Τον τραμπούκικο και πραξικοπηματικό τρόπο με τον οποίο παραπέμφθηκε ο Γ. Σερίφης για την υπόθεση ΕΛΑ (με την κατάθεση ενός «σαλεμένου» ακροδεξιού ψευδομάρτυρα, που τον διέψευδαν ακόμα και οι ασφαλίτες της Αντιτρομοκρατικής) θυμίζει η παραπομπή του Κώστα Αβραμίδη με την κατηγορία της συμμετοχής στη 17Ν. Είναι μια δίωξη καθαρά φρονηματικού χαρακτήρα, γεγονός που δεν το κρύβουν οι δυο δικαστές που την πήραν (στο Συμβούλιο Εφετών υπήρξε και μειοψηφία), αφού ως «ένδειξη ενοχής» του Αβραμίδη αναφέρεται και η συμμετοχή του στο κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους.
Θυμίζουμε εν συντομία πως έχει αυτή η ιστορία. Το Μάη του 2003 η Αντιτρομοκρατική συνέλαβε τον Κ. Αβραμίδη, μολονότι η υπόθεση βρισκόταν στα χέρια του ειδικού εφέτη ανακριτή Ζερβομπεάκου. Τον συνέλαβε γιατί διέπρατε το αυτόφωρο αδίκημα της «συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση», μαζί με δυο παντελώς άγνωστα πρόσωπα, τον «Πάρκινσον» και την Αννα. «Απόδειξη» της συμμετοχής του κάποια αποτυπώματα στο βιβλίο «Το ελληνικό αντάρτικο πόλεων», που βρέθηκε σε κρυσφήγετο της 17Ν και μια κατάθεση του Σ. Κονδύλη, που έλεγε ότι ο Αβραμίδης τον γνώρισε με τον Δ. Κουφοντίνα.
Ο Αβραμίδης αμφισβήτησηετην ύπαρξη αποτυπωμάτων του στο βιβλίο, μολονότι και να υπήρχαν δεν θα αποδείκνυαν απολύτως τίποτα, αφού ένα βιβλίο είναι κινητό αντικείμενο και μπορεί να έχει περάσει από δεκάδες χέρια. Διέψευσε και τον Κονδύλη, ο οποίος πάντως διευκρίνισε ότι η γνωριμία του με τον Αβραμίδη αναφέρεται στην περίοδο πριν τη συμμετοχή του (του Κονδύλη στη 17Ν) και έγινε στο πλαίσιο κοινής συνδικαλιστικής δράσης. Ο ανακριτής Ζερβομπεάκος άφησε τον Αβραμίδη ελεύθερο την επαύριο της σύλληψής του, κρίνοντας ότι σε βάρος του δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ενοχής.
Από εκεί και πέρα άρχισε μια ολόκληρη διελκυστίνδα. Ο εισαγγελέας Μύτης (ο ίδιος που επέμεινε στην παραπομπή Σερίφη) έφτασε κάποια στιγμή να του απαγγείλει και συμπληρωματικές κατηγορίες για… ηθική αυτουργία σε 44 ενέργειες της 17Ν, επειδή στον υπολογιστή του βρέθηκαν σκαναρισμένες οι προκηρύξεις της 17Ν, που είχαν «ανεβεί» στο site της Συσπείρωσης Ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία, μέλος της οποίας είναι ο Αβραμίδης. Αυτές οι νέες κατηγορίες δεν μπόρεσαν να σταθούν, αφού οι κομπιουτερο-ασφαλίτες κατέθεσαν ότι δεν είναι πρωτότυπα προκηρύξεων, αλλά αντίγραφα γραμμένα με άλλο σύστημα απ’ αυτό που είχαν γραφεί οι προκηρύξεις της 17Ν. Ο ανακριτής τήρησε και πάλι την ίδια στάση. Αρνήθηκε να καλέσει καν τον Αβραμίδη για απολογία.
Πλην, όμως, άλλοι μηχανισμοί επέμειναν. Ενα Συμβούλιο διέταξε να γίνει πραγματογνωμοσύνη για να αποφανθεί αν τα αποτυπώματα στο βιβλίο ανήκουν στον Αβραμίδη. Ο πραγματογνώμονας (της Ασφάλειας) έδωσε θετική απάντηση και ένα δεύτερο Συμβούλιο αποφάσισε την παραπομπή Αβραμίδη, μόνο για την κατηγορία της «συμμετοχής», με πλειοψηφία 2-1.
Αν ψάχναμε τη νομική πτυχή αυτής της υπόθεσης θα αρκούμασταν στη θέση του ανακριτή Ζερβομπεάκου και στην επιχειρηματολογία της μειοψηφίας του Συμβουλίου, που λέει τα αυτονόητα. Τί λέει; Οτι «μόνη η ύπαρξη μεμονωμένων δακτυλικών αποτυπωμάτων σε ορισμένες σελίδες του άνω βιβλίου (ακόμη και αν ήθελε να θεωρηθεί ότι ανήκουν στον κατηγορούμενο) κινητού δηλαδή πράγματος καθημερινής και ελεύθερης κυκλοφορίας, ευχερώς μετακινουμένου και προσιτού σε ευρύ κύκλο προσώπων, χωρίς, κατά τη γνώμη του μειοψηφήσαντος δικαστή, να ενισχύεται το περιστατικό τούτο από άλλο αποδεικτικό στοιχείο, δεδομένου ότι κανένας από τους ενόρκως εξετασθέντες μάρτυρες, κυρίως αξιωματικούς της Αστυνομίας, δεν κατονομάζει τον κατηγορούμενο ως μέλος της οργάνωσης « 17 Ν.», δεν αποτελεί επαρκή ένδειξη για την παραπομπή του τελευταίου στο ακροατήριο του αρμόδιου δικαστηρίου». Καθαρά πράγματα. Χαρακτηρίζει ακόμη «αόριστη περικοπή» τα όσα είχε πει ο Κονδύλης στην απολογία του και σημειώνει ότι ο μεν Αβραμίδης αρνείται το περιστατικό, ο δε Κονδύλης «αναγνωρίζει ότι ουδέποτε είχε πληροφορίες ότι ο κατηγορούμενος υπήρξε μέλος της οργάνωσης 17 Ν». Θεωρεί ότι η γνωριμία του Αβραμίδη με τον Χριστ. Ξηρό έγινε πριν πολλά χρόνια, όταν και οι δύο ανήκαν στο ΚΚΕ (μ-λ) και εργάζονταν ως οικοδόμοι. Αναφέρεται και στα άλλα στοιχεία που είναι όλα υπέρ του Αβραμίδη και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις ενοχής που να θεμελιώνουν απόφαση για παραπομπή. Πρόκειται για μια τυπική νομική προσέγγιση, χωρίς πολιτικολογία, από ένα δικαστή που προφανώς δεν θέλησε να υπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες.
Αυτό, δηλαδή, που έκανε η πλειοψηφία των δύο δικαστών, που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Αξίζει να παραθέσουμε ολόκληρο το σκεπτικό της (κρατώντας την ορθογραφία του πρωτότυπου):
«Κατά την πλειοψηφούσα γνώμη, η οποία έλαβε υπόψη της και τα όσα εκθέτει ο κατηγορούμενος στο νέο από 12-6-2005 έγγραφο υπόμνημά του προς το Συμβούλιο, όσον αφορά την κατηγορία της εντάξεως του κατηγορουμένου ως μέλους στην εγκληματική οργάνωση “Ε.Ο. 17 ΝΟΕΜΒΡΗ”, από το στοιχείο αυτό των δακτυλικών του αποτυπωμάτων πάνω στο ως άνω βιβλίο που βρέθηκε στο κρησφύγετο της εγκληματικής οργάνωσης σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα αποδεικτικά στοιχεία που αναφέρονται ανωτέρω στο υπ’ αριθμ. 277/2005 βούλευμα του Συμβουλίου τούτου και κυρίως σε συνδυασμό με τα όσα καταθέτει ο Σωτήριος Κονδύλης, αλλά και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος μετά τη σύλληψη ορισμένων μελών της ως άνω τρομοκρατικής οργάνωσης και την παραπομπή τους σε δίκη οργάνωνε εκδηλώσεις συμπαραστάσεως προς αυτούς, στοιχειοθετούνται σοβαρές και επαρκείς ενδείξεις που πιθανολογούν την ένταξη του κατηγορουμένου Κων/νου Αβραμίδη στην ως άνω εγκληματική τρομοκρατική οργάνωση “Ε.Ο. 17 ΝΟΕΜΒΡΗ”».
Εδώ φαίνεται καθαρά η εκδικητικότητα και ο φρονηματικός χαρακτήρας της δίωξης. Φροντίζουν να μην το κρύψουν, γιατί θέλουν να στείλουν ένα τρομοκρατικό μήνυμα στον κόσμο που δραστηριοποιείται στο κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους. Ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό δεν είναι αδίκημα, ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ενοχοποιητικό στοιχείο για κανένα. Δεν μπορεί καν να προστεθεί σε άλλα στοιχεία. Και όμως το γράφουν, εν γνώσει τους ότι προκαλούν. Πρόκειται για σαφή πολιτική πρωτοβουλία, για αποστολή μηνύματος με συγκεκριμένους αποδέκτες.
Ο Κώστας Αβραμίδης δεν είναι μόνος του. Ασπίδα του είναι ένας χώρος ευρύτερος από τις Κινήσεις Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους. Αυτός ο κόσμος πρέπει να πάρει θέση, να κινητοποιηθεί, να αντιδράσει, γιατί πλέον γίνεται φανερό πως οι τρομοκρατικοί μηχανισμοί δεν έχουν αναστολές.
