Το βιβλίο του Τσίπρα, που άρχισε να πουλιέται από σήμερα, δόθηκε σε δημοσιογράφους από το Σάββατο, ώστε να έχουν προλάβει να το φυλλομετρήσουν και να βγάλουν κάποια δημοσιεύματα που θα στηρίξουν το τζέρτζελο. Ο στόχος επιτεύχθηκε. Ολες οι εφημερίδες σήμερα φιλοξενούν και σχολιάζουν αναφορές του βιβλίου. Και όχι τυχαία, έχουν επιλέξει τα ίδια σημεία: τις αναφορές του Τσίπρα σε πρώην συνεργάτες του, όπως η Ατσιόγλου και ο Χαρίτσης, ο Παππάς και ο Πολάκης, με ολίγη και από Κασσελάκη.
Εννοείται πως μέσα απ’ αυτές τις αναφορές ο Τσίπρας επιχειρεί να αυτοδικαιωθεί. Οι άλλοι ήταν σκάρτοι, αυτός ήταν ο σωστός και αν κάπου λάθεψε είναι ότι δεν απαλλάχτηκε έγκαιρα απ’ αυτούς. Κι αφού κατάλαβε ότι αυτό ήταν το λάθος του, έκανε μόνος του το rebranding, χωρίς να έχει όλα αυτά τα βαρίδια στα πόδια του. Το τελευταίο δεν το γράφει, είναι το… ευκόλως εννοούμενο.
Απ’ όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας κρατήσαμε τις αναφορές του στις προτάσεις που έκανε σε Αχτσιόγλου και Χαρίτση, μετά τις δύο εκλογές του 2023. Ο Χαρίτσης επιβεβαίωσε τα πραγματικά περιστατικά, η Αχτσιόγλου ακόμα δεν έχει μιλήσει, αλλά είναι σίγουρο πως έτσι έγιναν τα πράγματα και μ’ αυτήν (άλλο η σάλτσα που βάζει ο Τσίπρας για τις δικές του προθέσεις και τις προθέσεις των άλλων).
Με την πρώτη κιόλας ματιά φαίνεται μια μακιαβελική συμπεριφορά, πλήρως αμοραλιστική, με μοναδικό σκοπό να καούν οι άλλοι για να σωθεί αυτός.
Στις εκλογές του Μάη του 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε από τη ΝΔ, ο Τσίπρας έχασε από τον Μητσοτάκη με νταμπλ σκορ: ΝΔ 40,79% – ΣΥΡΙΖΑ 20,07%. Τι έκανε ο Τσίπρας; Φώναξε την Ατσιόγλου και της πρότεινε να την κάνει πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και στις δεύτερες εκλογές να είναι αυτή επιφαλής των συνδυασμών του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφια πρωθυπουργός. Ο ίδιος ο Τσίπρας θα παρέμενε πρόεδρος του κόμματος, γιατί -λέει- για να εκλεγεί νέος πρόεδρος έπρεπε να γίνει συνέδριο.
Για να μείνει ο ίδιος στο πόστο του προέδρου θυμήθηκε την κομματική νομιμότητα, αλλά για να βάλει άλλον υποψήφιο πρωθυπουργό αποφάσιζε ο ίδιος μαζί με τον Μαραντζίδη και τον Καλογήρου. Αμα του έλεγε ναι η Αχτσιόγλου, θα επέβαλλε την απόφαση στην κεντρική επιτροπή. Οσο για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, ποιος τον εμπόδιζε να παραιτηθεί κι ας συγκαλούνταν αργότερα το συνέδριο για τον αντικαταστάτη του; Ακόμα και το έκτακτο συνέδριο θα μπορούσαν να συγκαλέσουν και να το εντάξουν στην προεκλογική τους καμπάνια ως «συνέδριο μιας νέας εποχής για τον ΣΥΡΙΖΑ».
Η στόχευση του Τσίπρα, όμως, ήταν άλλη: να φορτώσει τη δεύτερη ήττα στην Αχτσιόγλου και μετά να βγει ο ίδιος, ως πρόεδρος του κόμματος που έκανε τη.. θυσία και παραμέρισε, και να σαλπίσει την «επανεκκίνηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Τη δεύτερη ήττα δε θα την φορτωνόταν μόνο η Αχτσιόγλου, αλλά και όλα τα φιλόδοξα στελέχη που ήταν μαζί της (Τζανακόπουλος, Χαρίτσης, Ηλιόπουλος κ.ά.).
Η Αχτσόγλου δεν πάτησε την πεπονόφλουδα που της πέταξε. Και αυτός έφαγε τη δεύτερη χλαπάτσα, με τη ΝΔ να παραμένει στο ίδιο ποσοστό και τον ΣΥΡΙΖΑ να πέφτει κι άλλο: 40,76% έναντι 17,83%.
Τότε αναγκαστικά παραιτήθηκε από πρόεδρος. Δεν ήθελε, όμως, να παραιτηθεί πραγματικά, ήθελε να κρατάει τα ηνία του ΣΥΡΙΖΑ. Επέλεξε (πάλι έξω από τις κομματικές διαδικασίες) να ορίσει ως διάδοχό του τον Χαρίτση, τον πλέον άχρωμο από την ομάδα των νέων στελεχών, με την πρόθεση να τον ελέγχει απόλυτα. Και ο Χαρίτσης αρνήθηκε, γιατί ήταν ευκρινής η πρόθεση του Τσίπρα να τον χρησιμοποιήσει σαν αχυράνθρωπο.
Τότε ήταν που αποφάσισε να τους συντρίψει, παίζοντας το χαρτί του Κασσελάκη. Ενός τυχάρπαστου, ενός πολιτικού σούργελου, που ο ίδιος είχε εισαγαγάγει από τις ΗΠΑ για να ικανοποιήσει συγκεκριμένα καπιταλιστικά συμφέροντα με τα οποία είχε αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις. Ισχυρίζεται ότι κατάλαβε από την πρώτη στιγμή το ποιόν του Κασσελάκη (σιγά το δύσκολο), αλλά τήρησε… ουδετερότητα. Ποιος; αυτός που προσπαθούσε να μαγειρέψει μια ελεγχόμενη από τον ίδιο (μη) διαδοχή, ξαφνικά αποφάσισε να είναι ουδέτερος.
Αυτό που έκανε ήταν ν’ αφήσει τον Κασσελάκη να λέει σε κάθε πρωινάδικο ότι αυτόν (τον Κασσελάκη) τον έφερε ο Τσίπρας, υπαινισσόμενος πως έχει την ευχή του και τη στήριξή του. Εδωσε εντολή σ’ εκείνο το κομμάτι του κομματικού μηχανισμού που έλεγχαν οι δικοί του άνθρωποι να στηρίξει τον Κασσελάκη. Και το πέτυχε. Ο Κασσελάκης έγινε ο άνθρωπος που έδωσε στον ετοιμόρροπο ΣΥΡΙΖΑ μια κλωτσιά και τον έσπασε σε τρία κομμάτια.
Ετσι, διαμορφώθηκαν οι όροι για το rebranding του Τσίπρα. Εξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, μόνος του με μερικούς στενούς συνεργάτες, χτίζοντας προσεκτικά σχέσεις με ισχυρούς καπιταλιστικούς ομίλους που βλέπουν ότι ο Μητσοτάκης «τελείωσε» και ότι ο Ανδρουλάκης «δεν κάνει το παιδί», και τους άλλοτε φερέλπιδες συριζαίους, μοιρασμένους σε δυο κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ και ΝέΑρ), τσακισμένους, χωρίς φτερά, να συνωστίζονται στην αυλή του ικετεύοντας για μια θεσούλα στο μόρφωμα που ετοιμάζει.
