Την Κυριακή, μια 26χρονη πρόσφυγας αφγανικής καταγωγής, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, έφτασε στο σημείο να αυτοπυρποληθεί γιατί της ανακοίνωσαν ότι λόγω της προχωρημένης εγκυμοσύνης της (8ος μήνας) δεν μπορεί να ταξιδέψει στη Γερμανία. Η γυναίκα, αναγνωρισμένη πρόσφυγας, εγκλωβισμένη στην κόλαση του Καρά Τεπέ, έβγαλε τα παιδιά της από τη σκηνή και αυτοπυρπολήθηκε. Αυτήν τη στιγμή νοσηλεύεται εκτός κινδύνου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ.
Πώς φτάνει ένας άνθρωπος να βάλει φωτιά στον εαυτό του; Πόσο αγανακτισμένος και απελπισμένος μπορεί να είναι ώστε να θέλει να κάνει κακό στον εαυτό του, μέχρι και να προκαλέσει το θάνατό του αφήνοντας πίσω μόνα τα παιδιά του;
Οποιος έχει μια μικρή εικόνα του τι συμβαίνει στη Λέσβο (και όχι μόνο) -κι όταν λέμε μικρή εννοούμε να έχει διαβάσει μια δυο φορές τι γίνεται- θα έχει καταλάβει ότι οι συνθήκες διαβίωσης παραμένουν άθλιες (επιεικής χαρακτηρισμός).
Αυτή η νεαρή μόνη μητέρα μένει στο στρατόπεδο του Καρά Τεπέ, σε μια σκηνή. Εχει ζήσει στο πετσί της τη λάσπη, το κρύο, τα νερά να μουσκεύουν τα πάντα, την απαγόρευση να μετακινηθεί στην ενδοχώρα, τις μηδενικές παροχές (ο κατάλογος μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον).
Αυτή η νεαρή μόνη μητέρα είχε προφανώς μια μοναδική ευκαιρία να μετακινηθεί στη Γερμανία νομίμως. Δεν ξέρουμε το ακριβές νομικό πλαίσιο της μετακίνησής της εκεί, αλλά το σημαντικό σε κάθε περίπτωση παραμένει το ότι έχει μια μοναδική και νόμιμη ευκαιρία να ταξιδέψει στη Γη της Επαγγελίας, όπως είναι η Γερμανία για όλους τους πρόσφυγες. Με τις μέχρι σήμερα υπάρχουσες διαδικασίες, ένας πρόσφυγας για να μετακινηθεί νόμιμα σε μια άλλη χώρα είναι σίγουρο ότι έχει παραμένει σε κατάσταση αναμονής για πολύ καιρό, σε κατάσταση ανασφάλειας για πολύ καιρό. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ενώ σήμερα ισχύει αυτό, αύριο ισχύει το αντίθετο, αν έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των κυβερνήσεων στον τομέα διαχείρισης του προσφυγικού. Πώς κάποιος μπορεί να έχει την οποιαδήποτε εμπιστοσύνη στις όποιες αρχές ότι όντως θα ταξιδέψει; Οτι δε θα αλλάξουν τα πράγματα τελευταία στιγμή; Οτι δε θα παραμένει για πάντα εγκλωβισμένος στην Ελλάδα και δη στο Καρά Τεπέ; Απλώς, δεν μπορεί.
Το κερασάκι στην τούρτα, όμως, που δείχνει όλη την αναλγησία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όλη την απανθρωπιά και την πλήρη απαξίωση των προσφύγων αλλά και της έννοιας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, είναι ότι αυτή η νεαρή μόνη μητέρα βρίσκεται αντιμέτωπη με την κατηγορία του εμπρησμού από πρόθεση σε βαθμό κακουργήματος και θα μεταφερθεί στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Μυτιλήνης για να απολογηθεί!
Οι θύτες μετατρέπονται σε θύματα. Οι δολοφόνοι μετατρέπονται σε μάρτυρες κατηγορίας. Στην ίδια χώρα, ένας άνθρωπος φτάνει στα όριά του και αυτοπυρπολείται, άλλος άνθρωπος κάνει σκληρή απεργία πείνας και δίψας. Και οι δύο διεκδικούν τα νόμιμα δικαιώματά τους. Είναι και οι δύο στο ίδιο μετερίζι, έχουν και οι δύο τον ίδιο «εχθρό»: μια σκληρή δεξιά κυβέρνηση που έχει φτάσει στο απόγειο της ξεδιαντροπιάς και λειτουργεί σαν να μην υπάρχουν συνέπειες. Θα υπάρξουν όμως. Αργά ή γρήγορα.
