Τώρα είναι η στιγμή, με μεγαλύτερη μαζικότητα και αποφασιστικότητα να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στην προσπάθεια επιστροφής του επιθεωρητισμού, με όχημα την «αξιολόγηση».
Τώρα είναι η στιγμή να ξαναθυμηθούμε τους νικηφόρους αγώνες του εκπαιδευτικού κινήματος, την ιστορία μας, τους λαμπρούς εκπαιδευτικούς (Γληνό, Παπαμαύρο, Σωτηρίου, Ιμβριώτη, κ.ά), που φώτισαν το δρόμο μας!
Εχουμε μαζί μας το φοιτητικό κίνημα, που αντιστέκεται στα φασιστικά, αντιεκπαιδευτικά μέτρα για την επιστροφή του Σπουδαστικού της Ασφάλειας (Πανεπιστημιακή Αστυνομία) στα Πανεπιστήμια. Τους μαθητές που σμπαραλιάζονται τα όνειρά τους για μόρφωση και πανεπιστημιακές σπουδές με τους ταξικούς φραγμούς της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, της Τράπεζας Θεμάτων, το φθηνό σχολείο της ειδίκευσης.
Τώρα είναι η στιγμή, γιατί εκεί στην κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας βρίσκονται σε μεγάλο πανικό. Πανικό γιατί βλέπουν ότι ενώ ψηφίζουν τους νόμους τους στη Βουλή με τον κυβερνητικό λόχο, δεν μπορούν να τους εφαρμόσουν στην πράξη, γιατί ο εκπαιδευτικός κόσμος αντιστέκεται με συντριπτικά ποσοστά. Το υπουργείο Παιδείας πήρε σκληρό μάθημα με τη συμμετοχή στην αποχή από τις εκλογές-παρωδία για τα ΥΣ, με τη μαζική συμμετοχή στην απεργία-αποχή από κάθε διαδικασία αξιολόγησης, από την αποχή από την τηλεκπαίδευση-τιμωρία των μαθητών στα υπό κατάληψη σχολεία. Αντιλαμβάνεται ότι ο δρόμος για την επιβολή του σχολείου της αγοράς, της καταστρατήγησης των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.
Τον απόλυτο πανικό δείχνουν οι δεκάδες απειλές, οι προσφυγές στην «τυφλή» δικαιοσύνη που αποφασίζει σε διατεταγμένη υπηρεσία με γελοία σκεπτικά, η αντιμετώπιση των συλλαλητηρίων μας με ΜΑΤ, χημικά και αύρες.
Το τελευταίο φύλλο της κυβέρνησης και του υπουργείου Παιδείας, το σύρσιμο στα δικαστήρια των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών, είναι η αναγνώριση από τη μεριά τους της ήττας τους.
Η απόφαση-λιβελογράφημα κατακτά νέα επίπεδα πολιτικής προκλητικότητας και κατασταλτικής επιβολής:
Γιατί διαγράφει τα καταστατικά συνδικαλιστικών οργανώσεων που λειτουργούν δεκαετίες τώρα με βάση αυτά τα καταστατικά.
Γιατί η ανάγκη ύπαρξης «προσωπικού ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας» είναι καταφανώς γελοία και προκλητική, αφού οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν σχέση εξαρτημένης εργασίας ούτε το δημόσιο σχολείο ανήκει στους οργανισμούς που εκ του αντεργατικού νόμου Χατζηδάκη υπάγονται σε αυτήν τη διάταξη (άρθρο 95, παράγ. 2 που παραπέμπει στο νόμο 1264/82), ενώ βρίσκονται στο σχολείο τους και ασκούν τα καθήκοντά τους, απέχοντας μόνο από τις διαδικασίες της αξιολόγησης.
Η αστική Δικαιοσύνη, κινούμενη μεταξύ πρόκλησης και γελοιότητας, έδειξε για μια ακόμη φορά το σκληρό κατασταλτικό της πρόσωπο. Πάντοτε στην υπηρεσία του αστικού κράτους και των κυβερνήσεών του, πάντοτε ενάντια στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους. Ακόμα κι όταν οι αποφάσεις για κινητοποιήσεις παίρνονται με ποσοστά που αγγίζουν το 100%.
Η Κεραμέως, βέβαια, περί άλλων τυρβάζει, όπως κάθε αστός δεξιός, νεοφιλελεύθερος πολιτικός του «σωλήνα», και ονειρεύεται μεγάλη επιτυχία στην εφαρμογή της αξιολόγησης, μιας και πιστεύει ότι μετά την απόφαση οι εκπαιδευτικοί θα υποκύψουν.
Πλανάται πλάνην οικτράν.
Το μαζικό, αποφασισμένο, επίμονο εκπαιδευτικό κίνημα θα ανατρέψει όλους τους αντεργατικούς, αντιεκπαιδευτικούς σχεδιασμούς.
Τώρα είναι η στιγμή!
5-10-2021
