Την προηγούμενη εβδομάδα εντοπίστηκε επιβεβαιωμένο κρούσμα κοροναϊού σε «δομή» προσφύγων της ενδοχώρας. Πρόκειται για μια έγκυο γυναίκα, που διέμενε στη Ριτσώνα και βρέθηκε θετική στον ιό όταν πήγε στο μαιευτήριο για να γεννήσει. Αμέσως μετά, κλιμάκιο του ΕΟΔΥ και του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου ανέλαβαν δράση, θέτοντας τη «δομή» σε καραντίνα (αυτή των 14 ημερών) και λαμβάνοντας δείγματα από διαμένοντες και εργαζόμενους (όχι από το σύνολο, αλλά με βάση την περιβόητη «ιχνηλάτηση», που ξέρουμε πόσο επισφαλής μπορεί να είναι σε πληθυσμούς όπως οι πρόσφυγες σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης). Τα αποτελέσματα από τα δειγματοληπτικά τεστ έδειξαν ότι περισσότερα από 20 άτομα είναι θετικά στον ιό αλλά χωρίς συμπτώματα. Αναμένεται η εξέταση των υπολοίπων (αν δεν την «ξεχάσουν»).
Την Κυριακή, εντοπίστηκε ένα ακόμα κρούσμα, αυτή τη φορά στη Μαλακάσα. Ο ενήλικος άνδρας που εντοπίστηκε θετικός στον ιό βρίσκεται αυτή τη στιγμή νοσηλευόμενος σε νοσοκομείο της Αθήνας, ενώ η οικογένειά του τέθηκε ήδη σε καραντίνα εντός της «δομής φιλοξενίας». Κλιμάκιο του ΕΟΔΥ και του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου πήγε και πάλι στο στρατόπεδο, με σκοπό να «χαρτογραφήσει» πιθανά κρούσματα και να πραγματοποιήσει τεστ στους εργαζόμενους.
Αν μέναμε σ’ αυτά, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τα πράγματα έχουν πάρει κάποιο δρόμο. Η κάθε αρμόδια υπηρεσία προχωρά στις ενέργειες που πρέπει να κάνει βάσει των αναγκαίων «πρωτοκόλλων» (για όλα πλέον υπάρχει κι ένα πρωτόκολλο), οι άνθρωποι που νοσούν ή βρίσκονται θετικοί απομονώνονται κλπ κλπ. Ομως αυτή δεν είναι απλά μια επιφανειακή ανάγνωση των πραγμάτων. Είναι κάτι χειρότερο: μια λάθος ανάγνωση.
Οταν ξέσπασε η πανδημία, με τα πρώτα κρούσματα να εμφανίζονται και στην Ελλάδα, πολύς κόσμος, ιδιαίτερα από τους ανθρώπους που εργάζονται και επισκέπτονται «δομές» με πρόσφυγες, φώναζε στους πολιτικά υπεύθυνους να προχωρήσουν σε άμεση αποσυμφόρηση αυτών των χώρων. Γιατί; Διότι σ’ αυτούς τους χώρους, όπως οι πολιτικά υπεύθυνοι γνωρίζουν πάρα πολύ καλά, καιρό τώρα, οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιες, οι κανόνες υγιεινής δεν μπορούν να τηρηθούν στο ελάχιστο επίπεδο, λόγω του συγχρωτισμού του πληθυσμού, χρησιμοποιούνται κοινές τουαλέτες και μπάνια, ενώ σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει καν η πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό και σαπούνι.
Οσο περνούσαν οι μέρες, η κυβέρνηση λάμβανε όλο και περισσότερα μέτρα περιορισμού του γενικού πληθυσμού, την ίδια στιγμή που για τις συνθήκες στους χώρους που διέμεναν οι πρόσφυγες δεν έλεγε λέξη! Η αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών σαν κοινωνικό βάρος, σαν πολίτες τελευταίας κατηγορίας, οδήγησε στον πλήρη αποκλεισμό τους από τη σωστή ενημέρωση για την πανδημία, καθώς και στην πλήρη άγνοια για τα μέτρα ατομικής προστασίας που θα πρέπει να λάβουν, τους περιορισμούς των μετακινήσεων, των κοινωνικών επαφών κ.ο.κ. Πλέον ήταν κάτι περισσότερο από εμφανές ότι η κυβέρνηση δε σκόπευε να δαπανήσει ούτε λίγες από τις «δυνάμεις» της για να ασχοληθεί μ’ αυτή τη μερίδα πληθυσμού, που ήταν ούτως ή άλλως απομονωμένη λόγω των οξυμένων συνθηκών που υπάρχουν στο Προσφυγικό.
Ετσι φτάσαμε στο αναμενόμενο σημείο. Στο σημείο που αναπόφευκτα θα εμφανίζονταν τα πρώτα κρούσματα σε ανθρώπους που διαμένουν στις «δομές». Με αφορμή τη Ριτσώνα, άρχισαν όλοι να «ανακαλύπτουν» τις συνθήκες υπό τις οποίες ζουν οι πρόσφυγες και να κάνουν λόγο για τα «μέτρα» που λαμβάνει η κυβέρνηση μέσω της Πολιτικής Προστασίας, του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου και του ΕΟΔΥ. Και ποια ήταν συγκεκριμένα τα «μέτρα» αυτά, τα οποία τόσο πολύ εξυπηρετούν την παρούσα δυσχερή κατάσταση; Τι άλλο από την επί της ουσίας φυλάκιση του προσφυγόκοσμου στους χώρους αυτούς! Γνωστή πανάκεια. Ομως, αυτή η καραντίνα του πληθυσμού (έτσι όπως γίνεται) είναι αντίστοιχης σοβαρότητας και έκθεσης σε κίνδυνο όσο και η προηγηθείσα μη ενημέρωσή του. Είναι η εφαρμογή της «ανοσίας αγέλης» σε μικροκλίμακα.
Και εξηγούμαστε. Στους χώρους των δομών υποτίθεται ότι θα πρέπει να υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια καραντίνας. Κι αυτό με κυβερνητική εντολή μάλιστα. Δεν υπάρχουν. Υποτίθεται ότι θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα για τα ασυνόδευτα παιδιά και για τις υπόλοιπες ομάδες που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας ή για τις γυναίκες που εγκυμονούν. Καμία τέτοια μέριμνα δεν έχει ληφθεί. Υποτίθεται ότι πρέπει να υπάρχουν οι απαιτούμενες ελάχιστες συνθήκες, ώστε να τηρούνται οι κανόνες υγιεινής. Δεν υπάρχουν. Υποτίθεται ότι θα πρέπει να αποσυμφορηθούν οι πολυπληθείς περιοχές και να μετακινηθεί μέρος του κόσμου αλλού, ώστε να γίνει πιο ανθρώπινη (ούτε καν καλή!) η διαβίωσή τους. Δεν έχει γίνει τίποτα απολύτως.
Αντ’ αυτού η κυβέρνηση μας λέει ότι θα κλείνονται όλοι μέσα στις δομές, δε θα μπορεί να μετακινηθεί κανείς από και προς αυτές και… όσοι νοσήσουν νόσησαν. Κάπως έτσι πάει το πράγμα, όταν στην πραγματικότητα, το να λάβουν οι πρόσφυγες -υπ’ αυτές τις συνθήκες- έστω και βασική ιατρική περίθαλψη θα φαντάζει αδύνατο. Ολος ο πλανήτης κινείται σε τροχιά εγκλεισμού λόγω της επέλασης της πανδημίας και στους πρόσφυγες η ελληνική κυβέρνηση λέει ουσιαστικά «μείνετε απομονωμένοι κι αν νοσήσετε, νοσήσατε».
Τι θα γίνει όταν θα αρχίσουν να υπάρχουν κρούσματα επιβαρυμένων από άποψη υγείας ανθρώπων; Θα μεριμνήσει άραγε η κυβέρνηση να τους μεταφέρει σε νοσοκομεία για νοσηλία; Οταν ακόμα και μερίδα ελλήνων πολιτών πεθαίνει πολλές αβοήθητη; Οταν το σύστημα υγείας μετράει το χρόνο μέρα με τη μέρα για να δει αν θα καταφέρει να μη φτάσει στο επίπεδο της Ιταλίας και της Ισπανίας, να κάνει διαλογή ασθενών, ή της Γαλλίας, ν’ αφήνει τους ηλικιωμένους να πεθαίνουν αβοήθητοι στα νοσοκομεία; Δυστυχώς, δεν έχουμε τίποτα στα χέρια μας που να μας πείθει ότι οι πρόσφυγες θα λάβουν την περίθαλψη που θα χρειαστούν, ιδιαίτερα στο κλίμα της αντιπροσφυγικής υστερίας που έχει αναπτυχθεί τελευταία.
Στη Μαλακάσα σήμερα, όσοι ελέγχθηκαν ξαναγύρισαν στα κοντέινερ και τις σκηνές τους, εξακολουθώντας να παραμένουν έρμαια της αδυναμίας τους να προστατευθούν. Αδυναμίας για την οποία δεν ευθύνονται οι ίδιοι. Θα περιμένουν τα αποτελέσματα του τεστ για να δουν αν χρειαστεί να ληφθούν περαιτέρω «μέτρα» (από τα γνωστά ανύπαρκτα). Στην πραγματικότητα, είναι θέμα χρόνου και να προσβληθούν ακόμα και οι ίδιοι που ελέγχθηκαν, αφού κανένας δεν τους απομόνωσε κάπου, ώστε να παραμείνουν κατά το δυνατόν ασφαλείς, τουλάχιστον μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα. Τα «μέτρα» μάλλον αυτοακυρώνονται υπό τέτοιες προϋποθέσεις. Και κάπως έτσι, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, κανένας δεν έχει πλήρη εικόνα και ενημέρωση για το τι θα γίνει με τις περιπτώσεις που μπορεί να φανούν θετικές στο τεστ, τι θα γίνει με τις ευάλωτες ομάδες, τι θα γίνει τελικά με την ίδια τη «δομή» που δεν ξέρει ακόμα τα πιθανά κρούσματα που υπάρχουν.
Ενας εφιάλτης ξεκίνησε. Μωρά, ηλικιωμένοι, άρρωστοι, άνθρωποι με αναπηρίες ζουν ο ένας πάνω στον άλλο σε σκηνές, σε κοντέινερ, μέσα στη βροχή και στις λάσπες. Αυτό είναι το ζοφερό παρόν τους. Και σ’ αυτό ήρθε να προστεθεί η ολοκληρωτική εγκατάλειψή τους στη δίνη της πανδημίας του κοροναϊού. Οι συνθήκες έπρεπε να έχουν ήδη αλλάξει. Οι «δομές» πρέπει να αδειάσουν τώρα, ο πληθυσμός να μετακινηθεί σε ξενοδοχεία και σπίτια, ώστε να διαβιεί υπό κατάλληλες συνθήκες υγιεινής, και να πραγματοποιηθεί πλήρης και σχολαστική ενημέρωση σε όλους. Οχι αύριο. Τώρα!
