Αλλο ένα ναυάγιο έγινε γνωστό πριν λίγες μέρες. Ξανά κάτοικοι νησιών (της Λέσβου αυτή τη φορά) ήρθαν αντιμέτωποι με εικόνες νεκρών ανθρώπων που ξεβράζονται στις ακτές. Ανθρωποι πνιγμένοι που αναζητούσαν έναν καλύτερο τόπο για να συνεχίσουν τις ζωές τους. Και οι επτά που βρέθηκαν κατάγονταν καθώς φαίνεται από χώρες τις Αφρικής.
Η είδηση περνάει «στα ψιλά», γίνεται μικρή αναφορά στα αστικά ΜΜΕ και ακούγεται κι ο ρεπόρτερ για λίγο να δίνει τις τυπικές πληροφορίες. Ολη η προσοχή έχει στραφεί την τελευταία βδομάδα στο ζήτημα του πολέμου Ουκρανίας – Ρωσίας. Και όχι άδικα. Εκτός του αμιγώς στρατιωτικού και διπλωματικού αποτελέσματος, έχει ξεκινήσει και μια συζήτηση για την ανθρωπιστική – προσφυγική κρίση που προκαλείται καθώς και το μέγεθός της. Πρόχειροι καταυλισμοί με σκηνές στήνονται ξανά, άνθρωποι φιλοξενούνται προσωρινά σε καταλύματα στις όμορες χώρες στις οποίες αρχικά προστρέχουν κλπ. Εικόνες που αποδεικνύουν ότι σε κάθε άδικη σύγκρουση ο λαός είναι αυτός που πληρώνει το τίμημα με αίμα και ξεριζωμό.
Αραγε οι «πολεμικές» συνθήκες αρχίζουν με βομβαρδισμούς και τελειώνουν με μια συνθηκολόγηση και μια κατάπαυση του πυρός; Μόνο; Δηλαδή η κατάσταση π.χ. σε μια χώρα όπως το Αφγανιστάν, μετά την εισβολή των Αμερικανών, δεν ήταν εμπόλεμη; Οι ΗΠΑ έμειναν στη χώρα για 20 χρόνια. Διασφαλίστηκε η ειρήνη και η ευημερία; Οχι. Μήπως δεν υπήρξαν διώξεις, καταπάτηση δικαιωμάτων κι ελευθεριών, έλλειψη πρόσβασης σε βασικά αγαθά; Αυτά δεν τα αναφέρουμε τυχαία. Κάθε άλλο. Αποτελούν τον πυρήνα της σκέψης της «προηγμένης» Δύσης.
Η προστασία της ανθρώπινης ζωής πάνω απ’ όλα, σου λένε. Μα η προστασία αυτή δεν αφορά μόνο το να αναπνέεις και να καταφέρνεις να επιβιώνεις για άλλη μια μέρα. Ή μάλλον δεν πρέπει να αφορά μόνο αυτό. Αφορά και το να μπορείς να έχεις νόμιμα έγγραφα, να μπορείς να μορφώνεσαι, να μπορείς να εργάζεσαι, να έχεις περίθαλψη κλπ. Πράγματα που σε πάρα πολλές χώρες δεν θεωρούνται δεδομένα. Και για να γίνει αυτό έχει βάλει κι η «προηγμένη» Δύση το χεράκι της. Ιδιαιτέρως και παντοιοτρόπως μάλιστα. Αποικιοκρατικές πολιτικές, πολεμικές εισβολές, οικονομική εξάρτηση και πλήρης αφαίμαξη των πόρων και του πλούτου διαφόρων χωρών είναι μόνο μερικά από τα όσα έχουν κάνει οι χώρες αυτών που τώρα κοιτάζουν με κροκοδείλια δάκρυα στα μάτια τους ουκρανούς πρόσφυγες.
Προφανώς και θα σταθούμε αλληλέγγυοι στους πρόσφυγες από την Ουκρανία. Οι λαοί πληρώνουν τις συνέπειες ενός ακόμη άδικου πολέμου. Αντίστοιχα, όμως, δε διαχωρίζουμε και στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους λαούς που ξεσπιτώθηκαν προερχόμενοι από χώρες διαλυμένες με «δυτική πρωτοβουλία».
Είναι αυτή η ίδια «δυτική πρωτοβουλία» που οδηγεί ανθρώπους να μπαίνουν σε σάπιες βάρκες και φουσκωτά της κακιάς ώρας για να φτάσουν στην «καλή» Ευρώπη, να περνούν τον Εβρο περπατώντας μέρες ολόκληρες χωρίς νερό και φαγητό, με την αγωνία μήπως τους βρει κανένα βόλι από τους συνοριοφύλακες, βρεγμένοι και ξεπαγιασμένοι, να κρατούνται σε στρατόπεδα και ανοιχτές φυλακές, να παρακαλούν για ένα έγγραφο, για ένα μεροκάματο, για ένα δωμάτιο σ’ ένα υπόγειο.
Ας μην παριστάνουν λοιπόν ότι κόπτονται ξαφνικά για τους ουκρανούς πρόσφυγες. Ενα πρόβλημα είναι κι αυτοί, όπως και οι νεκροί που ξεβράζονται στο Αιγαίο. Και μόλις κοπάσει όλη η ιστορία και τελειώσει και ο σκληρός πόλεμος της προπαγάνδας, θα βρίσκονται κι αυτοί στην ίδια θέση με τους προηγούμενους.
