Ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό, την πρόεδρο της Δημοκρατίας, τα υπουργεία Δικαιοσύνης και Προ Πο, την πρόεδρο του Αρείου Πάγου και τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Λαμίας απευθύνουν κρατούμενοι των Φυλακών Δομοκού, εγείροντας όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τα δικαιώματά τους ως κρατούμενοι και ως πολίτες. Την επιστολή συνυπογράφουν κρατούμενοι των φυλακών Κορυδαλλού, Λάρισας, Πάτρας και Χανίων.
Ολα τα προβλήματα που εκθέτουν στην επιστολή τους οι κρατούμενοι προκύπτουν από τη φασιστικοποίηση του λεγόμενου «σωφρονιστικού» συστήματος, που επί ΝΔ πέρασε από την αρμοδιότητα του υπουργείου Δικαιοσύνης στην αρμοδιότητα του υπουργείου Μπατσων και Καταστολής (κατ’ ευφημισμόν Προστασίας του Πολίτη!).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Τιμωρητικός μεσαίωνας στις φυλακές
Μας θάβουν ζωντανούς! – Κινητοποιήσεις στις φυλακές ενάντια στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα
Νίκος Μαζιώτης: Αρνούνται την υπό όρο αποφυλάκισή μου, γιατί παραμένω συνεπής στις αξίες μου
Στην επιστολή των κρατούμενων γίνεται επίσης αναφορά στο καθεστώς εξαίρεσης που εφαρμόζουν οι εισαγγελικές και δικαστικές αρχές της Λαμίας, αποφαινόμενες ότι οι πολυϊσοβίτες αποφυλακίζονται υπό όρο στα 25 χρόνια, όταν σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα οι πολυϊσοβίτες αποφυλακίζονται στα 19 χρόνια. Το καθεστώς εξαίρεσης της Λαμίας αφορά, βέβαια, τον πολιτικό κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα.
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Αποφυλάκιση Δ. Κουφοντίνα: Το μεσαιωνικό «Δίκαιο του εχθρού» υπερτερεί του νόμου
Το «ρωμαϊκό χωριό» της Λαμίας και το «Δίκαιο του εχθρού»
Η ανοιχτή επιστολή των κρατούμενων
ΠΡΟΣ
Πρωθυπουργό της Ελληνικής Κυβέρνησης κ. Κυριάκο Μητσοτάκη
Πρόεδρο της Δημοκρατίας
Υπουργείο Δικαιοσύνης
Υπουργείο Δημόσιας Τάξης
Γενική Γραμματεία Αντεγκληματικής Πολιτικής
Προϊστάμενο του Αρείου Πάγου
Προϊστάμενο Διεύθυνσης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Λαμίας
Oλα τα ΜΜΕ
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ
Είμαστε κρατούμενοι σε διάφορες φυλακές ανά την χώρα και ως άνθρωποι έχουμε συγκεκριμένα δικαιώματα, τα οποία κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και διάφορες Συμβάσεις που δεσμεύουν την χώρα μας.
Το τελευταίο διάστημα είναι πρωτοφανής η περιστολή των δικαιωμάτων μας για την οποία έχουμε κάνει υπομονή και έχουμε σιωπήσει σεβόμενοι κοινωνικά ζητήματα όπως είναι το δυστύχημα των Τεμπών.
Ενόψει όμως των διάφορων εξαγγελιών της κυβέρνησης υπό το νέο σχήμα θέλουμε να επισημάνουμε την ζοφερή πραγματικότητα που επικρατεί στις ελληνικές φυλακές καθώς και να τονίσουμε τα αδύναμα σημεία του Σωφρονιστικού Κώδικα, ο οποίος επηρεάζει τις ζωές μας.
Πρώτον, το άρθρο 6Α του Σωφρονιστικού Κώδικα, όπως φαίνεται από τις μέχρι σήμερα εκδοθείσες αποφάσεις των δικαστηρίων εκτέλεσης ποινών ανά την χώρα, αποτελεί γράμμα κενό και φαίνεται να ψηφίστηκε για να καθυστερεί τις προσφυγές μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Είναι πρωτοφανές το γεγονός ότι καμία απόφαση υπέρ των κρατουμένων δεν έχει εκδοθεί μέχρι σήμερα ενώ στην πράξη η άμεση ενημέρωση των σωφρονιστικών αρχών για την άσκηση προσφυγής ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου συνεπάγεται αυτόματα μια κατεπείγουσα μεταγωγή σε ακόμα χειρότερες φυλακές με ακόμα χειρότερες και εξευτελιστικές για τα δικαιώματα μας συνθήκες ως τιμωρία για την άσκηση των δικαιωμάτων μας.
Δεύτερον, η επανίδρυση των φυλακών τύπου Γ’ μέσω της δυνατότητας μεταγωγής των κρατουμένων σε «Σωφρονιστικά Καταστήματα Αυξημένης Ασφάλειας» (αρθ.19Α παρ. 3Σ.Κ.) χωρίς δυνατότητα αποτελεσματικής προστασίας των κρατουμένων οι οποίοι τίθενται σε ειδικό καθεστώς υψίστης ασφαλείας και χωρίς να έχουν αποτελεσματικά μέσα έναντι των επαχθών για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους μέτρων, μπορεί ενδεχομένως να ικανοποιεί τα αυτιά ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν σχέση με φυλακές αλλά στην πραγματικότητα καταστρατηγούν πλήρως τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας.
Τρίτον, ο περιορισμός και το ουσιαστικό πετσόκομμα της δυνατότητας λήψης τακτικών αδειών ακόμα και εκπαιδευτικών, προσβάλλουν βάναυσα τόσο το δικαίωμα επανένταξης των κρατουμένων στην Ελληνική Πολιτεία όσο και την προστασία της κοινωνίας από κρατούμενους οι οποίοι θα είναι εκριζωμένοι από αυτήν.
Ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας δημιουργεί το παράδοξο να θεμελιώνει δικαίωμα λήψης άδειας μόλις λίγο πριν την θεμελίωση του δικαιώματος της υφ’ όρον απόλυσης. Αυτό συνεπάγεται έντονες δυσχέρειες στην επανένταξη και στην επανακοινωνικοποίησή μας ενώ δημιουργεί τεράστια προβλήματα σε κρατούμενους οι οποίοι υπό το προϊσχύον καθεστώς ήδη έχουν λάβει άδειες και έχουν αρχίσει να επανεντάσσονται ομαλά και ουσιαστικά έτσι απομακρύνονται από την κοινωνία.
Σύμφωνα με το άρθρο 55 του Σωφρονιστικού Κώδικα προβλέπεται ότι τακτικές άδειες χορηγούνται εφόσον:
Ο κατάδικος: α) εκτίει ποινή φυλάκισης εφόσον έχει εκτίσει πραγματικά το ένα όγδοο (1/8) της ποινής του, β) εκτίει ποινή περιορισμού σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων, εφόσον έχει εκτίσει πραγματικά το ένα έκτο (1/6) της ποινής του, γ) εκτίει ποινή κάθειρξης, εφόσον έχει εκτίσει πραγματικά το ένα πέμπτο (1/5) της ποινής του πλην των περιπτώσεων των κακουργημάτων του δεύτερου εδαφίου της παρ. 6 του άρθρου 105Β του Ποινικού Κώδικα, ακόμα και αν αυτά περιλαμβάνονται σε συνολική ποινή, όπου απαιτείται η πραγματική έκτιση των πέντε έκτων (5/6) του χρόνου πραγματικής έκτισης που προβλέπεται για την υπό όρο απόλυση του με την εξαίρεση του εγκλήματος της εσχάτης προδοσίας, σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 54. δ) εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης εφόσον έχει εκτίσει πραγματικά δώδεκα (12) έτη και αν εκτίει περισσότερες και αν εκτίει περισσότερες ποινές ισόβιας κάθειρξης εφόσον έχει εκτίσει πραγματικά επιπλέον τρία (3) έτη για κάθε, πέραν της μίας, ποινή ισόβιας κάθειρξης και σε κάθε περίπτωση εφόσον εκτίσει πραγματικά είκοσι δύο (22) έτη, ενώ πριν την τροποποίηση με το άρθρο 50 του Ν. 4985/2022 προβλεπόταν ότι: «(1) Ο κατάδικος: α) εκτίει ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε (5) έτη και έχει εκτίσει πραγματικά το ένα δέκατο (1/10) της ποινής του, β) εκτίει στερητική της ελευθερίας ποινή μέχρι δέκα (10) έτη και έχει εκτίσει πραγματικά το ένα πέμπτο (1/5) της ποινής του, γ) εκτίει στερητική της ελευθερίας ποινή άνω των δέκα (10) ετών και έχει εκτίσει πραγματικά τα τρία δέκατα (3/10) της ποινής του, δ) εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης και έχει εκτίσει πραγματικά τουλάχιστον δέκα (10) έτη. Κατ’ εξαίρεση, σε αυτόν που καταδικάστηκε σε ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης για παράβαση της παρ. 2 του άρθρου 380 του Ποινικού Κώδικα, τακτικές άδειες χορηγούνται εφόσον έχει εκτίσει πραγματικά δύο πέμπτα (2/5) της ποινής του και η κράτηση έχει διαρκέσει τουλάχιστον δυο (2) έτη. Αν στον κατάδικο έχουν επιβληθεί περισσότερες στερητικές της ελευθερίας ποινές και δεν έχει γίνει προσμέτρηση τους σε μια συνολική ποινή κατά άρθρο 94ΠΚ, για τον υπολογισμό της ποινής που εκτίεται κατά την έννοια της παρούσας διάταξης, λαμβάνεται υπόψη το άθροισμα των επί μέρους ποινών».
Για παράδειγμα, είναι παράδοξο να απαιτείται για την λήψη άδειας σε περίπτωση ισόβιας καθείρξεως η πραγματική έκτιση δώδεκα ετών την στιγμή που σύμφωνα με το άρθρο 105Β παρ. 6 ΠΚ κατά βάση απαιτείται η πραγματική έκτιση 16 ετών για την υφ’ όρον απόλυση. Το χρονικό διάστημα που οι κρατούμενοι δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα λήψης τακτικής άδειας τους αποξενώνει από την κοινωνία και περικόπτει τις δυνατότητες ομαλής επανένταξής τους στην κοινωνία.
Τέταρτον, ο περιορισμός της δυνατότητας μεταγωγής σε αγροτικές φυλακές μέσω της αδικαιολόγητης αύξησης ελάχιστου χρόνου ο οποίος απαιτείται ως προαπαιτούμενο για την έκτιση της ποινής σε μη αγροτικές φυλακές υπονομεύει τον ίδιο τον θεσμό των αγροτικών φυλακών καθώς και τους εναλλακτικούς τρόπους έκτισης των ποινών.
Ολα αυτά συμβαίνουν, ενώ η πολιτεία δεν βελτιώνει τις συνθήκες διαβίωσης στις φυλακές, αντιμετωπίζουμε καθημερινά προβλήματα υπερπληθυσμού των φυλακών, έλλειψη μόνιμου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, ανεπάρκεια πόρων, ανεξιχνίαστους θανάτους κρατουμένων, ανεπαρκή ποιότητα φαγητού, ανεπάρκεια χώρων προαυλισμού και άθλησης.
Πέμπτον: Η υφ’ όρον απόλυση είναι δικαίωμα του κρατούμενου όμως η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του Συμβουλίου Πρωτοδικών και στη συνέχεια η αναιτιολόγητη απόρριψή τους δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση μέσα στη φυλακή με αποτέλεσμα να υπογράφουμε για την υφ’ όρον απόλυσή μας τρεις, τέσσερις ή πέντε φορές και το μόνο που συμβαίνει είναι τα Συμβούλια να χρονοτριβούν και να απορρίπτουν συνεχώς. Παρατηρείται το φαινόμενο ότι σε όλες τις Εισαγγελίες της Ελλάδας το δικαίωμα για την υφ όρον απόλυση για τους πολυϊσοβίτες είναι τα 19 έτη, με μοναδική εξαίρεση την Εισαγγελία Λαμίας η οποία θέτει ως όριο τα 25 έτη που κατά το Σύνταγμα είναι παράνομο. Σε όλη την Ελλάδα έχουν δοθεί δεκάδες αναστολές με υφ’ όρον απόλυση σε πολυϊσοβίτες στα 19 έτη, εκτός από την Εισαγγελία ΛΑΜΙΑΣ.
Εκτον: Από αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ πρέπει να ωφεληθούν οι ΒΙΑΣΤΕΣ και οι ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ που για εμάς όλους, αυτά τα εγκλήματα, ανεξαρτήτως θρησκείας – έθνους – φυλής και προσωπικότητας, είναι ανήθικα και μη αποδεκτά.
Επειδή στην πρώτη μας διαμαρτυρία πριν από 8 μήνες δεν δόθηκε καμιά απάντηση και σεβόμενοι την προεκλογική περίοδο, κατά την οποία αποφασίσαμε να αναστείλουμε όποιες ενέργειες είχαμε στο μυαλό μας, αποφασίσαμε με την παρούσα επιστολή να ξαναθέσουμε ορισμένα σοβαρά θέματα που μας απασχολούν ως κρατούμενους.
Επιδιώκουμε να λύσουμε τα προβλήματα μας ειρηνικά και με διάλογο, η σύντομη απάντησή σας θα βοηθήσει να οδηγηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση.
