«Η 7η Οκτώβρη έπρεπε να γίνει». Μ’ αυτή την κατηγορηματική φράση άρχισε την τοποθέτησή της η Λέιλα Χάλεντ, στην προχτεσινή συμμετοχή της (διαδικτυακά) στην εκδήλωση της Δικτύωσης Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση.
Το ερώτημα που της τέθηκε από τους διοργανωτές ήταν: «Συντρόφισσα Λέιλα, εμείς μοιραζόμαστε τη χαρά του παλαιστινιακού λαού για τη μεγάλη νίκη. Ποια είναι η δική σου γνώμη: είναι νίκη ή δεν άξιζαν τόσο αίμα, τόσες καταστροφές, τόσος πόνος, όπως λένε διάφοροι. Επίσης, θα θέλαμε τη γνώμη σου για την 7η Οκτώβρη, τον Κατακλυσμό του Αλ-Ακσα και όλα όσα ακολούθησαν για 15 μήνες».
H πλήρης απάντηση της αειθαλούς παλαιστίνιας αντάρτισσας, σε μετάφραση (παραθέτουμε το βίντεο στο τέλος), ήταν η εξής:
Η 7η Οκτώβρη έπρεπε να γίνει. Γιατί αυτή είναι μια αλλαγή από τη συσσώρευση διαφορετικών πολέμων εναντίον μας και έχουμε κερδίσει την εμπειρία, ο λαός μας είναι εκπαιδευμένος με την αντίσταση ως σωτηρία του από την κατοχή. Ολος ο λαός μας στην Παλαιστίνη. Κι εσείς είστε μαζί μας επίσης, εκφράσατε την αλληλεγγύη σας σε μας, στο λαό μας, που είχε αρκετή υπομονή ώστε να τα δώσει όλα, όλα, ακόμα και την πηγή της ζωής του.
Η Γάζα δεν είναι μόνο μια φυλακή. Μας βάζουν σε μια κατάσταση που δεν μπορούμε πλέον να αντέξουμε αυτή την κατοχή. Ετσι, ο λαός αποφάσισε να αντιμετωπίσει τη φρικαλεότητα της κατοχής. Δεν σας είπα τι μας έχει συμβεί μέσα σε 88 χρόνια. Ο μισός μας λαός είναι πρόσφυγες. Το 85% του λαού της Γάζας, από τα 2,5 εκατομμύρια, είναι πρόσφυγες. Στη Τζαμπάλια, στη Νουσεϊράτ, στη Σάτι, αυτά είναι όλα [σ.τ.μ. προσφυγικοί καταυλισμοί]…
Αλλά, μπορούμε να περιμένουμε μέχρι κάποιος να έρθει να μας απελευθερώσει; Οχι! Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε έτοιμοι να θυσιαστούμε. Δεν περιμέναμε αυτή τη γενοκτονία. Περιμέναμε ένα πόλεμο, έναν σκληρό και βάρβαρο πόλεμο εναντίον μας. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, ο λαός μας είναι ακλόνητος. Εχει αρκετή υπομονή ώστε να αντέχει όλον τον πόνο, όλες τις κτηνωδίες που συνέβησαν αυτόν τον ενάμιση χρόνο, και να λέει: αυτή είναι η γη μας, δεν θα την αφήσουμε. Για να ελευθερωθούμε, πρέπει να θυσιαστούμε, και αποδεχόμαστε αυτή τη θυσία. Παρόλο που είναι γεμάτη πόνο και θλίψη, για όποιον βλέπει τι συμβαίνει με τα παιδιά μας. Με έναν βομβαρδισμό καταστρέφουν τις ζωές τριών γενιών: τους παππούδες και τις γιαγιάδες, τους γιους, τις κόρες και τα εγγόνια.
Αλλά ξέρουμε ότι έχουμε πετύχει νίκη στις 7 Οκτώβρη. Το Ισραήλ ποτέ άλλοτε δεν πολέμησε για δεκαπέντε μήνες, είναι η πρώτη φορά. Και βλέπουμε τι έχασαν επίσης, έχουν κρίση, στρατιωτική, κοινωνική, οικονομική. Και το πιο σημαντικό είναι ότι οι λαοί του κόσμου βγήκαν στους δρόμους και εξέφρασαν τη στάση τους δίπλα στην αντίσταση των Παλαιστίνιων και του λαού, με την αποφασιστικότητά τους πάνω στη γη τους.
Χθες ή πριν δύο μέρες επέστρεφαν στο Βορρά, σαν ποτάμι. Γνωρίζουν ότι τα σπίτια τους έχουν καταστραφεί, ότι δεν υπάρχει νερό, τίποτα. Αλλά οι άνθρωποι επιστρέφουν στα σπίτια τους, για να υπερασπιστούν τη γη τους και την αξιοπρέπειά τους. Είναι ένας πολύ βάρβαρος πόλεμος και όλη η θλίψη ήταν στις καρδιές μας. Αλλά όταν ακούσαμε τους λαούς του κόσμου να βγαίνουν στους δρόμους για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, μας δώσατε τη δύναμη να έχουμε αρκετή υπομονή και να συνεχίσουμε τον αγώνα. Και ο λαός μας το δήλωσε αυτό, το δηλώνει κάθε μέρα, ακόμα κι όταν χάνει τα σπίτια του και τα παιδιά του.
Φυσικά, μπορείτε να πείτε: τι είναι αυτό; Πάντοτε λέω στους συντρόφους μου και στους ανθρώπους στη Γάζα: ο κόσμος είναι μαζί σας. Και μου απαντούν: ευχαριστούμε γι’ αυτό, στείλε το μήνυμά μας σε όλους τους λαούς του κόσμου, μετέφερε αυτό το μήνυμα: ευχαριστούμε, ευχαριστούμε, ευχαριστούμε. Και τώρα είναι χαρούμενοι που επιστρέφουν στα σπίτια τους και στήνουν ξανά σκηνές για να μείνουν στα συντρίμμια των σπιτιών τους. Διότι η γη, το σπίτι, είναι πολύτιμα γι’ αυτούς, αλλά είπαν: μπορούμε να τα ξαναχτίσουμε καλύτερα από πριν. Και μπορείτε να τους δείτε στην τηλεόραση ή στα βίντεο που έρχονται από τη Γάζα, όπως και από τη Τζενίν στη Δυτική Οχθη, από την Τουλκαρέμ, από τα προσφυγικά στρατόπεδα στη Δυτική Οχθη.
Δεν μπορούμε να παραμείνουμε άλλο και να αποδεχόμαστε αυτά που η κατοχή σημαίνει για μας. Δεν μπορούμε να τα αποδεχόμαστε πλέον. Οπότε, γι’ αυτό το λόγο, λέω πως η 7η Οκτώβρη ήταν η αρχή για να έρθει η παντοτινή νίκη στην Παλαιστίνη και να επανακτήσουμε την αξιοπρέπεια και τη γη μας την ίδια στιγμή. Και για να επιστρέψουν οι πρόσφυγες, γιατί έχουμε το δικαίωμα να επιστρέψουμε στα σπίτια μας και τις ιδιοκτησίες μας από το 1948 που μας τα πήραν με τη βία. Εγώ είμαι πρόσφυγας, υπάρχουν δέκα εκατομμύρια Παλαιστίνιοι εκτός Παλαιστίνης.
Μπορούμε λοιπόν να περιμένουμε κι άλλο; Είμαστε έτοιμοι για αυτό, κι εσείς είστε μαζί μας, οπότε είμαστε χαρούμενοι που είστε μαζί μας, που οι λαοί του κόσμου εξέφρασαν τη στάση τους, την αλληλεγγύη τους και τη στήριξή τους. Και μας απέστειλαν βοήθεια, υπάρχουν πολλά οχήματα έξω από τα σύνορα, επειδή οι λαοί μας έστειλαν σκηνές και φαγητό και ρούχα, αλλά το Ισραήλ δεν τα επιτρέπει. Και ακόμη κι αν υπάρξει ένα διεθνές ψήφισμα, το Ισραήλ δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες των Ηνωμένων Εθνών. Οπότε, ακόμη περιμένουμε.
Και, σας λέω: είστε όλοι προσκεκλημένοι να έρθετε μόλις το Ισραήλ αποσυρθεί από τη γη μας, είστε προσκεκλημένοι να γιορτάσετε μαζί μας τη νίκη την οποία ψηφίσατε. Κι εμείς επίσης είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα, ώστε να μπορέσουμε όλοι μαζί να συναντηθούμε. Παρεμπιπτόντως, έχω έρθει δύο φορές στην Αθήνα, σε ένα συνέδριο για την αντίσταση, κάποια χρόνια πριν. Αγάπησα την Ελλάδα και τους ανθρώπους της που έχω έρθει σε επαφή. Σας ευχαριστώ πολύ.
Στην εισαγωγική της τοποθέτηση, η Λέιλα Χάλεντ είχε τονίσει ότι όλες οι οργανώσεις της Αντίστασης στηρίζουν τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και ανταλλαγής κρατούμενων και στέκονται δίπλα στη Χαμάς που διεξάγει την ανταλλαγή κρατούμενων, γιατί η Χαμάς ήταν αυτή που έκανε την επίθεση της 7ης Οκτώβρη του 2023.
Να σταματήσει, λοιπόν, το παραμυθάκι του διαχωρισμού της Χαμάς από τις υπόλοιπες παλαιστινιακές οργανώσεις, ιδιαίτερα αυτές που έχουν κοσμική ιδεολογία και μαρξιστικές αναφορές. Ας αφήσουμε αυτό το παραμυθάκι στους γκεμπελίσκους των αστικών Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης. Οσοι δηλώνουν αριστεροί, κομμουνιστές, αντιεξουσιαστές, αναρχικοί οφείλουν να αναγνωρίσουν πως δεν είναι μόνο η Χαμάς ή η Χαμάς και η Τζιχάντ, αλλά είναι όλες οι παλαιστινιακές πολιτικές οργανώσεις (πλην της Φάταχ, τη σφραγίδα της οποίας κατέχει η προδοτική κλίκα του Μαχμούντ Αμπάς) στην ίδια γραμμή.
Μάλιστα, αυτό εκφράστηκε πρόσφατα στη συνάντηση της Ντόχα, μετά την υπογραφή από τη Χαμάς της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός και ανταλλαγής κρατούμενων. Ολες οι παλαιστινιακές οργανώσεις (πλην της σφραγίδας της Φάταχ) συμφώνησαν σε κοινή εθνική γραμμή. Και ήταν εκεί σύμπασα η παλαιστινιακή Αριστερά, όλων των ιδεολογικοπολιτικών κατευθύνσεων, από το Λαϊκό Μέτωπο και το Δημοκρατική Μέτωπο μέχρι την Παλαιστινιακή Εθνική Πρωτοβουλία και το Παλαιστινιακό Κόμμα του Λαού (πρώην Κομμουνιστικό Κόμμα Παλαιστίνης).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Οι παλαιστινιακές οργανώσεις χαιρετίζουν τη συμφωνία: Εθνικό επίτευγμα, χάρη στις θυσίες του λαού μας και την ηρωική Αντίσταση
Κι επειδή το λέει η Λέιλα Χάλεντ και το PFLP (Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιαστίνης) πρέπει να το δεχτούμε a priori; Οχι βέβαια. Ολες οι πολιτικές απόψεις κρίνονται. Να μην κατασκευάζουμε βολικές πολιτικές απόψεις, όμως. Να μην λέμε, από τη μια η Χαμάς και η Τζιχάντ, οι οργανώσεις του πολιτικού Ισλάμ, και από την άλλη οι κοσμικές οργανώσεις και η παλαιστινιακή Αριστερά, διότι απλούστατα αυτός ο διαχωρισμός δεν υπάρχει σε ό,τι αφορά την αντίσταση και τον ένοπλο αγώνα, γενικά, και ειδικότερα την 7η Οκτώβρη και τον Κατακλυσμό του Αλ-Ακσα, τον 15μηνο πόλεμο που ακολούθησε (εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος από τη μεριά των Παλαιστίνιων – πόλεμος γενοκτονίας από τη μεριά των σιωναζιστών) και τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Η Χαμάς είναι η πιο ισχυρή αντιστασιακή δύναμη και έχει και την οιονεί κυβερνητική ευθύνη, αλλά στην ίδια γραμμή βρίσκεται το σύνολο των οργανώσεων (πλην της σφραγίδας της Φάταχ).
Προς τι τότε ο διαχωρισμός ανάμεσα στους «ισλαμιστές» και τους «άλλους»;
Δεν είναι δύσκολη η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα. Κατασκευάζουν έναν μπαμπούλα, με υλικά δανεισμένα από την προπαγάνδα της ισλαμοφοβίας. Σ’ αυτόν τον μπαμπούλα φοράνε μια ρόμπα κατασκευασμένη από ιδεολογήματα για την αντιδραστικότητα των θρησκειών και τα υπόλοιπα, με αφαίρεση της απαραίτητης ιστορικοποίησης του θρησκευτικού φαινόμενου. Η θεωρητική χυδαιότητα απογειώνεται, με την απόσπαση του πολιτικού Ισλάμ στην Παλαιστίνη από το λαϊκό του λίκνο και από την ιστορία της Παλαιστινιακής Επανάστασης, ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα μ’ άλλα λόγια, του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο.
Ενώ το σύνολο των παλαιστινιακών πολιτικών ρευμάτων (πλην της σφραγίδας της Φάταχ) είναι ενωμένο πάνω στη γραμμή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και στην. αναγκαιότητα της αντίστασης με όλα τα μέσα, πρωτίστως με τον ένοπλο αγώνα, αυτοί αποσπούν από το σύνολο τη Χαμάς, για να χτυπήσουν πρόστυχα την ίδια την ιδέα και την τακτική του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα.
Αντί να βγουν και να πουν ευθέως ότι διαφωνούν με τον ένοπλο αγώνα, ότι διαφωνούν με την 7η Οκτώβρη του 2023, ότι θα ήθελαν μια Παλαιστίνη υποταγμένη στη σιωνιστική κατοχή, επιτίθενται στη Χαμάς που δεν είναι παρά το πλειοψηφικό ρεύμα του ενιαίου αντικατοχικού, εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Και κλαψουρίζουν υποκριτικά για τις χαμένες ζωές και τις καταστροφές, για να πουν πως η 7η Οκτώβρη δεν έπρεπε ποτέ να γίνει, διότι αυτή έφερε τη γενοκτονία και τις μαζικές καταστροφές!
Η Λέιλα Χάλεντ απάντησε με σαφήνεια και κατηγορηματικότητα στο σχετικό ερώτημα, διαλύοντας όλη την πρόστυχη προπαγάνδα των ντεμέκ αριστερών, κομμουνιστών, αντιεξουσιαστών και αναρχικών. Δεν είπε τίποτα το πρωτότυπο η βετεράνος της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Αυτά που είπε είναι κοινός τόπος στην Παλαιστίνη. Και κοινός τόπος για όσους και όσες έχουν μελετήσει έστω και στοιχειωδώς την ιστορία των εθνικοαπελευθερωτικών (και όχι μόνο) επαναστάσεων.
Εχουν, όμως, σημασία από άποψη ζύμωσης αυτά που είπε η συντρόφισσα Λέιλα, γιατί προέρχονται από μια Παλαιστίνια που δεν είναι θρησκευόμενη, που έχει μαρξιστικές αναφορές και που υπήρξε πάντοτε συνεπής στη συμμετοχή της στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Παλαιστίνιων. Ας την πολεμήσουν και αυτήν, λοιπόν, μαζί με τη Χαμάς. Και ας πουν ότι ο ένοπλος αγώνας είναι… αδιέξοδος. Γιατί κατά βάση αυτό πιστεύουν (αλλά προσπαθούν να το κρύψουν πίσω από προστυχιές).
Π.Γ.
