Αν ένας νομικός ρίξει μια μάτια στο περιεχόμενο του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, με το οποίο το ιταλικό κράτος ζητά να του παραδοθούν πέντε έλληνες φοιτητές, για να δικαστούν με κατηγορίες που σηκώνουν (αθροιστικά) μέχρι και 30 χρόνια φυλάκιση, θα αναρωτηθεί αν βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του Μουσολίνι. Ενα κακογραμμένο σενάριο, που περιγράφει με κινηματογραφικό τρόπο δράσεις ανθρώπων (με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους μάλιστα), χωρίς καμιά τεκμηρίωση.
Ομως το πρόβλημα δεν είναι νομικό (μολονότι νομικοί χειρισμοί πρέπει να γίνουν και γίνονται), αλλά πολιτικό. Οι ιταλικοί μηχανισμοί καταστολής, έξι μήνες μετά τις συγκρούσεις που έγιναν στο Μιλάνο, στα εγκαίνια της ΕΧΡΟ 2015, παίρνουν μερικά ονόματα από τους προσαχθέντες εκείνης της μέρας και τους καθιστούν κατηγορούμενους με κακουργηματικού επιπέδου κατηγορίες. Ανάμεσά τους και οι πέντε έλληνες φοιτητές, που πιάστηκαν την επομένη των συγκρούσεων σε καφετέρια, με μοναδικό κριτήριο το ότι είχαν βγει από κατειλημμένο κοινωνικό χώρο. Τους πήραν με τη βία αποτυπώματα και γενετικό υλικό, αρνήθηκαν την παρουσία διερμηνέα στη διαδικασία και μετά από πολύωρη κράτηση τους άφησαν ελεύθερους χωρίς να τους πουν ότι κατηγορούνται για κάτι.
Τώρα, ζητούν την έκδοσή τους και το ελληνικό κράτος οργανώνει νυχτερινή επιχείρηση για να τους πάρει από τα σπίτια τους (!) και μετά να τους αφήσει ελεύθερους. Αν οι πέντε φοιτητές εκδοθούν στην Ιταλία, κινδυνεύουν να προφυλακιστούν για άγνωστο χρονικό διάστημα (δεν υπάρχει ανώτατο όριο προφυλάκισης). Κι όταν κάποια στιγμή αθωωθούν (γιατί από την περιγραφή φαίνεται καθαρά ότι δεν υπάρχουν στοιχεία, αλλά αναζητούν απλώς εξιλαστήρια θύματα για να κλείσουν την υπόθεση μπάτσοι και δικαστικοί), να έχει καταστραφεί η ζωή τους (και οικονομικά οι οικογένειές τους).
Αυτό είναι το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, που εισήχθη στην ελληνική έννομη τάξη με τον τρομονόμο του 2004. Και μετά, έχουν το θράσος να μιλούν για «εγγύηση δικαίου» που δήθεν εξασφαλίζει το ελληνικό κράτος στους πολίτες του. Η καταστολή διεθνοποιείται και έτσι όπως τα μέσα της διακινούνται από χώρα σε χώρα, διαμορφώνουν ένα σκηνικό απόλυτης αυθαιρεσίας, με μοναδικό σκοπό να σπείρει τον τρόμο και να τσακίσει την αλληλεγγύη.
Ο υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Παρασκευόπουλος να σταματήσει να παίζει το κρυφτούλι. Τη δεκαετία του 1990, ο Μητσοτάκης αρνήθηκε να εκδώσει στις ΗΠΑ τον παλαιστίνιο αγωνιστή Χαμντάν (Ρασίντ). Τον δίκασε στην Ελλάδα και οι Αμερικανοί αναγκάστηκαν να κουβαλήσουν πράκτορες του FBI για να καταθέσουν. Το ερώτημα είναι ευθύ: θα πάει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πίσω και από την κυβέρνηση Μητσοτάκη;
