Αν οι κατηγορούμενοι για τη ληστεία στο Βελβεντό δικάζονταν σε μια κοινή ποινική δίκη, θα έφευγαν με τις μισές από τις ποινές με τις οποίες τους φόρτωσε το τρομοδικείο του Κορυδαλλού. Δικάστηκαν, όμως, ως αναρχικοί αγωνιστές, σε μια τρομοδίκη που έγινε στον Κορυδαλλό, από ένα τρομοδικείο γεμάτο πολιτική προκατάληψη και ταξικό μίσος. Οι ποινές που τους φόρτωσε αυτό το δικαστήριο αποθεώνουν το κατασταλτικό ποινικό μοντέλο, όπως σημείωσε με έμφαση ο συνήγορος υπεράσπισης Σπύρος Φυτράκης. Είναι ποινές εκδίκησης και παραδειγματισμού, οι οποίες πλήττουν τους έξι αναρχικούς αγωνιστές σε βάρος των οποίων καταλογίστηκαν και μέσω αυτών επιχειρούν να στείλουν ένα τρομοκρατικό μήνυμα σε κάθε νέο που εξεγείρεται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Από τους έξι κατηγορούμενους στην τρομοδίκη, οι Γιάννης Μιχαηλίδης, Νίκος Ρωμανός και Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος συνελήφθησαν μετά από καταδίωξη από μπάτσους (και βασανίστηκαν ανελέητα, όπως όλοι γνωρίζουμε). Ο Δημήτρης Πολίτης συνελήφθη σ’ ένα σημείο δέκα χιλιόμετρα μακριά από το Βελβεντό. Οι Φοίβος Χαρίσης και Αργύρης Ντάλιος συνελήφθησαν μήνες μετά, σε μια καφετέρια της Νέας Φιλαδέλφειας και το μοναδικό στοιχείο που τους συνόδευσε στο τρομοδικείο ήταν μια έκθεση πραγματογνωμοσύνης του «εργαστήριου» της Ασφάλειας, σύμφωνα με την οποία βρέθηκε βιολογικό τους υλικό σε κινητά αντικείμενα στο αυτοκίνητο της ληστείας.
Η απόφαση του τρομοδικείου ήταν συλλήβδην καταδίκη όλων ως αυτουργών ληστείας με καλυμμένα πρόσωπα (εύρος ποινής 10-20 χρόνια), πλην του Δ. Πολίτη που καταδικάστηκε για απλή συνέργεια στη ληστεία. Δηλαδή, καταδικάστηκαν όλοι, χωρίς να υπάρχουν αναγνωρίσεις για το ρόλο που έπαιξε ο καθένας! Καταδικάστηκαν ακόμη και οι Χαρίσης και Ντάλιος, με μοναδικό στοιχείο τον ισχυρισμό της Αντιτρομοκρατικής για εύρεση DNA τους σε κινητά αντικείμενα! Παρά την καταλυτική κατάθεση της χημικού Ε.Κ., η οποία έκανε σκόνη όλους τους ισχυρισμούς της Ασφάλειας και έδειξε στο δικαστήριο πώς πρέπει να αντιμετωπίζει το DNA και γιατί απαγορεύεται να εξάγεται οποιοδήποτε συμπέρασμα από μείγματα βιολογικού υλικού άνω των δύο ατόμων (τέτοια ήταν τα δείγματα από τα οποία υποτίθεται ότι ανιχνεύτηκε DNA των Χαρίση και Ντάλιου). Παρά το γεγονός ότι υπάρχει σωρεία απαλλακτικών αποφάσεων όταν μοναδικό στοιχείο είναι το DNA, ακόμη και σε σημαντικές τρομοδίκες, όπως αυτή του Επαναστατικού Αγώνα. Κι όχι μόνο καταδικάστηκαν με μοναδικό στοιχείο το DNA, αλλά καταδικάστηκαν και ως αυτουργοί στη ληστεία, χωρίς να υπάρχει κανένα στοιχείο για το πού βρίσκονταν και τι έκαναν, αν υποτεθεί ότι συμμετείχαν στη ληστεία! Η αυθαιρεσία και ο ετσιθελισμός χτύπησαν ταβάνι, χάριν της πολιτικής σκοπιμότητας.
Καταδικάστηκαν και οι έξι αγωνιστές για τη χειρότερη μορφή ληστείας, ενώ είχαν συμπεριφερθεί χωρίς βία και με απόλυτη ευγένεια στον κόσμο που ήταν μέσα στο υποκατάστημα της ΑΤΕ στο Βελβεντό, αφήνοντας όλους τους πελάτες να φύγουν! Ενώ απέφυγαν να στήσουν πιστολίδι με τους μπάτσους, όταν τους μπλοκάρισαν, φροντίζοντας να μη χτυπηθεί κάποιος περαστικός!
Η ποινή που πρότεινε ο εισαγγελέας ήταν 10 χρόνια για τον καθένα (6 για τον Δ. Πολίτη) και αυτή αποφάσισε τελικά το τρομοδικείο.
Αν για τη ληστεία θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι δικαστές έμειναν προσκολημμένοι στο γράμμα του νόμου, αγνοώντας το πνεύμα του και τα πραγματικά χαρακτηριστικά, δίνοντάς τους έτσι ένα άλλοθι, τι να πει για την οπλοκατοχή; Στη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα, που ήταν μια οργάνωση με πολύχρονη, έντονη επαναστατική δράση, τα μέλη της οργάνωσης Ν. Μαζιώτης, Π. Ρούπα και Κ. Γουρνάς καταδικάστηκαν για απλή οπλοκατοχή, για τον οπλισμό που βρέθηκε στις γιάφκες της οργάνωσης. Αλλοι δύο αναρχικοί αγωνιστές, που καταδικάστηκαν μόνο για συμμετοχή στην οργάνωση, δεν καταδικάστηκαν ούτε καν για απλή οπλοκατοχή, επειδή δεν προέκυψε κάποια σύνδεσή τους με τις γιάφκες (κλειδιά, αποτυπώματα, DNA). Για τη ληστεί στο Βελβεντό, όμως, οι έξι αναρχικοί αγωνιστές καταδικάστηκαν για διακεκριμένη οπλοκατοχή, για τον ατομικό οπλισμό που έφεραν κατά τη διάρκεια της ληστείας! Ολοι! Οχι μόνο οι τρεις που συνελήφθησαν μετά από καταδίωξη, αλλά και ο Δ. Πολίτης που συνελήφθη 10 χιλιόμετρα μακριά και οι Χαρίσης και Ντάλιος που πιάστηκαν μήνες μετά, άοπλοι, σε μια καφετέρια.
Σ’ αυτή την περίπτωση παραβιάστηκε βάναυσα όχι μόνο το πνεύμα, αλλά και το γράμμα του νόμου, που διακεκριμένη χαρακτηρίζει την οπλοκατοχή όταν αυτή προορίζεται για εμπόριο ή για την τροφοδοσία ομάδας. Κουρελιάστηκε ο αστικός νόμος, σε μια δίκη που υποτίθεται ότι δεν ήταν πολιτική, και κουρελιάστηκε λόγω της ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας των κατηγορούμενων. Αν ήταν απλοί ποινικοί κατηγορούμενοι, η οπλοκατοχή θα ήταν απλή. Είναι αναρχικοί και η τελική ποινή έπρεπε να ανέβει ψηλά, για να σταλεί ευρύτερα το τρομοκρατικό-κατασταλτικό μήνυμα.
Στην περίπτωση αυτή ξεσκεπάστηκε πλήρως και η υποκρισία του εισαγγελέα Γρ. Πεπόνη. Εκτιμώντας βάσιμα ότι αυτό δε θα το δεχτεί το δικαστήριο, είχε προτείνει την αναγνώριση ελαφρυντικών στους κατηγορούμενους. Η εισήγησή του απορρίφθηκε. Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε στους κατηγορούμενους το ελαφρυντικό της καλής διαγωγής κατά την πράξη (άρθρο 84 ΠΚ), που πρότεινε ο εισαγγελέας, ούτε το ελαφρυντικό του νεαρού ενήλικα (άρθρο 133 ΠΚ), που πρότεινε για τον Ν. Ρωμανό (η απόφαση για τον Ρωμανό ήταν 2-1). Και ο εισαγγελέας έδειξε… απόλυτη συνέπεια στην πρότασή του, προτείνοντας την εξοντωτική ποινή της φυλάκισης 12 ετών για όλους! Η κλίμακα ποινών για το συγκεκριμένο αδίκημα είναι 5-20 και ο εισαγγελέας, αντί να προτείνει 5, ώστε να είναι συνεπής με την πρότασή του για αναγνώρισε ελαφρυντικών, πρότεινε ποινή 12 ετών! Θυμίζουμε ότι εμείς από την πρώτη στιγμή, κόντρα στην αισιοδοξία που επικράτησε μεταξύ συγγενών και φίλων των κατηγορούμενων από την εισαγγελική πρόταση για αναγνώριση ελαφρυντικών, υποστηρίξαμε πως η πρόταση του κ. Πεπόνη ήταν υποκριτική.
Τελικά, το τρομοδικείο επέβαλε ποινή 6 ετών για διακεκριμένη οπλοκατοχή. Δηλαδή, αγωνιστές που βαρύνονται μόνο για μια ληστεία (χωρίς βία και τελικά αποτυχημένη, αφού και τα λεφτά βρέθηκαν), καταδικάστηκαν περισσότερο από τους αγωνιστές του Επαναστατικού Αγώνα! Στη δίκη του ΕΑ, όμως, αυτή η κατηγορία ήταν συμπληρωματική και δεν ενδιέφερε από την άποψη της τελικής ποινής, ενώ στη συγκεκριμένη τρομοδίκη ήταν βασική κατηγορία και χρειαζόταν για να ανέβει η τελική ποινή.
Το κατασταλτικό μένος και η πολιτική σκοπιμότητα σφράγισαν την αντιμετώπιση και του τρίτου από τα βασικά αδικήματα, αυτό της κλοπής αυτοκινήτου που χρησιμοποιήθηκε για τη ληστεία. Μια απλή κλοπή χρήσης χαρακτηρίστηκε διακεκριμένη κλοπή, κουρελιάζοντας και πάλι το πνεύμα και το γράμμα του νόμου, ο οποίος χαρακτηρίζει διακεκριμένη την κλοπή αυτοκινήτου που προορίζεται για πώληση ή για άσκηση εκβιασμού επί του κατόχου του αυτοκινήτου. Ο εισαγγελέας, αφήνοντας και πάλι στην άκρη την υποκριτική πρότασή του για αναγνώρισε ελαφρυντικών, πρότεινε ποινή 6 ετών και το τρομοδικείο επέβαλε ποινή κάθειρξης 5 ετών.
Η κατηγορία της αρπαγής (του οδοντίατρου) μετατράπηκε σε παρακράτηση (ο εισαγγελέας πρότεινε ποινή 2 ετών, το τρομοδικείο επέβαλε ποινή 1 έτους).
Τέλος, το τρομοδικείο απάλλαξε τους κατηγορούμενους από την κατηγορία της συμμετοχής στη ΣΠΦ, όπως είχε προτείνει και ο εισαγγελέας. Αυτό ήταν μονόδρομος, διότι στη συγκεκριμένη δίκη δεν προέκυψε τίποτα. Οπως επεσήμανε και ο εισαγγελέας, ακολουθούν άλλες δίκες μ’ αυτή την κατηγορία και εκεί θα αξιολογηθούν τα στοιχεία της Αντιτρομοκρατικής. Η κατηγορία, δηλαδή, παραμένει ακόμη ανοιχτή και απειλητική, αν αναλογιστούμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα τρομοδικεία τους αναρχικούς αγωνιστές. Δε πα’ να λένε και οι ίδιοι και τα φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ ότι δεν έχουν σχέση με την οργάνωση; Ετσι και ο σεναριολόγος της Αντιτρομοκρατικής Ε. Χαρδαλιάς καταθέσει το αντίθετο, η κατάθεσή του αποτελεί θέσφατο, ακόμη και αν το μόνο που καταθέτει είναι πως έτρωγαν μαζί σουβλάκια ή σύχναζαν σε κάποιο μπαρ. Ο Χαρδαλιάς είναι για τα τρομοδικεία ένας μικρός θεός και ο ίδιος απολαμβάνει αυτό το ρόλο, μη διστάζοντας να δηλώσει αλαζονικά ότι αυτός κρίνει τι θα καταθέσει σε κάθε δικαστήριο.
Ετσι, μετά τις καταδίκες για μερικά πλημμελήματα και την περί συγχώνευσης απόφαση του τρομοδικείου, οι τελικές ποινές είναι.
Γ. Μιχαηλίδης: 16 χρόνια, 4 μήνες και 10 μέρες.
Ν. Ρωμανός: 15 χρόνια και 10 μήνες.
Α-Δ Μπουρζούκος, Αρ. Ντάλιος και Φ. Χαρίσης: 15 χρόνια και 11 μήνες.
Δ. Πολίτης: 11 χρόνια και 5 μήνες.
Ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση δε δόθηκε. Τα αιτήματα της υπεράσπισης απορρίφθηκαν ομόφωνα (για τον Α-Δ Μπουρζούκο η απόφαση ήταν 2-1).
ΥΓ. Στιγμιότυπο χαρακτηριστικό για την πολιτική σκοπιμότητα που σφράγισε την τρομοδίκη. Ο Γιώργος Ρωμανός, πατέρας του Νίκου, καταθέτοντας ως μάρτυρας στη φάση που συζητιόταν το αίτημα να έχει η έφεση ανασταλτικό χαρακτήρα, προχώρησε σε μια ήρεμη σε ύφος αλλά δριμύτατη σε περιεχόμενο καταδίκη της δικαστικής απόφασης. Ουδείς από την έδρα τόλμησε να τον διακόψει ή να τον επιτιμήσει. Ηξεραν όλοι πόσο δίκιο είχε.
