Οταν εντοπίστηκαν δεκάδες κρούσματα κοροναϊού σε κονσερβοποιία στα Γιαννιτσά, η εταιρία ανακοίνωσε ότι «τηρούσε όλα τα νόμιμα μέτρα για την προστασία από τον Covid-19». Εφταιγε, φαίνεται, «η κακιά η ώρα».
Οταν συνέβη το ίδιο σε εργοστάσιο επεξεργασίας κρεάτων στην Καβάλα, η εταιρία έσπευσε να ανακοινώσει ότι «ο ιός SARS-CoV-2 δεν μεταδίδεται από τα τρόφιμα προς τους καταναλωτές» και πως «η επαναλειτουργία της εταιρίας θα πραγματοποιηθεί με απόλυτη ασφάλεια μόλις οι συνθήκες το επιστρέψουν». Μοναδικό μέλημα η εξασφάλιση του brand name. Μη τυχόν και πληγεί το γόητρο των προϊόντων της.
Σε εργοστάσιο τυποποίησης ελιών στην Ορμύλια Χαλκιδικής βρέθηκαν θετικές οι 50 από τις 300 εργάτριες που εργάζονταν εκεί. Ειπώθηκε ότι η μετάδοση έγινε από δύο εργάτριες που είχαν έρθει από την Αλβανία.
Ολα αυτά τα περιστατικά θάφτηκαν γρήγορα. Ηταν και μέσα στο κατακαλόκαιρο, δεν ήταν δύσκολη δουλειά το θάψιμο. Δεν έπρεπε με τίποτα να «σφηνωθεί» στα μυαλά των ανθρώπων η ιδέα ότι ο μεγαλύτερος συγχρωτισμός γίνεται στους τόπους δουλειάς. Ειδικά σε τόπους δουλειάς όπου οι εργάτες δουλεύουν «πατικωμένοι», χωρίς διαλείμματα και με μεγάλη ένταση.
Η φιλολογία του κινδύνου εστιάστηκε σε γάμους, βαφτίσια και κηδείες και όταν περιορίστηκε η συμμετοχή σ’ αυτές τις τελετές, έμειναν μόνο οι πλατείες των νέων. Kι αν κανένας έκανε λόγο για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς έπαιρνε την απάντηση ότι το πρόβλημα είναι μικρό και θα λυθεί με 100 επιπλέον λεωφορεία στην Αθήνα (ευκαιρία για να υλοποιηθεί η ΣΔΙΤ με τους ιδιώτες των ΚΤΕΛ). Οσο για τους χώρους δουλειάς, η απάντηση ήταν ότι γίνονται συστηματικοί έλεγχοι.
Μέχρι που «έσκασε» σαν βόμβα η είδηση για 115 κρούσματα σε εργοστάσιο κονσερβοποιίας στη Σκύδρα. Ιδια περίπτωση με τα Γιαννιτσά. Δύο εργάτες έκαναν μόνοι τους τεστ και βρέθηκαν θετικοί. Στα τεστ που αναγκαστικά έγιναν σε 427 εργάτες που εργάζονταν στον ίδιο τομέα, βρέθηκαν θετικοί οι 115. Σχεδόν ο ένας στους τρεις!
Αυτοί οι εργάτες, βέβαια, δε ζουν μόνο στο εργοστάσιο. Εχουν και κοινωνική ζωή. Εχουν οικογένειες, γονείς, συγγενείς, φίλους, με τους οποίους έκαναν ανενόχλητοι παρέα, καθώς όλοι τους ήταν ασυμπτωματικοί, όπως ανακοινώθηκε.
Η νομική εκπρόσωπος της εταιρίας δήλωσε πως όλοι οι εργάτες θερμομετρούνταν στη στάση πριν την είσοδό τους στα λεωφορεία και περνούσαν από θερμοκάμερα πριν εισέλθουν στους χώρους του εργοστασίου, ενώ «η κονσερβοποιία είχε φροντίσει να απολυμαίνονται μέχρι και τα παπούτσια των εργαζομένων, πέραν των άλλων μέτρων που λαμβάνονταν στη διάρκεια των διαλειμμάτων τους»! Προφανώς, και εκεί έφταιγε… «η κακιά η ώρα».
Η πρόεδρος του τοπικού Εργατικού Κέντρου δήλωσε ότι «εδώ και καιρό ζητούσαμε με επιστολές μας προς την Πολιτεία και τον ΕΟΔΥ τη λήψη πιο αυστηρών μέτρων, αλλά δεν εισακουστήκαμε». Κι αφού δεν εισακούστηκαν, το άφησαν «να πάει». Ούτε φασαρία έκαναν, ούτε εφόδους στα εργοστάσια, ούτε κινητοποιήσεις προσπάθησαν να οργανώσουν. Ξέρουμε πώς δουλεύουν αυτά τα πράγματα: να μην ενοχλήσουμε την τοπική οικονομία, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή γνωρίζει μια εποχική άνθιση, επειδή δουλεύουν συσκευαστήρια και κονσερβοποιίες για ροδάκινα, αχλάδια και βερύκοκα, παίρνουν τη σοδειά από παραγωγούς και «δίνουν μεροκάματο» σε εργάτες για μερικούς μήνες το χρόνο.
Η στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας δεν απαλλάσσει, βέβαια, το κράτος και τις υπηρεσίες του από τις δικές τους ευθύνες. Αυτοί διαχειρίζονται την πανδημία, αυτοί έχουν υποχρέωση να προστατέψουν τη δημόσια υγεία. Αλήθεια, τα πρωτόκολλά τους προβλέπουν μόνο θερμομέτρηση, η οποία στην περίπτωση ενός ασυμπτωματικού είναι άχρηστη; Και ψέκασμα με απολυμαντικά στα διαλείμματα;
Είμαστε σίγουροι ότι θα μας πουν πως προβλέπεται και μάσκα. Τι να σου κάνει, όμως, η μάσκα, όταν οι εργάτες είναι ο ένας δίπλα στον άλλο, δουλεύουν σαν νευρόσπαστα (ξέρουμε καλά τι σημαίνει εντατικοποίηση της εργασίας σε τέτοια εποχικής λειτουργίας εργοστάσια), με συνεχές λαχάνιασμα από τον κάματο και με τον ιδρώτα να τρέχει ποτάμι. Σε μια-δυο ώρες, η μάσκα γίνεται άχρηστη. Σε μια-δυο ώρες έχουν σχηματιστεί ένα σωρό εστίες δυνητικής μετάδοσης του ιού, πέρα από την αναπνοή.
Και μην αρχίσουν τίποτα θεωρίες για «υπερμεταδότες», για να αποδώσουν πάλι το φαινόμενο σε «κακή τύχη». Οι συγκεκριμένοι εργάτες μολύνθηκαν επειδή εργάζονταν σε συνθήκες συνωστισμού, που βοηθούσαν την εκρηκτική διάδοση του ιού. Και η διάδοση ήταν τόσο ευρεία (115 άτομα είναι σχεδόν όσα κρούσματα ανιχνεύονται διάσπαρτα στην Αττική σε μια μέρα), γιατί δεν πάρθηκαν μέτρα αποφυγής του συνωστισμού και γιατί δεν προβλέφτηκε περιοδικός μοριακός έλεγχος, ώστε να υπάρχει μια εικόνα για την κατάσταση σ’ ένα χώρο που ευνοεί τη διάδοση του ιού. Και δεν ξέρουμε πόσοι εποχικοί εργάτες ήρθαν από γειτονικές χώρες, στις οποίες κάνει θραύση ο κοροναϊός, απ’ όταν άρχισαν να επιστρέφουν μετανάστες από την Ευρώπη.
Στην πρώτη φάση της πανδημίας, εργάτες σε πολλά εργοστάσια του ιταλικού Βορρά απήργησαν, απαιτώντας lockdown. Και πράγματι, η ιταλική κυβέρνηση αναγκάστηκε να κλείσει και εργοστάσια, όχι μόνο τον αστικό ιστό (καφετέριες, καταστήματα κτλ.).
Εδώ οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις αφέθηκαν ανεξέλεγκτες. «Εσκαγε» κρούσμα και ο ΕΟΔΥ δεν επιλαμβανόταν καν (π.χ. Cosco, ΕΛΠΕ Θεσσαλονίκης). Οι καπιταλιστές έφερναν ιδιωτικά «μαγαζιά» υγείας και οργάνωναν τον έλεγχο κατά το δοκούν, ώστε να μην κλείσει ούτε τμήμα της επιχείρησής τους, όπως έκανε η Cosco.
Το τελευταίο φαινόμενο στην κονσερβοποιία της Σκύδρας είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Οι καπιταλιστές παίζουν στα ζάρια την υγεία των εργατών και του περιβάλλοντός τους. Με τις πλάτες της κυβέρνησης, φυσικά. Αν οι εργάτες δεν πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, θα έχουμε και άλλες «Σκύδρες».
