Ο ιστορικός ηγέτης του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), Αμπντουλάχ Οτζαλάν, καλεί την οργάνωση να καταθέσει τα όπλα της και να διαλυθεί, προκειμένου το Κουρδικό να «επιλυθεί» μέσω της «ειρήνης και της δημοκρατίας».
Η δήλωση Οτζαλάν διαβάστηκε με κάθε επισημότητα σε εκδήλωση στην Ιστανμπούλ από ηγετικά στελέχη του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας τκαι Ισότητας (DEM), που τον είχαν επισκεφτεί νωρίτερα στο νησί-φυλακή Ιμραλί της Προποντίδας , όπου κρατείται τα τελευταία 26 χρόνια, μετά την παράδοσή του στους διώκτες του από την κυβέρνηση Σημίτη το 1999.
Στην αντιπροσωπεία που μετέβη στο Ιμραλί για να παραλάβει την επιστολή Οτζαλάν συμμετείχαν οι βουλευτές και ηγετικά στελέχη του DEM, Περβίν Μπουλντάν και Σιρί Σουρεγιά Οντέρ (αυτοί οι δύο είχαν κάνει και άλλες επισκέψεις στο Ιμραλί και λειτουργούσαν ως σύνδεσμοι ανάμεσα στον Οτζαλάν και την κυβέρνηση Ερντογάν), ο καθαιρεθείς δήμαρχος της Μαρντίν, Αχμέτ Τουρκ, οι συμπρόεδροι του DEM, Τουλάι Χατιμογουλάρι και Τουντζέρ Μπακιρχάν και δύο δικηγόροι του Οτζαλάν. Την επιστολή Οτζαλάν διάβασαν στα τουρκικά ο Μπουλντάν και στα κουρδικά ο Τουρκ.
«Σε αυτό το κλίμα που δημιουργήθηκε από το κάλεσμα του κ. Ντεβλέτ Μπαχτσελί, τη βούληση του κ. προέδρου και τη θετική προσέγγιση των άλλων πολιτικών κομμάτων απέναντι στο κάλεσμα, εγώ καλώ σε κατάθεση των όπλων και αναλαμβάνω την ιστορική ευθύνη αυτού του καλέσματος. Συγκαλέστε το συνέδριό σας και πάρτε απόφαση να ενσωματωθείτε με το κράτος και την κοινωνία», διαμήνυσε ο Οτζαλάν. Και επανέλαβε: «Ολες οι ομάδες πρέπει να καταθέσουν τα όπλα και το ΡΚΚ πρέπει να αυτοδιαλυθεί»!
Για ποιο λόγο; Επειδή ο ένοπλος αγώνας ήταν… κάποτε αναγκαίος, λόγω της τουρκικής κρατικής πολιτικής που αρνούταν την κουρδική ταυτότητα και κρατούσε σε περιστολή τα κουρδικά δικαιώματα και ελευθερίες, όμως μετά τα… δημοκρατικά βήματα ως προς τους Κούρδους που έκανε η τουρκική κυβέρνηση από το… 2014, η ένοπλη αντίσταση δεν έχει πια κανένα νόημα! Δε θα μπορούσε, φυσικά, να πει ότι το ΡΚΚ πρέπει να παραδώσει τα όπλα και να αυτοδιαλυθεί για να βγει αυτός από τη φυλακή, καθώς τώρα ολοκληρώθηκε το μακρύ παζάρι του με το καθεστώς Ερντογάν. Γιατί αυτός είναι ο πραγματικός λόγος.
Γιατί δεν μας εξέπληξε η συμφωνία Οτζαλάν – τουρκικής κυβέρνησης; Γιατί ο Οτζαλάν την «ψήνει» από τη στιγμή της σύλληψής του. Απλά, οι συνθήκες δεν επέτρεψαν να γίνει το «ντιλ» νωρίτερα. Κυρίως επειδή οι αντάρτες του ΡΚΚ δεν έδειχναν διάθεση να παραδοθούν, καθώς οι συμφωνίες στις οποίες φαινόταν να καταλήγει ο Οτζαλάν, όχι μόνο δεν αναγνώριζαν το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του κουρδικού έθνους (ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο ο Οτζαλάν ίδρυσε το ΡΚΚ, δίνοντάς του εξαρχής εθνικιστικό χαρακτήρα, καθώς κατηγορούσε την τουρκική επαναστατική αριστερά για «τουρκισμό» και δρούσε προβοκατόρικα -συχνά και με δολοφονική βία- ενάντια στους αγωνιστές της), αλλά δεν πρόβλεπε ούτε την αμνήστευση και την αποφυλάκιση χιλιάδων Κούρδων που σαπίζουν στα τουρκικά κολαστήρια.
Θα αποφυλακίσει ο Ερντογάν τον Οτζαλάν και θα τον στείλει σε κατ’ οίκον περιορισμό, όπως πρότεινε ο ακροδεξιός κυβερνητικός εταίρος Μπαχτσελί; Δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα. Για το τουρκικό καθεστώς δεν αρκούν οι δηλώσεις του Οτζαλάν, πρέπει να δώσει και πρακτικά αποτελέσματα. Δηλαδή, να υιοθετήσει το ΡΚΚ την πρότασή του για παράδοση των όπλων και αυτοδιάλυση.
Αν υπάρξει ένα συνέδριο, όπως απαιτεί ο Οτζαλάν, έστω κι αν αυτό δεν αντικατοπτρίζει τη θέληση της πλειοψηφία του ΡΚΚ, ο Ερντογάν μπορεί να στείλει τον Οτζαλάν σε κατ’ οίκον περιορισμό και ταυτόχρονα να εξαπολύσει σφοδρή επίθεση σε όσους αντάρτες δεν παραδώσουν τα όπλα, στέλνοντας τον τουρκικό στρατό να εισβάλει, «νομίμως» σε κουρδικά εδάφη στο Ιράκ και -κυρίως- στη Συρία.
Τέτοιος ήταν…
Επειδή εμείς ουδέποτε συμμετείχαμε στην ηρωποίηση του Οτζαλάν (η καταγγελία της κυβέρνησης Σημίτη για την αισχρή πράξη παράδοσης ενός πολιτικά διωκόμενου που ζήτησε άσυλο στην Ελλάδα είναι άλλης τάξης θέμα), θέση που επιβεβαιώνεται για μια φορά ακόμα, θυμίζουμε δύο δημοσιεύματά μας πριν από 12 και 10 χρόνια, αντίστοιχα, που «εξηγούν» τα σημερινά.
Τον Μάρτη του 2013, σε άρθρο μας με τίτλο: Ο υποταγμένος «μεσσίας» παζαρεύει το τομάρι του, γράφαμε:
«Δημοσιογράφος: Για το κόμμα σας και για εσάς προσωπικά έχουν ακουστεί τα πάντα. Οτι είστε μαρξιστές λενινιστές, τρομοκράτες, ληστές των ορέων…
Οτζαλάν: Αν ακολουθήσουμε τις κλασικές πολιτικές έννοιες, δεν μπορούμε να καταλάβουμε το ΡΚΚ (σ.σ.: Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν), γιατί δεν είναι τίποτε απ’ όλα αυτά. Δεν είναι πολιτικό κόμμα, δεν είναι αντάρτικη οργάνωση. Ε, τότε, θα μου πείτε, τι είναι; Θα νομίσετε ότι περιαυτολογώ, αλλά για να καταλάβετε τι είναι το ΡΚΚ θα πρέπει να σας πω τι είμαι εγώ. Θα πρέπει να καταλάβετε εμένα….
Δημοσιογράφος: Αν, ο μη γένοιτο, σας εξόντωναν, θα συνέχιζαν οι Κούρδοι; Πόσο δηλαδή εσείς ως προσωπικότητα, ως ηγέτης, τους κρατάτε;
Οτζαλάν: Στο πρόσωπό μου ενσαρκώνεται η ενότητα των Κούρδων και οι εχθροί μου το ξέρουν αυτό. Οι Κούρδοι δεν έχουν και πολύ μυαλό, δυστυχώς.
Δημοσιογράφος:- Το ίδιο πιστεύουν και πολλοί έλληνες πολιτικοί για τους Ελληνες…
Οτζαλάν: Οι Κούρδοι είναι τόσο αδύναμοι ώστε δεν μπορούν να παραγάγουν στρατηγική, να εκπονήσουν τακτική. Πολύ προσπαθώ, αλλά… Πολύ προσπαθώ να τους μάθω να υπάρχουν χωρίς εμένα. Αλλά έχω λιγάκι τις αμφιβολίες μου. Ανησυχώ… Βεβαίως δεν μπορεί να χαθούν, να σβήσουν όλα όσα έχουμε πετύχει όλα αυτά τα χρόνια, αυτά που έχω κάνει εγώ. Δεν μπορούν πια οι Τούρκοι να γίνουν και πάλι κυρίαρχοι, όπως παλιά. Αλλά η δική μου καθοδήγηση μπορεί να πάει έναν πόλεμο, που οι Κούρδοι χίλια χρόνια τώρα χάνουν, προς την επιτυχία. Γι’ αυτό η δική μου θέση είναι πολύ σημαντική. Εγώ μπορώ να νικήσω τους Τούρκους. Ακόμη αντιστέκομαι».
(ΤΟ ΒΗΜΑ,1/2/1998, https://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid= 95569)
Δεκαπέντε χρόνια μετά τη συνέντευξη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, από την οποία πάρθηκαν τα παραπάνω αποσπάσματα, συνέντευξη στον Βασίλη Μουλόπουλο για το «Βήμα», που δόθηκε ένα χρόνο πριν την σύλληψή του, ο «ιστορικός ηγέτης» των Κούρδων, γνωστός ως «Απο», επιχειρεί να βάλει ταφόπλακα στον ένοπλο αγώνα. Ολα όσα έλεγε αποδείχτηκαν λόγια του αέρα, αφού η ηγεσία του μόνο στη νίκη των Κούρδων δεν οδήγησε. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά οι «ηλίθιοι» Κούρδοι συνέχισαν τον ένοπλο αγώνα χωρίς αυτόν.
Το μήνυμα του Οτζαλάν στην επέτειο του κουρδικού νέου έτους (Νεβρόζ), που πλέον γιορτάζεται νόμιμα στην Τουρκία, ήταν σαφές: «Ας σωπάσουν τα όπλα και ας κυριαρχήσει η πολιτική». Οσοι όμως σπεύσουν να προδικάσουν το τέλος των ένοπλων συγκρούσεων ας σκεφτούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο Οτζαλάν απαρνείται την ένοπλη βία. Το είχε κάνει πριν ακόμα τον συλλάβουν, όταν είχε παραδοθεί στις ιταλικές αρχές το Νοέμβρη του 1998, ζητώντας να ξεκινήσει έναν «ειρηνικό διάλογο» και να πετύχει «νόμιμα την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν». Οταν δε τον συνέλαβαν (για την ακρίβεια, όταν τον παρέδωσε η κυβέρνηση Σημίτη), ο Οτζαλάν εγκατέλειψε τη μεσσιανική ρητορική για τον εαυτό του και ζήτησε να συνεργαστεί με τους διώκτες του για να λυθεί ειρηνικά το κουρδικό ζήτημα.
Την ίδια στιγμή, το νέο ηγετικό συμβούλιο του PKK εξέδωσε ανακοίνωση που καλούσε σε «μία δημοκρατική λύση μέσω της ειρήνης και της αδελφοσύνης». Πράγμα φυσικό, αφού η σύλληψη του Οτζαλάν ήταν ένα μεγάλο στραπάτσο για το κόμμα του, το ΡΚΚ. Ενα κόμμα που δυστυχώς κατάφερε να παγιδέψει τον κουρδικό λαό χρησιμοποιώντας ένα ιδιόμορφο μείγμα μαρξίζουσας και εθνικιστικής ρητορείας, που δεν δίστασε να συνεργαστεί με τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες (ΚΥΠ) και να δολοφονεί αγωνιστές στην Τουρκία μόνο και μόνο γιατί δεν συμφωνούσαν με την εθνικιστική του πολιτική (αγωνιστές που ανήκαν σε οργανώσεις κομμουνιστικής αναφοράς, οι οποίες είχαν θέσει το ζήτημα του αγώνα κατά της καταπίεσης των Κούρδων πολύ πριν από το PKK).
Ομως όλες οι εκεχειρίες και οι εκκλήσεις για ειρήνευση έπεσαν στο κενό. Ανεξάρτητα από τα μέτρα που πήρε ο πονηρός Ερντογάν για να παγιδεύσει τους Κούρδους, οι ένοπλες συγκρούσεις συνεχίστηκαν μέχρι σήμερα. Οι αντάρτες δεν κατέθεσαν τα όπλα τους, ούτε ποτέ κανείς από την ηγεσία τους είχε ζητήσει κάτι τέτοιο. Τώρα είναι η πρώτη φορά που ο Οτζαλάν (που εξακολουθεί να λειτουργεί ως εθνικό σύμβολο) καλεί τους αντάρτες του PKK να αποσυρθούν εκτός συνόρων και να τερματίσουν τον ένοπλο αγώνα. Εφτασε μάλιστα στο σημείο να χαιρετίσει «το πνεύμα που επικράτησε στην τουρκική βουλή», το οποίο υποτίθεται ότι «οδηγεί σε μία νέα εποχή»!
Για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν ούτε λόγος φυσικά από τον πάλαι ποτέ «τουρκοφάγο μεσσία». Είναι προφανές ότι ο Οτζαλάν παζάρεψε το τομάρι του και κάτι κέρδισε για να τα πει όλ’ αυτά. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει αυτό, ούτε είχαμε καμία αυταπάτη για το ποιόν ενός ανθρώπου τόσο αλαζόνα και συνάμα τόσο θρασύδειλου όπως αυτός. Το ερώτημα είναι αν οι εκκλήσεις του θα πείσουν τους αντάρτες να καταθέσουν τα όπλα ή θα πέσουν στο κενό. Αν τελικά οι περιορισμένες μεταρρυθμίσεις για το Κουρδικό που έκανε το τούρκικο κράτος θα είναι επαρκείς για να σταματήσουν για πάντα τον αγώνα του κούρδικου λαού για αυτοδιάθεση, που συνεχίζεται ακόμα κι από μορφώματα όπως το ΡΚΚ (το οποίο πλέον μόνο ενιαίο δεν είναι, καθώς από το 2003 έχει διασπαστεί σε δύο κόμματα, το PKK/KADEK και το ΡΚΚ/KONGRA GEL, τα οποία οι ΗΠΑ έχουν κατατάξει στη λίστα με τις «τρομοκρατικές οργανώσεις»).
Η κατάσταση που επικρατεί στις περιοχές που ζουν οι Κούρδοι της Τουρκίας μάλλον το αντίθετο προμηνύει. Η φτώχεια, η ανεργία (που στο Ντιάρμπακιρ φτάνει το 60%!), οι άθλιες συνθήκες ζωής και εκπαίδευσης (στα δημοτικά και στα γυμνάσια στοιβάζονται 60 μαθητές ανά τάξη!) δεν είναι δυνατόν να μη φέρουν κοινωνικές εκρήξεις, κάνοντας ξανά την ένοπλη βία απαραίτητη.
ΥΓ. Αραγε, η δολοφονία τριών Κουρδισσών (η μία εκ των οποίων ήταν ιδρυτικό μέλος του ΡΚΚ) στο Παρίσι, την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη οι συνομιλίες Οτζαλάν-Τουρκίας για ειρήνευση, να ήταν από τουρκικές σφαίρες ή το ΡΚΚ θυμήθηκε την πλούσια «δημοκρατική» του παράδοση ενόψει της ανακοίνωσης των «δέκα εντολών» από τον κούρδο «Μωυσή»;
Τον Μάρτη του 2015, σε άρθρο με τίτλο: Το χαβά του ο Οτζαλάν, γράφαμε:
Δεν το βάζει κάτω ο Οτζαλάν. Δεν εννοούμε ότι συνεχίζει να αντιστέκεται, αλλά ότι συνεχίζει να πιέζει το κόμμα του να καταθέσει τα όπλα! Πριν από δύο σχεδόν χρόνια (το Μάρτη του 2013) ο «ιστορικός ηγέτης» των Κούρδων, ο οποίος παλαιότερα τους υποσχόταν ότι με τη φωτισμένη καθοδήγησή του θα τους οδηγήσει στην επιτυχία, έστειλε μήνυμα μέσα από τη φυλακή με τίτλο: «Ας σωπάσουν τα όπλα και ας κυριαρχήσει η πολιτική».
Ηταν η πρώτη φορά που ο «Απο» έλεγε κάτι τέτοιο, ζητώντας από τους Κούρδους μαχητές να καταθέσουν τα όπλα και να αποσυρθούν από τα τούρκικα εδάφη. Υποταγμένο «μεσσία» που παζαρεύει το τομάρι του τον είχαμε χαρακτηρίσει τότε, ενθυμούμενοι τη γνωστή συνέντευξή του στο «Βήμα» το 1998 (https://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=95569), στην οποία χαρακτήριζε χαζούς τους Κούρδους και θεωρούσε δικό του επίτευγμα ό,τι αυτοί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια!
Η σύλληψή του λίγους μήνες αργότερα (με την κατάπτυστη δωσιλογική βοήθεια που έδωσε η τότε ελληνική κυβέρνηση) αποκάλυψε πόσο μικρός ήταν αυτός ο ηγετίσκος. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι, με τον Οτζαλάν να εξακολουθεί (στρεβλά) να συμβολίζει τον αγώνα των Κούρδων για αυτοδιάθεση ακόμα κι όταν ήταν φανερό πως το μόνο που έκανε ήταν να παζαρεύει για το τομάρι του.
Η τελευταία του έκκληση, το Μάρτη του 2013, έπεσε στο κενό, καθώς οι συγκρούσεις μεταξύ ΡΚΚ και τουρκικού στρατού δεν αποφεύχθηκαν, παρά τη μεταξύ τους εκεχειρία. Τον περασμένο Οκτώβρη, εντάθηκαν μάλιστα, ενόψει των συγκρούσεων στο γειτονικό Κομπάνι και της εχθρικής στάσης της Τουρκίας απέναντι στους Κούρδους που ήθελαν να περάσουν τα τουρκοσυριακά σύνορα για να πολεμήσουν πλάι στους Κούρδους της Συρίας.
Στην πρόσφατη ανακοίνωσή του προς την τουρκική βουλή, που μεταβιβάστηκε μέσω των εκπροσώπων του φιλοκουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) στην τουρκική κυβέρνηση, ο Οτζαλάν φέρεται να ζητά συνέδριο του ΡΚΚ με στόχο την κατάθεση των όπλων και την εφαρμογή δέκα σημείων για το κουρδικό ζήτημα.
Τα δέκα αυτά σημεία είναι:
1. Αναγνώριση της δημοκρατικής πολιτικής και των περιεχομένων της.
2. Αναγνώριση των εθνικών και τοπικών διαστάσεων της δημοκρατικής πολιτικής.
3. Νομικές και δημοκρατικές εγγυήσεις ελεύθερης υπηκοότητας στους Κούρδους.
4. Συνάφεια των δημοκρατικών πολιτικών με το κράτος και την κοινωνία.
5. Κοινωνικοοικονομικές διαστάσεις της διαδικασίας επίλυσης του Κουρδικού.
6. Επανεξέταση της σχέσης μεταξύ δημοκρατίας και ασφάλειας στην κατεύθυνση της προστασίας της δημόσιας τάξης και των ελευθεριών στο πλαίσιο της διαδικασίας επίλυσης.
7. Νομικές αποφάσεις και εγγυήσεις θεμάτων που σχετίζονται με τις γυναίκες, την κουλτούρα και την οικολογία.
8. Εγκαθίδρυση μίας πλουραλιστικής και δημοκρατικής συνεννόησης στην κατεύθυνση της αρχής και του ορισμού της (εθνικής) ταυτότητας.
9. Ορισμός μιας δημοκρατίας, κοινής πατρίδας και έθνους με δημοκρατικά κριτήρια, καθώς και αποκατάσταση των νομικών και συνταγματικών εγγυήσεων μέσα σε ένα πλουραλιστικό και δημοκρατικό σύστημα.
10. Ενα νέο σύνταγμα με στόχο να συμπεριλάβει όλα αυτά τα δημοκρατικά βήματα και μετασχηματισμούς.
Ούτε λόγος, φυσικά, για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης που σημαίνει δικαίωμα στον κρατικό αποχωρισμό για τους Κούρδους. Ούτε λόγος για την απελευθέρωση των κρατουμένων, ούτε καν για τον αποχαρακτηρισμό του κόμματός του, του ΡΚΚ, από «τρομοκρατική οργάνωση», κατηγορία που χρόνια τώρα το έχουν κατατάξει τόσο η Τουρκία όσο και το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε! Περισσότερη… δημοκρατία ζητά ο Οτζαλάν και το δικαίωμα αυτοκαθορισμού των Κούρδων βάσει της καταγωγής τους (που είναι ατομικό δικαίωμα, σύμφωνα με το αστικό δίκαιο). Οποιος έχει πάει στην Τουρκία πρόσφατα θα έχει διαπιστώσει ότι οι Κούρδοι αυτό το έχουν ήδη κατακτήσει. Δεν φοβούνται πλέον να λένε ότι είναι Κούρδοι και το κουρδικό νέο έτος (Νεβρόζ) γιορτάζεται πλέον εδώ και χρόνια νόμιμα στην Τουρκία.
Τι επιζητεί ο Οτζαλάν με την τελευταία παρέμβασή του; Να τον απελευθερώσουν κάποια στιγμή, όταν θα επιτευχθεί η πολυπόθητη συμφωνία, και να αναλάβει κάποιο ρόλο στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας. Ηδη, ανώτατα στελέχη του HDP θέτουν ως όρο την απελευθέρωση του Οτζαλάν για την επίτευξη οποιασδήποτε «ειρηνευτικής διαδικασίας». Σύμφωνα με το σχέδιο που προτείνουν στον Ερντογάν, ο Οτζαλάν θα μπορέσει να παίξει το ρόλο του κατευναστή των Κούρδων, που θα συνεχίσουν να είναι καταπιεσμένοι πρώτα απ’ όλα κοινωνικά, αφού οι περισσότεροι ζουν σε άθλιες συνθήκες, με μόνιμο συνοδοιπόρο τους τη φτώχεια και την ανεργία.
Γι’ αυτό και από τα δέκα σημεία απουσιάζει κάθε αναφορά ενάντια στο πρόσφατο νομοσχέδιο που ενισχύει την αστυνομοκρατία στη χώρα. Το νομοσχέδιο προκάλεσε θυελλώδεις αντιδράσεις ακόμα και μέσα στην ίδια την τουρκική Βουλή με τις βουλευτίνες του HDP να το καταγγέλλουν σαν «αστυνομικό πραξικόπημα», που ιδρύει «αστυνομικό κράτος», από τη στιγμή που δίνει τόσες εξουσίες στους μπάτσους (συλλήψεις χωρίς ένταλμα, νομιμοποίηση πυροβολισμών κατά βίαιων διαδηλωτών κτλ). Για τον Οτζαλάν, όμως, αυτά είναι μια «καυτή πατάτα» που δεν θέλησε καν να ακουμπήσει. Εμεινε στις γενικολογίες περί δημοκρατίας και καθάρισε.
