Δεν το βάζει κάτω ο Οτζαλάν. Δεν εννοούμε ότι συνεχίζει να αντιστέκεται, αλλά ότι συνεχίζει να πιέζει το κόμμα του να καταθέσει τα όπλα! Πριν από δύο σχεδόν χρόνια (το Μάρτη του 2013) ο «ιστορικός ηγέτης» των Κούρδων, ο οποίος παλαιότερα τους υποσχόταν ότι με τη φωτισμένη καθοδήγησή του θα τους οδηγήσει στην επιτυχία, έστειλε μήνυμα μέσα από τη φυλακή με τίτλο: «Ας σωπάσουν τα όπλα και ας κυριαρχήσει η πολιτική».
Ηταν η πρώτη φορά που ο «Απο» έλεγε κάτι τέτοιο, ζητώντας από τους Κούρδους μαχητές να καταθέσουν τα όπλα και να αποσυρθούν από τα τούρκικα εδάφη. Υποταγμένο «μεσσία» που παζαρεύει το τομάρι του τον είχαμε χαρακτηρίσει τότε (https://www.eksegersi.gr/issue/725/Διεθνή/18926.Ο-υποταγμένος-«μεσσίας»-παζαρεύει-το-τομάρι-του), ενθυμούμενοι τη γνωστή συνέντευξή του στο «Βήμα» το 1998 (https://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=95569), στην οποία χαρακτήριζε χαζούς τους Κούρδους και θεωρούσε δικό του επίτευγμα ό,τι αυτοί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια!
Η σύλληψή του λίγους μήνες αργότερα (με την κατάπτυστη δωσιλογική βοήθεια που έδωσε η τότε ελληνική κυβέρνηση) αποκάλυψε πόσο μικρός ήταν αυτός ο ηγετίσκος. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι, με τον Οτζαλάν να εξακολουθεί (στρεβλά) να συμβολίζει τον αγώνα των Κούρδων για αυτοδιάθεση ακόμα κι όταν ήταν φανερό πως το μόνο που έκανε ήταν να παζαρεύει για το τομάρι του.
Η τελευταία του έκκληση, το Μάρτη του 2013, έπεσε στο κενό, καθώς οι συγκρούσεις μεταξύ ΡΚΚ και τουρκικού στρατού δεν αποφεύχθηκαν, παρά τη μεταξύ τους εκεχειρία. Τον περασμένο Οκτώβρη, εντάθηκαν μάλιστα, ενόψει των συγκρούσεων στο γειτονικό Κομπάνι και της εχθρικής στάσης της Τουρκίας απέναντι στους Κούρδους που ήθελαν να περάσουν τα τουρκοσυριακά σύνορα για να πολεμήσουν πλάι στους Κούρδους της Συρίας.
Στην πρόσφατη ανακοίνωσή του προς την τουρκική βουλή, που μεταβιβάστηκε μέσω των εκπροσώπων του φιλοκουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) στην τουρκική κυβέρνηση, ο Οτζαλάν φέρεται να ζητά συνέδριο του ΡΚΚ με στόχο την κατάθεση των όπλων και την εφαρμογή δέκα σημείων για το κουρδικό ζήτημα.
Τα δέκα αυτά σημεία είναι:
1. Αναγνώριση της δημοκρατικής πολιτικής και των περιεχομένων της.
2. Αναγνώριση των εθνικών και τοπικών διαστάσεων της δημοκρατικής πολιτικής.
3. Νομικές και δημοκρατικές εγγυήσεις ελεύθερης υπηκοότητας στους Κούρδους.
4. Συνάφεια των δημοκρατικών πολιτικών με το κράτος και την κοινωνία.
5. Κοινωνικοοικονομικές διαστάσεις της διαδικασίας επίλυσης του Κουρδικού.
6. Επανεξέταση της σχέσης μεταξύ δημοκρατίας και ασφάλειας στην κατεύθυνση της προστασίας της δημόσιας τάξης και των ελευθεριών στο πλαίσιο της διαδικασίας επίλυσης.
7. Νομικές αποφάσεις και εγγυήσεις θεμάτων που σχετίζονται με τις γυναίκες, την κουλτούρα και την οικολογία.
8. Εγκαθίδρυση μίας πλουραλιστικής και δημοκρατικής συνεννόησης στην κατεύθυνση της αρχής και του ορισμού της (εθνικής) ταυτότητας.
9. Ορισμός μιας δημοκρατίας, κοινής πατρίδας και έθνους με δημοκρατικά κριτήρια, καθώς και αποκατάσταση των νομικών και συνταγματικών εγγυήσεων μέσα σε ένα πλουραλιστικό και δημοκρατικό σύστημα.
10. Ενα νέο σύνταγμα με στόχο να συμπεριλάβει όλα αυτά τα δημοκρατικά βήματα και μετασχηματισμούς.
Ούτε λόγος, φυσικά, για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης που σημαίνει δικαίωμα στον κρατικό αποχωρισμό για τους Κούρδους. Ούτε λόγος για την απελευθέρωση των κρατουμένων, ούτε καν για τον αποχαρακτηρισμό του κόμματός του, του ΡΚΚ, από «τρομοκρατική οργάνωση», κατηγορία που χρόνια τώρα το έχουν κατατάξει τόσο η Τουρκία όσο και το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε! Περισσότερη… δημοκρατία ζητά ο Οτζαλάν και το δικαίωμα αυτοκαθορισμού των Κούρδων βάσει της καταγωγής τους (που είναι ατομικό δικαίωμα, σύμφωνα με το αστικό δίκαιο). Οποιος έχει πάει στην Τουρκία πρόσφατα θα έχει διαπιστώσει ότι οι Κούρδοι αυτό το έχουν ήδη κατακτήσει. Δεν φοβούνται πλέον να λένε ότι είναι Κούρδοι και το κουρδικό νέο έτος (Νεβρόζ) γιορτάζεται πλέον εδώ και χρόνια νόμιμα στην Τουρκία.
Τι επιζητεί ο Οτζαλάν με την τελευταία παρέμβασή του; Να τον απελευθερώσουν κάποια στιγμή, όταν θα επιτευχθεί η πολυπόθητη συμφωνία, και να αναλάβει κάποιο ρόλο στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας. Ηδη, ανώτατα στελέχη του HDP θέτουν ως όρο την απελευθέρωση του Οτζαλάν για την επίτευξη οποιασδήποτε «ειρηνευτικής διαδικασίας». Σύμφωνα με το σχέδιο που προτείνουν στον Ερντογάν, ο Οτζαλάν θα μπορέσει να παίξει το ρόλο του κατευναστή των Κούρδων, που θα συνεχίσουν να είναι καταπιεσμένοι πρώτα απ’ όλα κοινωνικά, αφού οι περισσότεροι ζουν σε άθλιες συνθήκες, με μόνιμο συνοδοιπόρο τους τη φτώχεια και την ανεργία.
Γι’ αυτό και από τα δέκα σημεία απουσιάζει κάθε αναφορά ενάντια στο πρόσφατο νομοσχέδιο που ενισχύει την αστυνομοκρατία στη χώρα. Το νομοσχέδιο προκάλεσε θυελλώδεις αντιδράσεις ακόμα και μέσα στην ίδια την τουρκική Βουλή με τις βουλευτίνες του HDP να το καταγγέλλουν σαν «αστυνομικό πραξικόπημα», που ιδρύει «αστυνομικό κράτος», από τη στιγμή που δίνει τόσες εξουσίες στους μπάτσους (συλλήψεις χωρίς ένταλμα, νομιμοποίηση πυροβολισμών κατά βίαιων διαδηλωτών κτλ). Για τον Οτζαλάν, όμως, αυτά είναι μια «καυτή πατάτα» που δεν θέλησε καν να ακουμπήσει. Εμεινε στις γενικολογίες περί δημοκρατίας και καθάρισε.
