Με παράτες ανακοίνωσαν πριν μερικές μέρες ο Παναγιωτόπουλος με τον Σιούφα την έναρξη του «Συνδυασμένου Προγράμματος Απόκτησης Εργασιακής Εμπειρίας (Stage) και επιδότησης της μερικής απασχόλησης ανέργων σε πολύ μικρές επιχειρήσεις του λιανικού εμπορίου που απασχολούν 0 έως 3 άτομα». Αξίζει τον κόπο να δούμε αναλυτικά τί προβλέπει αυτό το πρόγραμμα, γιατί αποτελεί μια χαρακτηριστική περίπτωση μέτρου «ενεργητικής καταπολέμησης της ανεργίας». Υποτίθεται, δηλαδή, ότι μ’ αυτά τα προγράμματα δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας.
Μια από τις διαφορές που έχει το συγκεκριμένο πρόγραμμα από αντίστοιχα προηγούμενα είναι ότι απευθύνεται σε πολύ μικρές επιχειρήσεις του λιανικού εμπορίου, που απασχολούν μέχρι τρία άτομα το πολύ. Μάλιστα προτεραιότητα στην υλοποίηση των σχετικών αιτήσεων θα έχουν οι επιχειρήσεις χωρίς προσωπικό. Είναι το τυρί που μπαίνει στη φάκα της διεύρυνσης του ωραρίου για τους μικρούς του λιανεμπόριου. Κάνοντας και ρουσφετολογική πολιτική η κυβέρνηση τους προσφέρει τη «λύση»: Μπορείτε να αντέξετε τον ανταγωνισμό. Προσλάβετε προσωπικό. Κάντε την αρχή με έναν εργαζόμενο που σας τον προσφέρουμε σχεδόν τζάμπα.
Βέβαια, το πρόγραμμα επιδότησης είναι μόνο για 20 μήνες. Μετά τί θα κάνει ο μικρέμπορος; Προφανώς θα βάλει λουκέτο. Οπότε πάπαλα ο μικρέμπορος, πάπαλα και οι νέες θέσεις εργασίας. Εμάς, όμως, δεν μας ενδιαφέρει ο μικρέμπορος αλλά ο εργαζόμενος. Γιατί αυτός υποφέρει από την ανεργία. Από δικά του λεφτά χρηματοδοτούνται αυτά τα προγράμματα. Είναι μια… λεπτομέρεια που συνήθως δεν υπογραμμίζεται. Φαίνεται σαν τα λεφτά να τα δίνει ο κρατικός προϋπολογισμός, όμως στην προκείμενη περίπτωση τα 42,28 εκατ. ευρώ του προγράμματος θα προέλθουν από το Λογαριασμό για την Απασχόληση και την Επαγγελματική Κατάρτιση (ΛΑΕΚ) του ΟΑΕΔ, που χρηματοδοτείται από ειδική εισφορά που πληρώνουν εργαζόμενοι και εργοδότες. Πρόκειται, δηλαδή, για λεφτά των εργαζόμενων, γιατί και η εργοδοτική εισφορά λεφτά των εργαζόμενων είναι, δεν την πληρώνουν από την τσέπη τους οι εργοδότες.
Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα αφορά μερική απασχόληση. Αν ένας μικρέμπορος θέλει να προσλάβει έναν εργαζόμενο πλήρους απασχόλησης δεν επιδοτείται. Η πρόσληψη πρέπει να αφορά εργαζόμενο 4ωρης απασχόλησης! Μιλάμε, δηλαδή, για 10.000 θέσεις μερικής απασχόλησης για διάστημα 20 μηνών.
Ας δούμε και τις υπόλοιπες λεπτομέρειες του προγράμματος.
Οι πρώτοι δυο μήνες θεωρούνται περίοδος «απόκτησης εργασιακής εμπειρίας» και ο εργαζόμενος θα δουλεύει ανασφάλιστος! Η επιδότηση είναι 15 ευρώ την ημέρα, μείον κρατήσεις 6,45% για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και 1% κατά του επαγγελματικού κινδύνου. Δηλαδή, καθαρά 13,88 ευρώ την ημέρα. Εννοείται ότι αυτοί οι δυο μήνες δεν μετρούν ως συντάξιμοι μήνες.
Τους υπόλοιπους 18 μήνες η επιδότηση θα είναι 8 ευρώ την ημέρα, ενώ αν η αμοιβή του εργαζόμενου είναι προσαυξημένη κατά 25% από την προβλεπόμενη στις συλλογικές ή κλαδικές συμβάσεις η επιδότηση αυξάνεται στα 10,50 ευρώ ημερησίως.
Και το «κλου» της υπόθεσης. Οπως σημείωσαν με έμφαση οι δυο υπουργοί, με το πρόγραμμα αυτό συμφώνησαν και οι εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ στον ΟΑΕΔ. Διάψευση από μεριάς ΓΣΕΕ δεν υπήρξε, οπότε ουδείς μπορεί να κατηγορήσει τους υπουργούς για παραπληροφόρηση. Μέχρι τώρα η συνδικαλιστική γραφειοκρατία είχε αποδεχτεί την επιδότηση των καπιταλιστών με τα λεφτά των ανέργων, χωρίς καν εγγυήσεις ότι όντως δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, τώρα αποδέχεται και την επιδότηση για θέσεις μερικής απασχόλησης. Ο κατήφορος δεν έχει τέρμα.
Μια και μιλάμε για κατήφορο, πρέπει να πούμε ότι ο κατήφορος αφορά και την εργατική τάξη συνολικά, η οποία αποδέχεται παθητικά όλη αυτή την κατάσταση. Νέα παιδιά σπεύδουν να πιάσουν δουλειά υπό τέτοιες συνθήκες, άλλοι νέοι γλείφουν τον κώλο διάφορων πολιτικάντηδων για να μπουν σε κάποιο πρόγραμμα, γενικά υπάρχει μια κατάσταση απόλυτου ατομοκεντρισμού. Το σύνθημα που επικρατεί άρρητα είναι το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Ετσι, οι κυβερνήσεις διασπαθίζουν τα λεφτά που προορίζονται για τους άνεργους, τροφοδοτούν τα ταμεία των επιχειρήσεων και κάνουν ρουσφετολογική πολιτική, κομπάζοντας κιόλας πως ασκούν κοινωνική πολιτική, πως προσπαθούν να μειώσουν την ανεργία. Είναι η απουσία όρων εργατικής αντεπίθεσης, που επιτρέπει αυτό το όργιο. Το σύνθημα που κάποτε το πρόβαλε ακόμα και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία «επιδότηση όλων των ανέργων μέχρι να βρουν δουλειά», στην εποχή μας ακούγεται παρωχημένο, σχεδόν γραφικό. Κι όμως, είναι ένα από τα συνθήματα-αιτήματα που πρέπει να πιαστεί η εργατική τάξη, για να ξαναφτιάξει ένα στέρεο ταξικό έδαφος στο οποίο θα πατήσει για να σταματήσει τον κατήφορο και να ξαναντεπιτεθεί. Αλλιώς, ο κατήφορος θα συνεχιστεί και θα βλέπουμε με θλίψη και οργή τον εξανδραποδισμό των ανέργων.
