Σαϊντού, Σαλμάν, Σισέ: Μια θλιβερή λίστα που όλο και αυξάνεται

Ολο και περισσότερες ιστορίες μαθητών προσφύγων που κινδυνεύουν με απελάσεις οι ίδιοι και οι οικογένειές τους έρχονται στο φως. Γιατί; Γιατί έστω και την τελευταία στιγμή η εργαζόμενη κοινωνία κάνει μια προσπάθεια να προστατεύσει τους πιο ευάλωτους ανθρώπους της.

Χωρίς να υπάρχει λόγος να πούμε πολλά, νομίζουμε ότι είναι σκόπιμο να αναλογιστούμε τι σημαίνει γι’ αυτά τα παιδιά, για τα προσφυγόπουλα, που έρχονται στην Ελλάδα μετά τα πάνδεινα που έχουν περάσει, να καταφέρνουν να πηγαίνουν σχολείο, να βρίσκουν κάπως τα πατήματα της ζωής τους και να κατορθώνουν σιγά σιγά να δημιουργήσουν δεσμούς με μία ξένη χώρα, η οποία παρεμπιπτόντως δεν τους έχει καλοδεχτεί σε καμία περίπτωση. Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Τα περισσότερα απ’ αυτά τα παιδιά, αφού γλίτωσαν από συνοριοφύλακες και κρατητήρια, μείνανε στις άθλιες συνθήκες των Κέντρων Υποδοχής και Ταυτοποίησης (των νησιών κατά βάση) μέχρι να καταφέρουν να φτάσουν στην ενδοχώρα και να μείνουν σ’ ένα κανονικό σπίτι. Κάποιοι τυχεροί καταφέρνουν να γραφτούν στα δημόσια σχολεία, τα οποία παρά την υποβάθμιση που έχουν υποστεί συνεχίζουν να είναι τα μόνα που στηρίζουν τον προσφυγικό πληθυσμό ουσιαστικά, ενώ συχνά, με τις αναγκαστικές μετακινήσεις τους δεξιά κι αριστερά όταν η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει να κλείσει μια δομή, υποχρεώνονται να αλλάξουν βίαια σχολικό περιβάλλον και να πρέπει να προσαρμοστούν ξανά και ξανά σε ένα νέο.

Τα παιδιά αυτά έχουν κατορθώσει, αν και τις περισσότερες φορές εντελώς αναλφάβητα, να μάθουν μια ξένη γλώσσα, τη γλώσσα της χώρας στην οποία μένουν και ζουν. Κι όμως, μετά από τόσο κόπο, έρχονται αντιμέτωπα με το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο δεν είναι διόλου φιλικό. Υπηρετεί μια στυγνή αντιμεταναστευτική πολιτική. Αυτή που έχει επιλεγεί από την ΕΕ και που η Ελλάδα εφαρμόζει χωρίς «αναστολές».

Αν κάτι έχει κρατήσει την αξιοπρέπεια του ελληνικού εργαζόμενου λαού σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε είναι σίγουρα η αλληλεγγύη που έχει δείξει σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Με το σύνολο της κοινότητας να βρίσκεται κοντά τους, έστω και την ύστατη στιγμή. Δάσκαλοι, γονείς και συμμαθητές γράφουν, δημοσιεύουν και καλούν τα υπουργεία και την κυβέρνηση να πάρουν πίσω τις επονείδιστες αποφάσεις που στέλνουν τους πρόσφυγες πίσω στις πατρίδες τους, εκεί απ’ όπου έφυγαν μην έχοντας ελπίδες. Κι αυτό είναι ένα γεγονός που πρέπει να κρατήσουμε στη μνήμη μας. Τόσο στην Αθήνα όσο και στην επαρχία (το παράδειγμα του Σισέ έρχεται από τη Σάμο) έγιναν συγκεντρώσεις και δράσεις για να προβληθεί και να λυθεί το ζήτημα των παιδιών αυτών.

Πέρα όμως απ’ αυτό, έχουμε κι ένα ακόμα χρέος. Ολοι μας. Ειδικά από τη στιγμή που βλέπουμε ότι μόνο συλλογικά μπορεί να κερδηθεί το οτιδήποτε. Εχουμε χρέος να αντιδράσουμε στο σύνολο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Γιατί σίγουρα υπήρξαν και θα υπάρξουν περιπτώσεις που δε θα τις μάθουμε για να προλάβουμε να αντιδράσουμε, που δε θα είμαστε εκεί εγκαίρως και γιατί σίγουρα έχουν γίνει πολλά εγκλήματα σε βάρος των προσφύγων και εξακολουθούν να συμβαίνουν. Οταν η πολιτική του κράτους είναι το «ξεφόρτωμα» των προσφύγων με κάθε τρόπο, τότε το χρέος μας είναι να είμαστε εκεί για όλους, είτε αντιμετωπίζουν πρόβλημα τώρα είτε όχι.

Απόφαση απέλασης τριών προσφυγόπουλων καταγγέλλει ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ρόζα Ιμβριώτη»

Ενα ακόμη περιστατικό που αφορά απόφαση απέλασης τριών μαθητών του 4ου Γυμνασίου Βύρωνα, μαζί με τη μητέρα τους και τα δύο αδέλφια τους, φέρνει στο φως ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Βύρωνα-Καισαριανής-Παγκρατίου «Ρόζα Ιμβριώτη».

Παραθέτουμε την ανακοίνωση του Συλλόγου:

Παραθέτουμε και νεότερη (προχθεσινή) ανακοίνωση του Συλλόγου: