Η ιρανή ντοκιμαντερίστρια Σεπιντέ Φαρσί, που κινηματογραφεί τις βιντεοκλήσεις της μέσω κινητού τηλεφώνου με τη νεαρή φωτορεπόρτερ Φάτμα Χασόνα στη Γάζα για να πραγματοποιήσει τελικά το ντοκιμαντέρ «Κράτα την ψυχή σου στο χέρι και περπάτα», που προβλήθηκε στις Κάννες πετυχαίνοντας τιμητικές διακρίσεις (τυχαίο;), δεν δημιούργησε απλά μια πασιφιστική ταινία.
Δημιούργησε μια προβοκατόρικη ταινία και αυτό το συμπέρασμα προκύπτει αντικειμενικά από τον τρόπο που δομεί την αφήγηση, απευθύνοντας ερωτήσεις αλλά και εκφέροντας τις δικές της απόψεις στην Γαζαία φωτογράφο, την οποία εν ολίγοις κατευθύνει, ώστε να εκμαιεύσει τις αποδεκτές γι’ αυτήν (την σκηνοθέτιδα) απαντήσεις. Σημειωτέον ότι πρόκειται για μια ταλαντούχα, με καλλιτεχνικές ευαισθησίες και όνειρα νεαρή κοπέλα, που όμως, όπως όλα δείχνουν, ανήκει στον άμαχο πληθυσμό, που υποφέρει τα πάνδεινα σε αυτά τα δύο χρόνια σιωναζιστικής εισβολής, χωρίς να εκφέρεται κατά της Αντίστασης. Ισα ίσα που έμμεσα μπορούμε να πούμε ότι την επικροτεί, αφού δηλώνει περήφανη που είναι Γαζαία και πεπεισμένη ότι πρέπει να παραμείνει στην πατρίδα της.
Κοντολογίς, η σκηνοθέτης, έχει συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες, που απορρέουν από την δυτική αντι-ισλαμική –σε τελική ανάλυση ιμπεριαλιστική- προσέγγισή της στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες των λαών (εξ ου και οι ερωτήσεις για το χιτζάμπ και αν όλες οι γυναίκες το φορούν στην Γάζα) και από την αντιδραστική άποψή της ότι ο ένοπλος αγώνας (ειδικά όταν σε αυτόν εξέχοντα ρόλο παίζει το ισλαμικό πολιτικό κίνημα της Χαμάς) είναι ατελέσφορος. Και όχι μόνο ατελέσφορος, αλλά ζημιογόνος για τον λαό, καθώς, θα του επιφέρει περισσότερα δεινά από πριν!
Γι’ αυτό και δεν αρκείται να ταυτίσει τον Σινουάρ με τον εγκληματία σιωναζιστή Νετανιάχου, γιατί και οι δύο θέλουν τον πόλεμο (δηλαδή βάζει στο ίδιο τσουβάλι την εισβολή, τις απίστευτες καταστροφές, τη γενοκτονία, τις δεκάδες χιλιάδες δολοφονίες αμάχων στην πλειοψηφία, την καταστροφή οτιδήποτε έχει σχέση με την ταυτότητα του παλαιστινιακού λαού με τον αγώνα για γη και ελευθερία των Παλαιστίνιων)! Προχωρά παραπέρα, σε κάτι πιο σημαντικό, που ξεπερνά τα πρόσωπα και ό,τι αυτά εκπροσωπούν. Εκφράζει ανοιχτά την πεποίθηση, την οποία υποβάλει με τον τρόπο της στη νεαρή Γαζαία, ότι είναι μάταιο να παλεύει ο παλαιστινιακός λαός, αφού η κατάληξη θα είναι ίδια με αυτό που συνέβη με τους μουλάδες στο Ιράν. Ταυτίζει, δηλαδή, την ένοπλη μαζική αντίσταση ενός ολόκληρου λαού, που έχει πίσω της αγώνα τουλάχιστον 7 δεκαετιών, ενάντια στην ισραηλινή κατοχή, για το δικαίωμα της πλήρους αυτοδιάθεσης και κρατικής υπόστασης, με τον περιορισμένο χρονικά και κοινωνικά-ταξικά ξεσηκωμό στο Ιράν, που οδήγησε στον διωγμό του μισητού Σάχη.
Σημειώνουμε επίσης ότι η συνεχής κινηματογραφική αντίστιξη ανάμεσα στις εικόνες καταστροφής στη Γάζα, τις παραδοχές της νεαρής γαζαίας φωτορεπόρτερ ότι είναι εγκλωβισμένη μέσα σε ένα δωμάτιο αυτή και η πολυπληθής οικογένειά της, ότι υποφέρουν από την πείνα, ότι δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τα στοιχειώδη όνειρα ενός νέου ανθρώπου να ταξιδέψει και να γνωρίσει τον κόσμο και της άνετης, εύπορης ζωής της σκηνοθέτιδας σε ένα καλοβαλμένο διαμέρισμα, με τις ασχολίες και τις χαρές της ανέμελης καθημερινότητας (η ενασχόληση με τις γάτες της), με τα συνεχή ταξίδια στις δημοφιλείς δυτικές πρωτεύουσες, δεν γίνεται τυχαία και φυσικά τάχα στη ροή πραγματοποίησης των βιντεοκλήσεων.
Επιτείνουν την απελπισία, την κατάθλιψη, την μαύρη ατμόσφαιρα, δεν ενισχύουν το πνεύμα αντίστασης και δείχνουν σε τελική ανάλυση ότι η λύση για τους νέους Παλαιστίνιους είναι η φυγή και η εγκατάλειψη της Γάζας.
Τέλος, παρατηρούμε ότι παρά την «κοιλιά» που κάνει η νεαρή Γαζαία σε κάποια στιγμή στο ντοκιμαντέρ, (ομολογεί ότι οδηγήθηκε στην κατάθλιψη) -φυσικό επακόλουθο των αβάσταχτων κακουχιών και του συνεχούς πρέσινγκ της σκηνοθέτιδας, σύμφωνα με όσα περιγράψαμε παραπάνω-, στο κλείσιμο πιάνει το νήμα από εκεί που ξεκίνησε. Από την επιμονή και την αποφασιστικότητα να μείνει στην αγαπημένη της Γάζα, κάτι που ομολογούν όλοι οι Γαζαίοι, βάζοντας τα γυαλιά της αισιοδοξίας σε όλους τους ηττοπαθείς και μεμψίμοιρους.
Γιούλα Γκεσούλη – Γεράσιμος Λιόντος
