Τα αποτελέσματα της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι ορατά σε όλους τους τομείς.
- Στη διαχείριση της κρίσης με το άπλωμα και το βάθεμα ενός νέου (δεύτερου μετά απ’ αυτό της μνημονιακής περιόδου) κύματος φτωχοποίησης της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων στρωμάτων.
Μιλώντας πολιτικά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη στρουθοκαμηλίζει. Ο Σταϊκούρας κάνει δηλώσεις «κουκουρούκου» και ο ακροδεξιός τηλεπλασιέ-τηλεμαϊντανός-υπουργός ιδρώνει για να τις εκλαϊκεύσει στα ραδιοκάναλα. Πλέον, κατά κανόνα στον αγαπημένο τους ΣΚΑΙ, με τον Πορδοτέτοιο ως… δημοσιογράφο-συνομιλητή. Αυτές οι δηλώσεις λένε ότι υπάρχει χρήμα που κατατίθεται στις τράπεζες, ότι η οικονομία πάει κανόνι, ότι ρέει συνεχώς ένας πακτωλός επενδύσεων από το εξωτερικό, που μας κάνει καθημερινά όλο και πιο πλούσιους.
Αυτονόητα, οι όποιες δηλώσεις δεν μπορούν να σκεπάσουν την πραγματικότητα που βιώνει κάθε εργαζόμενος, κάθε λαϊκό νοικοκυριό. Δεν χρειάζεται να μας πει κανένας αν τα πράγματα πάνε καλά ή όχι. Το βλέπουμε στον οικογενειακό προϋπολογισμό που τελειώνει στα μισά του μήνα, το βλέπουμε στα ράφια των σούπερ μάρκετ και στις αντλίες των βενζινάδικων. Γι’ αυτό μιλάμε για στρουθοκαμηλισμό.
Η κυβέρνηση προσπάθησε να άρει (λέμε τώρα) αυτή την αντίοφαση με τη γνωστή πολιτική φιλανθρωπικών φιλοδωρημάτων. Ομως πέτυχε το αντίθετο. Τι να το κάνεις το μισό ρεζερβουάρ για ένα τρίμηνο του περιβόητου fuel pass, όταν για να γεμίσεις όλες τις άλλες φορές θέλεις τα διπλάσια λεφτά από πέρυσι; Τι να το κάνεις το ακόμα πιο περιβόητο power pass, όταν έχεις δώσει πολλαπλάσια; Αμ’ η λοταρία για το δώρο διακοπών των 150 ευρώ; Ρωτάς γύρω σου «κέρδισε κανένας, ρε παιδιά;» και βρίσκεις έναν στους είκοσι και όχι έναν στον έξι που προπαγανδίζει η κυβέρνηση.
- Στη διαχείριση της πανδημίας με το έκτο κύμα που απλώνεται ανεξέλεγκτο, καθώς εξαφάνισαν και τα ελάχιστα μέσα προστασίας και έστειλαν με όλους τους τρόπους το μήνυμα «δεν μας νοιάζει τίποτα». Μπορεί να έβαλαν τον ΕΟΔΥ να εκδίδει εβδομαδιαία δελτία με γρίφους (αντί για τα ημερήσια δελτία που είχαν τουλάχιστον μερικούς αριθμούς), μπορεί τα παπαγαλάκια να διακηρύσσουν ότι «το έκτο κύμα βρίσκεται σε φάση ύφεσης», μπορεί ο ελληνικός λαός να παρακολουθεί παθητικά τα τεκταινόμενα, όμως ο τραγικός απολογισμός δεν πρόκειται να αποκρυβεί. Και ο λογαριασμός θα ζητηθεί από την κυβέρνηση, όχι από τον κάθε πολίτη χωριστά.
- Στη διαχείριση του δασικού πλούτου της χώρας βρισκόμαστε στα τέλη Ιούλη και έχουν καεί περισσότερες εκτάσεις σε σχέση με πέρυσι. Τα παραμύθια του τύπου «φταίει η κλιματική κρίση» ελάχιστοι τα χάβουν. Ολοι βλέπουν την ανικανότητα, την ανοργανωσιά, την αδιαφορία. Κι εκείνοι που ψάχνουν τα πράγματα σε βάθος, βλέπουν τη συνέχιση της ίδιας πολιτική εγκατάλειψης των δασών, που χρόνο με το χρόνο επιφέρει ολοένα και πιο καταστροφικές συνέπειες.
Πάνω σ’ αυτό το φόντο πρέπει να τοποθετήσουμε το πρόσφατο κρεσέντο κατασταλτικής μανίας, που ξεσκίζει τη μάσκα της δήθεν φιλελεύθερης κυβέρνησης με τους γκέι υπουργούς που συμμετέχουν στα πράιντ.
Θα πρέπει να εφοδιαστείς με μπόλικη πολιτική αφέλεια για να δεχτείς ότι οι πρόσφατες αποφυλακίσεις καταδικασμένων και κατηγορούμενων για βιασμούς ανηλίκων και γυναικών (Λιγνάδης, Φιλιππίδης), ακόμη και δολοφόνων (Κορκονέας) οφείλεται μόνο στο κοινωνικό στάτους των συγκεκριμένων ατόμων και στις γνωστές «υπόγειες διαδρομές» των μηχανισμών απονομής δικαιοσύνης. Οχι πως δεν υπάρχουν αυτές οι «υπόγειες διαδρομές» («ακολούθησε το χρήμα» λένε οι κυνικοί Αμερικανοί), όμως πρέπει να υπάρχει και το «πολιτικό κλίμα» για ν’ ανθίσουν.
Από την άλλη, αν ερμηνεύσεις με πολιτική αφέλεια την ευμένεια απέναντι σε βιαστές και δολοφόνους, πώς θα έπρεπε να εξηγήσεις την έξαλλη εκδικητικότητα των ίδιων μηχανισμών απέναντι στον αναρχικό Γιάννη Μιχαηλίδη, που δεν διεκδίκησε τίποτα πέραν της υπό όρον απόλυσης που δικαιούται;
Πώς θα έπρεπε να εξηγήσεις τη σκληρότητα απέναντι σε έναν νέο άνθρωπο, που ξεπέρασε τους δύο μήνες απεργίας πείνας, βάζοντας τον εαυτό του σε κίνδυνο θανάτου και «κληρονομώντας» σίγουρα σοβαρά προβλήματα υγείας που θα τον ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως και εφ’ όρου ζωής;
Πώς θα έπρεπε να εξηγήσεις την προκλητικότητα ενός Συμβουλίου Εφετών (ανώτερου δικαστηρίου, δηλαδή), που εκδίδει βούλευμα μην αναφέροιντας ότι κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιόν του κατέθεσαν υπέρ του Μιχαηλίδη και τρεις μάρτυρες; Να δεχτούμε ότι δεν ήταν υποχρεωμένοι να αποδεχτούν όσα κατέθεσαν οι μάρτυρες, όμως να εξαφανίσουν τους μάρτυρες -ως μη υπάρξαντες- και το περιεχόμενο των καταθέσεών τους ποια Δικονομία, ποια νομική διαδικασία το προβλέπει, πέραν του ετσιθελισμού μιας ανεξέλεγκτης εξουσίας που παριστάνει τον δημοκρατικό θεσμό;
Ακόμα κι αν επιστρατεύσεις ακόμη περισσότερα αποθέματα πολιτικής αφέλειας και δεχτείς ότι όλα αυτά αφορούν αποκλειστικά τον δικαστικό μηχανισμό, με τις «υπόγειες διαδρομές» του και τους ακροδεξιούς θυλάκους του, πώς να ερμηνεύσεις την απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ σε μια απολύτως ειρηνική διαδήλωση διαμαρτυρίας και έκφρασης αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Μιχαηλίδη; Είχε προηγηθεί μια εξίσου βάρβαρη και απρόκλητη άσκηση αστυνομικής βαρβαρότητας σε διαδήλωση στα Εξάρχεια ενάντια στους βιασμούς.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν επιχειρεί «στροφή προς το Κέντρο». Μετά από ένα διάστημα σχετικής ύφεσης, επανέρχεται στην πιο επιθετική εκδοχή του δόγματος «νόμος και τάξη», προσπαθώντας να συσπειρώσει όχι τόσο τους «νοικοκυραίους» (οι οποίοι περισσότερο αγανάκτησαν με την αποφυλάκιση του Λιγνάδη παρά ανησύχησαν από μια διαδήλωση κατά των βιασμών και των βιαστών και από μια διαδήλωση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Μιχαηλίδη) όσο τα πιο αντιδραστικά, τα πιο «μαύρα» κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Τις ψήφους της νεοναζιστικής εγκληματικής συμμορίας της ΧΑ και των παραφυάδων της κυνηγά ο Μητσοτάκης.
