Περσινά ξινά σταφύλια είναι η επίκληση των όσων έλεγε το 2013 ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν η συγκυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων επέλεγε να δεχτεί το αμερικάνικο σχέδιο για τον αγωγό ΤΑΡ, που θα μεταφέρει αζέρικο αέριο στη Δυτική Ευρώπη, μέσω Ιταλίας. Διότι το 2013 ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να λέει ό,τι παπαριά ήθελε και να παριστάνει το κόμμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, ενώ το 2016 ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κυβερνητικό κόμμα που στα ενεργειακά ζητήματα έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως με την αμερικάνικη πολιτική.
Δεν βρισκόμαστε καν στο 2015, όταν ο Λαφαζάνης αντιμετώπιζε με σχετική υπεροψία τον ειδικό απεσταλμένο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Αμος Χοχστάιν, που απαιτούσε να μη στηρίξει η Ελλάδα το σχέδιο του ρωσοτουρκικού αγωγού και την επέκτασή του προς την Κεντρική Ευρώπη μέσω ενός ελληνικού κλάδου. Ο Λαφαζάνης, ενεργώντας φόρα-παρτίδα σαν ατζέντης των ρωσικών συμφερόντων, επαναλάμβανε όσα έλεγε και παλιά ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς παράλληλα να απορρίπτει και το σχέδιο του ΤΑΡ. Εμφανιζόταν, δηλαδή, σαν να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα αμερικάνικα και τα ρωσικά συμφέροντα, χωρίς να ευνοεί ούτε τα μεν ούτε τα δε. Στους μήνες που ακολούθησαν, όμως, το σχέδιο του Τurkish Stream ναυάγησε στο έλος της ρωσοτουρκικής σύγκρουσης επί συριακού εδάφους, ο Λαφαζάνης οδηγήθηκε στην πολιτική αποστρατεία και η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την αμερικάνικη πολιτική στα ενεργειακά ζητήματα.
Ετσι, ο Αμος Χοχστάιν, με μπόλικο ζελέ στα μαλλιά και φορώντας μια λαχανί γραβάτα, πήρε θέση δίπλα στον Τσίπρα στη φιέστα που οργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη και δε δίστασε να μεταφέρει στους παρευρισκόμενους ένα ιταμό μήνυμα του Κέρι, που έλεγε πως «οι ΗΠΑ στηρίζουν τον αγωγό, τον θεωρούν απαραίτητο για την ενεργειακή ασφάλειά τους»! Τι δουλειά έχει η ενεργειακή ασφάλεια των ΗΠΑ, που τις χωρίζει μια ήπειρος κι ένας ωκεανός από το Αζερμπαϊτζάν όπου θα εξάγεται το φυσικό αέριο που θα τροφοδοτεί τον ΤΑΡ; Τι δουλειά έχει η ενεργειακή ασφάλεια των ΗΠΑ με τη μεταφορά φυσικού αέριου στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες;
Η ενεργειακή ασφάλεια των ΗΠΑ ταυτίζεται με τα συμφέροντα των αμερικάνικων μονοπωλίων που κάνουν μπίζνες στην ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου και θέλουν τη μερίδα του λέοντος από την ευρωπαϊκή αγορά, και παράλληλα να περιορίσουν τη ρωσική επιρροή σ' αυτή την αγορά. Αυτό είναι που πέταξε στα μούτρα του Τσίπρα ο Χοχστάιν, γι' αυτό μιλάμε για ιταμή δήλωση.
Ο Τσίπρας, φυσικά, έκανε πως δεν κατάλαβε. Και επιδόθηκε σ' ένα αηδιαστικό κήρυγμα ραγιαδισμού και ψευδολογίας. Και τι δεν είπε! Αν έλεγε μόνο τα καθιερωμένα σ' αυτές τις περιπτώσεις («εγχείρημα περιφερειακής συνεργασίας με μεγάλη οικονομική και γεωστρατηγική σημασία») θα πήγαινε στο διάολο. Αυτός όμως δε δίστασε να πει ξεδιάντροπα ότι η έναρξη της κατασκευής του ΤΑΡ σηματοδοτεί τη… νέα εποχή στην οποία μπαίνει η Ελλάδα, διότι συμπίπτει χρονικά με την επιτυχή ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης, η οποία αίρει την αβεβαιότητα γύρω από την οποία βρισκόταν η οικονομία το προηγούμενο διάστημα και οδηγεί σε ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την προσέλκυση επενδύσεων στην Ελλάδα. Ενέταξε, δηλαδή, ένα έργο που οικονομικά δεν σημαίνει τίποτα για τις χώρες διέλευσης (αντίθετα, σημαίνει πάρα πολλά για τα μονοπώλια που εξάγουν και εμπορεύονται το αζέρικο φυσικό αέριο), στο success story της συριζαίικης προπαγάνδας, που προσπαθεί πίσω απ' αυτό το success story να κρύψει το βάθεμα της μνημονιακής βαρβαρότητας.
Αν γυρίσουμε στις προ-κυβερνητικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, θα διαπιστώσουμε ότι δεν προέβαλε κάθετη άρνηση. Δεχόταν από άποψη αρχών όλα τα σχέδια αγωγών που υπήρχαν τότε (ITGΙ=Διασυνδετήριος Αγωγός Τουρκίας-Ελλάδας-Ιταλίας, ΤΑΡ και ρωσικός Southstream=Νότιο Ρεύμα), σημείωνε ότι τα σχέδια για τον ITGΙ και τον Southstream ακυρώθηκαν «σαν αποτέλεσμα άμεσων ή έμμεσων πιέσεων και παρεμβάσεων ξένων συμφερόντων, πολυεθνικών ομίλων ή κρατών», αναρωτιόταν «αν η τελευταία έγκριση του TAP θα είναι η οριστική» και κατήγγειλε την τότε κυβέρνηση για «ενδοτικότητα» και «έλλειψη ενεργειακού συνδυασμού» που «ενδυναμώνουν τις απαιτήσεις των πολυεθνικών και διαμορφώνουν ακόμα πιο δυσμενείς συνθήκες για την έξοδο από την κρίση». Τόνιζε, τέλος, ότι «η επιλογή του ΤΑΠ, έχει σχέση με την ακόμα μεγαλύτερη πρόσδεση της χώρας μας, στα αμερικάνικα συμφέροντα τα οποία επιδιώκουν την μείωση της επιρροής της Ρωσίας στους ενεργειακούς διαδρόμους».
Αν αφαιρέσουμε το τελευταίο, εκείνο που στην πραγματικότητα έλεγε και τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν «καλωσόρισαν οι αγωγοί». Τα υπόλοιπα ήταν αντιπολιτευόμενη σάλτσα από ένα κόμμα που παρίστανε το… σοσιαλιστικό και υποσχόταν πως «σήμερα ως αντιπολίτευση και αύριο ως κυβέρνηση θ’ αντιμετωπίσει τα θέματα των αγωγών με ευθύνη, αξιοποιώντας την γεωπολιτική θέση της χώρας. Θα ασκήσει πολυδιάστατη ενεργειακή πολιτική, ενεργητική και όχι παθητική, όπως μέχρι σήμερα, που θα βάζει πάνω από όλα τα συμφέροντα της χώρας και θα έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και το περιβάλλον και όχι την μεγιστοποίηση των κερδών των πολυεθνικών». Η κατάληξη της τοτινής ανακοίνωσης, που έλεγε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «θα αναλάβει κάθε πρωτοβουλία, ώστε να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη της χώρας από τον αγωγό», ήταν ο προάγγελος για τα σημερινά.
Οι ρώσοι ιμπεριαλιστές παίζουν το δικό τους ενεργειακό παιχνίδι. Συνεργάζονται με τους Γερμανούς στο πλαίσιο του Nord Stream (Βόρειο Ρεύμα) και υποχωρούν έναντι της αμερικάνικης πίεσης στο Νότο, έχοντας αφήσει ουσιαστικά την περιοχή της Μεσογείου στην αμερικάνικη σφαίρα επιρροής. Επομένως, θα έπρεπε να περιμένουμε ότι μια ξενόδουλη κυβέρνηση -όπως η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ- θα υποτασσόταν απόλυτα στην αμερικάνικη υπαγόρευση, πρώτον γιατί ο ελληνικός καπιταλισμός ανήκει στην αμερικάνικη σφαίρα επιρροής και δεύτερον γιατί οι ρώσοι ιμπεριαλιστές σέβονται το status quo.
