Χθες, σήμερα και αύριο, Π-Σ-Κ που δουλεύουν τα θέατρα, και οι τρεις σκηνές του ΚΘΒΕ βρίσκονται υπό κατάληψη. Τη μία σκηνή την έχουν καταλάβει από καιρό οι σπουδαστές των δραματικών σχολών της Θεσσαλονίκης, τις άλλες δύο τις κατέλαβαν οι ηθοποιοί, συμπαραστεκόμενοι έμπρακτα στον αγώνα των σπουδαστών για την κατάργηση του καλλιτεχνοκτόνου ΠΔ 85/2022.
Είδατε το γεγονός να γίνεται είδηση;
Προχθές, οι καλλιτέχνες που βρίσκονται στην κατάληψη των δύο σκηνών του Εθνικού Θεάτρου στο «Ρεξ» έκλειναν και άνοιγαν για ώρες την Πανεπιστημίου, εισβάλλοντας στο οδόστρωμα και πραγματοποιώντας χορευτικά δρώμενα.
Είδατε το γεγονός να γίνεται είδηση;
Είδηση είναι η φιέστα του Μητσοτάκη στη Λάρισα, η επίσκεψη του Τσίπρα στην Κύπρο και από χθες πρώτο θέμα έγινε η ομόφωνη καταδίκη του Παππά από το Ειδικό Δικαστήριο των δεκατριών αρεοπαγιτών και συμβούλων επικρατείας.
Α, να μην το ξεχάσουμε, είδηση έγινε και η ιστορία γνωστού σκουπιδοπαραγωγού και σκουπιδοπαρουσιαστή, που του δέσμευσε τους λογαριασμούς ο Βουρλιώτης κι αυτός κλαίει και οδύρεται ότι τον χρησιμοποιούν για πολιτικά παιχνίδια κι ότι θα μείνουν άνεργοι 600 άνθρωποι.
Και βέβαια, έχουμε την ομοφωνία όλων των μάντηδων και μαντισσών του αστικού Τύπου ότι οι εκλογές θα γίνουν την Κυριακή 9 Απρίλη και πως ο Μητσοτάκης θα τις ανακοινώσει στις 9 Μάρτη. Οχι πως μας νοιάζει πότε θα γίνουν οι εκλογές, αλλά για να έχουν σταματήσει οι μάντηδες και οι μάντισσες να μαδούν τη μαργαρίτα και να ομοφωνούν, φαίνεται πως τους το σφύριξαν από το Μαξίμου.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάθε λόγο να θέλει να ρίξει πέπλο σιωπής πάνω από τις κινητοποιήσεις του καλλιτεχνικού κόσμου, που συμπλήρωσαν ήδη τους δυο μήνες. Ποντάρει στην απογοήτευση και ξέρει ότι έχει συμμάχους τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΠΟΘΑ και του ΣΕΗ, στα ΔΣ των οποίων κυριαρχούν οι συριζαίοι και οι άνθρωποι των κάθε λογής παραγωγών-εμπόρων της τέχνης. Αυτοί δουλεύουν την ιδέα του «ανούσιου» πλέον αγώνα. Και παραπέμπουν (πάντα στο ψιθυριστό) στις εκλογές που θ’ αλλάξουν την κυβέρνηση και όλα τα αιτήματα θα λυθούν.
Και γιατί οι συριζαίοι να θέλουν να υπονομεύσουν αυτόν τον αγώνα, που στο κάτω-κάτω μόνο στον Μητσοτάκη προκαλεί ζημιά; Καταρχάς, γιατί είναι πλέον πεπεισμένοι ότι δεν μπορούν να «κολατσίσουν» απ’ αυτόν τον αγώνα. Η πόρτα που έφαγε ο Τσίπρας από την Κατάληψη του κτιρίου Τσίλερ (κεντρική σκηνή και έδρα του Εθνικού Θεάτρου) έπεισε και τους πλέον… ευαίσθητους συριζαίους ότι «δεν αξίζει τον κόπο».
Για τον ίδιο λόγο «ρίχνει» το θέμα και ο Περισσός. Μέχρι το βράδυ της Παρασκευής, που δημοσιεύεται αυτό το σημείωμα, το επίσημο κομματικό όργανο άμεσης ενημέρωσης (902.gr) δεν είχε γράψει μια αράδα για την απόφαση των ηθοποιών του ΚΘΒΕ να καταλάβουν όλες τις σκηνές του θεάτρου επί τριήμερο. Δεν είχε γράψει μια αράδα για την πορεία που έγινε το μεσημέρι της Πέμπτης και για τις απανωτές καταλήψεις της Πανεπιστημίου (είχε μόνο ένα τυπικό ρεπορτάζ για την πορεία στη Θεσσαλονίκη).
Σε προκήρυξη της ΚΟΝΤΡΑΣ, που μοιράστηκε στους χώρους δουλειάς Νοέμβρη-Δεκέμβρη του 2022, σημειωνόταν μεταξύ των άλλων, αναφερόμενοι στην τακτική της αντιπολίτευσης:
«Ακόμα και τις σκόρπιες, ασυντόνιστες και σε μεγάλο βαθμό «εθιμοτυπικές» 24ωρες απεργίες, που γίνονται μια-δυο φορές το χρόνο, τις εντάσσουν στις προεκλογικές τακτικές, αναζητώντας ψήφους και όχι τη συσπείρωση της εργατικής τάξης και την ταξική-αγωνιστική αφύπνισή της».
Εν προκειμένω δεν έχουμε μια «εθιμοτυπική» 24ωρη απεργία, έχουμε έναν αγώνα διάρκειας, κορμός του οποίου είναι οι σπουδαστές των καλλιτεχνικών σχολών. Ενα κίνημα με όλα τα χαρακτηριστικά του αυθόρμητου κινήματος, με δυναμισμό και με στοχοπροσήλωση στο βασικό αίτημα: να καταργηθεί το ΠΔ ΠΔ 85/2022 και η επαίσχυντη τροπολογία 1565/2023.
Η κυβέρνηση, με την αμέριστη βοήθεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ΠΟΘΑ και ΣΕΗ, προσπάθησε να τουμπάρει αυτό το κίνημα, με το προσχέδιο ΚΥΑ για δήθεν μισθολογική αναβάθμιση. Προσέκρουσε σε βράχο. Το κίνημα δεν τσίμπησε το «τυράκι», η «φάκα» έμεινε χωρίς θήραμα, ο αγώνας συνεχίζεται.
Γι’ αυτό πρέπει το κίνημα των καλλιτεχνών, με κορμό του τους σπουδαστές, να νικήσει. Και θα νικήσει, αν δεν υποχωρήσει. Τίποτα δε δείχνει ότι το κίνημα υποχωρεί. Χρειάζεται, όμως, την έμπρακτη αλληλεγγύη μας. Για να νικήσει και να στείλει -μετά από πολύ καιρό- ένα μήνυμα αισιοδοξίας στην καταπονημένη εργαζόμενη κοινωνία και στη νεολαία.
Τις επόμενες μέρες θα φανεί αν ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός θα οδηγήσει στην απομάκρυνση από ένα ζωντανό διεκδικητικό κίνημα που διεκδικεί δίκαια αιτήματα. Θα φανεί αν τα λόγια συμβαδίζουν με τις πράξεις. Αν η αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους καλλιτέχνες είναι πιο σημαντική από τη συλλογή ψήφων. Οι πάντες θα μετρηθούμε σ’ αυτό.
Η καλλιέργεια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού και ο προσανατολισμός σε εκδηλώσεις για το φαίνεσθαι, σκόρπισαν περισσότερη σύγχυση, περισσότερη απογοήτευση, έσπειραν την ηττοπάθεια, την παραίτηση, τη διάλυση. Αμα κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα, θα τα δούμε αυτά δίπλα μας, στους χώρους δουλειάς, όπου βασιλεύει η τρομοκρατία του αφεντικού και των ρουφιάνων του, το κλείσιμο του κάθε συναδέλφου και της κάθε συναδέλφισσας στο ατομικό καβούκι, το σκύψιμο του κεφαλιού, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον συλλογικό αγώνα. Η αλληλεγγύη στον αγώνα του νεανικού καλλιτεχνικού κόσμου θα συμβάλει στο σπάσιμο αυτής της κατάστασης.
Και για να συνδέσουμε το επιμέρους με το γενικό, ας κλείσουμε επαναλαμβάνοντας τη δική μας άποψη για το «δέον γενέσθαι»:
Καμιά εμπιστοσύνη στα μεγάλα λόγια, στις αγωνιστικές φανφάρες, στις εκκλήσεις χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, στο κάθε είδους πολιτικάντικο νταραβέρι.
Χρειαζόμαστε μια γραμμή πλήρους ρήξης με την κεφαλαιοκρατία και το πολιτικό της σύστημα. Εξω και πέρα από τον άγονο κύκλο του κοινοβουλευτισμού και των εκλογών του. Αυτό δεν είναι απολιτική ή μη πολιτική στάση, όπως λένε οι καλοθελητές των κομματικών επιτελείων του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Αυτό είναι μια βαθύτατα πολιτική στάση, μια στάση ρήξης και αποδέσμευσης από την εκλογική κοροϊδία και τους αέναους κύκλους της. Είναι η δέσμευση ότι δεν πρόκειται να βαδίσουμε πια κάτω από ξένες σημαίες, αλλά μόνο κάτω από τις δικές μας. Οτι παύουμε να είμαστε ψηφοφόροι που αναθέτουμε τη διαχείριση των υποθέσεών μας σ’ αυτούς που ψηφίσαμε και ότι παίρνουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια.
Τις δικές μας σημαίες, τις σημαίες της εργατικής τάξης, κανείς δεν μας τις χάρισε ποτέ. Αυτές οι σημαίες φτιάχτηκαν από τα πουκάμισα των προγόνων μας και χρωματίστηκαν από το αίμα τους. Μόνοι μας πρέπει να τις φτιάξουμε και πάλι, για να τις δούμε να κυματίζουν ξανά στους αγώνες για τα δικαιώματά μας μέσα στον καπιταλισμό, στους αγώνες για να εξαφανιστεί από προσώπου Γης η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και ν’ ανατείλει το φως μιας κοινωνίας χωρίς κεφαλαιοκράτες και εργάτες, χωρίς αφέντες και δούλους, με τον πλούτο να αποτελεί συλλογική ιδιοκτησία της κοινωνίας των ανθρώπων της δουλειάς.
Η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος πρέπει να γίνει μέλημα των πρωτοπόρων εργατών και εργατριών παντού. Μακριά από τα μάτια των ρουφιάνων της καπιταλιστικής εργοδοσίας, με δουλειά μυρμηγκιού ανάμεσα στους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες, για να υπάρξει και πάλι ταξική αισιοδοξία, πίστη στις δυνάμεις του συλλογικού αγώνα και κυρίως πίστη στην ίδια την ανάγκη της ταξικής συσπείρωσης, που δεν έχει καμιά σχέση με το σάπιο σύστημα της αστικοποιημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ή του ρεφορμισμού των μεγάλων λόγων και της ψηφοθηρίας. Ταξική ανασυγκρότηση δε γίνεται με παχιά λόγια και κούφιο ακτιβισμό, αλλά με ειλικρίνεια, με κατανόηση του φόβου των συναδέλφων, με κατάκτηση της εμπιστοσύνης τους.
Κορωνίδα της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος δεν μπορεί παρά να είναι η πολιτική συσπείρωση στη βάση ενός προγράμματος επαναστατικής ανατροπής. Ενός προγράμματος που θα διατυπώνει τα ταξικά αιτήματα του σήμερα και θα χαράζει τους άξονες για το φωτεινό μέλλον του αύριο.
