δεν τρέφει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη. Κι ενώ είναι γνωστές οι αντιθέσεις ανάμεσα στη Γερμανία και το ΔΝΤ, οι εκπρόσωποι της γερμανικής κυβέρνησης υπερασπίζονται την παρουσία του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη. Γιατί; Γιατί θέλουν να ελέγξουν οι ίδιοι τη μετεξέλιξη των ελεγκτικών μηχανισμών και όχι να υποχωρήσουν μπροστά στη γκρίνια των διάφορων Βενιζέλων.
Για να το πούμε διαφορετικά, η Γερμανία θα πουλήσει πολύ ακριβά τη συμφωνία της σε μια μελλοντική κατάργηση της τρόικας (μετά τις ευρωεκλογές). Θα απαιτήσει να υπάρξει συμφωνία για ένα νέο θεσμό (ευρωπαίος υπουργός Οικονομικών, μάλλον) και να τον ελέγξει απόλυτα, ιδιαίτερα κατά την πρώτη φάση της λειτουργίας του.
Τυχαίο είναι πως και στο σύστημα EFSF-ESM ο επικεφαλής είναι Γερμανός (Κλάους Ρέ-γκλινγκ); Η Γερμανία συμφώνησε για τη δημιουργία αυτών των χρηματοδοτικών εργαλείων μόνο όταν εξασφάλισε ότι δε θα εκδώσουν ευρωομόλογα και ότι επικεφαλής τους θα τοποθετηθεί γερμανός τεχνοκράτης.
Οσο για τον Βενιζέλο, η αμετροέπεια και η αλαζονεία του τον εξέθεσε πάλι ανεπανόρθωτα. Πήγε να το παίξει μάγκας στη συνέντευξη που έδωσε στη «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ» και εισέπραξε τη χλεύη από ένα ευρύ φάσμα των γερμανικών ΜΜΕ. Ετσι, ενώπιον του Σταϊνμάιερ προσπάθησε να κάνει την αυτοκριτική του.
«Δεν ζητάμε πολιτικές χάρες», είπε, αλλά «θέλουμε να έχουμε δυνατότητα απευθείας επαφής με κυβερνήσεις κρατών-μελών που παίζουν ρόλο και εν προκειμένω με τη Γερμανία. Αυτό προκειμένου τα τεχνικά δεδομένα να αξιολογούνται και από κοινωνική και πολιτική σκοπιά». Ηταν σαν να ‘λεγε: λίγη αξιοπρέπεια ζητάμε. Να μη συζητάμε μόνο με τους τεχνοκράτες της τρόικας, αλλά να μπορούμε να συζητήσουμε και με τους υπουργούς των αφεντικών μας, για να τους εξηγούμε ότι κάποια πράγματα δεν μπορούν να γίνουν γιατί θα πέσει η κυβέρνησή μας.
ΥΓ: Τα ίδια κλαψουρίσματα επανέλαβε ο Βενιζέλος και στο Παρίσι, όπου συναντήθηκε με τον Λοράν Φαμπιούς. «Τώρα χρειαζόμαστε μια πολιτική υποστήριξη, όχι πολιτικές χάρες, επανέλαβε και συμπλήρωσε: «Χρειαζόμαστε συνομιλητές πολιτικούς, οι οποίοι να αντιλαμβάνονται τα τεχνικά αριθμητικά δεδομένα της ελληνικής οικονομίας»! Δυστυχώς γι’ αυτόν, με την τρόικα θα εξακολουθήσει να συζητά, για απροσδιόριστο αυτή τη στιγμή χρονικό διάστημα.
