Ξεχείλισε και πάλι ο ρατσισμός, απ’ αφορμή το γάμο του ανιψιού της κουνιάδας της Πόπης, στον οποίο χρησιμοποιήθηκαν η Φεράρι και η Πόρσε της Πόπης για τις ανάγκες του ευτυχούς γεγονότος. Δηλαδή, άμα είσαι βλάχος και κτηνοτρόφος, δεν δικαιούσαι να έχεις Φεράρι και Πόρσε; Μόνο αυτοί που κλωτσάνε μια μπάλα δικαιούνται και όχι αυτές και αυτοί που ανεβοκατεβαίνουν τις τραχανοπλαγιές κυνηγώντας τη σιούτα και την κανούτα, την γκέσα και τη λιάρα;
Αμ’ το άλλο; Οταν το δάχτυλο έδειχνε το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοίταζε το δάχτυλο: κοίταζε τη Φεράρι και όχι τη θεία Ασημίνα Μαγειρία, που και ως φωνή και ως… προσωπικότητα διαψεύδει τον διάσημο ορισμό του Γιώργου Ζαμπέτα (ψάξτε τον μόνοι/ες σας, γιατί άμα τον γράψουμε θα κατηγορηθούμε για… σεξισμό). Ο κλαριντζής μέτριος (άμα εναλλάσσεσαι ανάμεσα στα «Μανταλάκια» και σε Πωγωνίσια, δεν μπορείς να εξελιχτείς), αλλά η θεία Ασημίνα φωνάρα.
Αλλά εσείς εκεί, να λέτε για τη Φεράρι επειδή σκάσατε από τη ζήλια σας. Και να μην βλέπετε την τήρηση του εθίμου. Παλιά, οι βλάχοι τσελιγκάδες, όταν έκαναν γάμο, παρέτασσαν σελωμένα άλογα και σαμαρωμένα μουλάρια. Ποιος μετακινείται πλέον με αλογομούλαρα, για πείτε μου; Πλέον, σε μια Φεράρι είναι συγκεντρωμένα δέκα κοπάδια άλογα, οπότε υπάρχει και μια οικολογική διάσταση. Πρόοδος, ρεεεε… Εχει καμιά σημασία που παλιά δεν υπήρχε ΟΠΕΚΕΠΕ;
Ενόψει των ανωτέρω, ο γράφων, που έχει κατά το 1/4 συρρακιώτικη καταγωγή, προειδοποιεί: σετζ γκίνι (ο εστί μεθερμηνευόμενον: κάτσε καλά).
*Καλημέρα, καλή βδομάδα, καλό φθινόπωρο και με υγεία. Τον τίτλο δανειστήκαμε από το facebook της θείας Ασημίνας Μαγειρία, στο οποίο θα βρείτε συγκλονιστικά βίντεο. Μην χάσετε αυτό που κατεβαίνει την τραχανοπλαγιά παρέα με τα γίδια, φορώντας αποκριάτικο καουμπόικο καπέλο και τραγουδώντας α καπέλα με μοναδική συνοδεία τα κυπριά των γιδιών.
«Στην περίπτωση του Ισραήλ, θα διαφωνούσα με την ιδέα ότι η ευθύνη βαρύνει κυρίως την κυβέρνηση ή τον Νετανιάχου. Αν εξετάσουμε, για παράδειγμα, την πολιτική των εποικισμών, που συνίσταται στην κατάληψη παλαιστινιακής γης και τη δημιουργία εβραϊκών εποικισμών σε αυτή τη γη, θα δούμε ότι πρόκειται για μια πολιτική που υποστηρίζεται από όλες τις ισραηλινές κυβερνήσεις από την αρχή της κατοχής, αριστερές, δεξιές και κεντρώες. Πρόκειται για μια πολιτική που ξεκίνησε στην πραγματικότητα από τη λεγόμενη ισραηλινή σιωνιστική αριστερά.
Αυτοί, κατά τα πρώτα 10 χρόνια της κατοχής, ήταν εκείνοι που έχτιζαν δεκάδες οικισμούς. Έτσι, όπως είδαμε πρόσφατα, πριν από δύο χρόνια, πριν από δυόμισι χρόνια, είχαμε μια κυβέρνηση διαφορετική από αυτή του Νετανιάχου. Αυτός δεν ήταν στην εξουσία.
Ήταν μια κυβέρνηση με επικεφαλής κεντρώους πολιτικούς, τον Ναφτάλι Μπένετ και τον Γιαΐρ Λαπίντ. Και αυτοί οι δύο κεντρώοι πολιτικοί, όταν ηγούνταν της κυβέρνησης, η πολιτική τους απέναντι στους Παλαιστινίους δεν ήταν καλύτερη από εκείνη των προκατόχων τους στις κυβερνήσεις Νετανιάχου που προηγήθηκαν. Και από ορισμένες απόψεις, ήταν χειρότερη.
Επομένως, είναι απολύτως απαραίτητο να θεωρούμε τις κυβερνήσεις και τους ηγέτες υπεύθυνους για τις πράξεις τους, αλλά δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες σχετικά με την πραγματική πολιτική του κράτους και του καθεστώτος, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην εξουσία.
Και δεύτερον, όσον αφορά τον ισραηλινό λαό, αυτός έχει υποστηρίξει αυτή τη γενοκτονία. Όταν τους ρωτάς σε δημοσκοπήσεις αν έχει χρησιμοποιηθεί αρκετή δύναμη στη Γάζα, απαντούν ότι η δύναμη που έχει χρησιμοποιηθεί στη Γάζα είναι η πρέπουσα. Όταν τους ρωτάς: Δεν υπάρχουν αθώοι στη Γάζα; Η πλειοψηφία λέει ότι δεν υπάρχουν αθώοι στη Γάζα, κάτι που δίνει άδεια για να σκοτώνουν γυναίκες, παιδιά και αθώους άνδρες. Όταν κοιτάς την ψηφοφορία στο Κνέσετ σχετικά με το ότι δεν θα υπάρξει ποτέ παλαιστινιακό κράτος, η πλειοψηφία ψήφισε υπέρ αυτού του μέτρου.
Επομένως, θεωρώ ολόκληρη την ισραηλινή κοινωνία υπεύθυνη για ό,τι έχει κάνει η κυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια και τα τελευταία 70 και πλέον χρόνια».
Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Νέιθαν Θρωλ (συνέντευξη στο parallaxi)
Οροπέδιο των Μουσών, Ολυμπος. Επειδή οι περισσότεροι/ες αποκλείεται ν’ ανεβούμε εκεί πάνω, ας αρκεστούμε στη φωτογραφία που μας έστειλε σύντροφος ορειβάτης. Ο παλαιστίνιος μαχητής με το Καλάσνικοφ ανά χείρας και Free Palestine – Zionists out pf Greece. Μια ανάσα ελευθερίας, πολιτισμού και ανθρωπιάς δίπλα στα εμπορικά αυτοκόλλητα.
Tα αυτοκόλλητα, πάντως, όπως και οι αφίσες που έχουν κολληθεί από συλλογικότητες, συναντούν μεγάλο μίσος. Συντρόφισσες και σύντροφοι από διάφορες πόλεις μάς λένε ότι τα βρίσκουν σκισμένα. Τα ξανακολλάνε, τα ξαναβρίσκουν σκισμένα. Στη φωτογραφία (από τη Θεσσαλονίκη) έχουμε συνδυασμό απόπειρας σκισίματος και μουτζουρώματος.
Ποιοι το κάνουν αυτό; Είτε σιωνιστές (γεμάτη είναι η Ελλάδα, δυστυχώς), είτε δεξιοί και ακροδεξιοί. Τη δουλειά την κάνουν τη νύχτα, στη ζούλα, για να μη γίνουν αντιληπτοί. Τόσο σίγουροι είναι για τις απόψεις τους.
Νέος πρωταθλητής
Δεν εξηγείται αλλιώς, πρέπει να υπάρχει γραμμή από το Μαξίμου για το ποιοι θα βγαίνουν στα «πετσωμένα» ραδιοκάναλα. Παλιά είχαμε τον ακροδεξιό-νεοφιλελεύθερο τηλεπλασιέ-τηλεμαϊντανό-υπουργό Μπουμπούκο που συνεντευξιαζόταν καθημερινά όπως πυροβολούσε ο Λούκι Λουκ (πιο γρήγορα από τη σκιά του). Από τον Μάη μέχρι τον Ιούλη είχαμε τον υπουργό Πολιτικής (Μη) Προστασίας Γιάννη Κεφαλογιάννη. Τώρα έχουμε τον «θα σαλτάρω, θα σαλτάρω» Τάκη Θεοδωρικάκο που βρίσκεται καθημερινά στα ραδιοκάναλα και… φοβερίζει την ακρίβεια. Τον βαρέθηκε ακόμα και ο Παπαχρήστος του Συγκροτήματος Μαρινάκη και τον πήρε στο ψιλό (μιλάμε για άγριο τρολάρισμα):
Μα καλά που τα βρήκαν αυτά τα φυντάνια;
Στο φεστιβάλ της ΚΝΕ μαζεύουν σχολικά είδη για τα παιδιά της Παλαιστίνης και ο Δ. Κουτσούμπας φωτογραφίστηκε μπροστά από το σχετικό πάγκο. Στον οποίο φιγουράρουν σακούλες του Jumbo! Δε θα σχολιάσουμε το γεγονός ότι διαφημίζεται έμμεσα (αλλά σαφέστατα) μια καπιταλιστική επιχείρηση από τις πιο σκληρές απέναντι στους εργαζόμενους, αλλά το γεγονός ότι αυτή η επιχείρηση έχει κάνει μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές επενδύσεις στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Τόσο δύσκολο ήταν να βάλουν έναν-δυο ανθρώπους να βγάζουν τις σακούλες του Jumbo και ταυτόχρονα να εξηγούν στον κόσμο τι μέρος του λόγου είναι αυτή η καπιταλιστική επιχείρηση; Ψιλά γράμματα…
