Τίτλος: «Αυξάνονται οι αποφάσεις για απεργία». Υπότιτλος: «Η σφοδρή και ολόπλευρη επίθεση που δέχεται η εργατική – λαϊκή οικογένεια επιβάλλει την κλιμάκωση του αγώνα χωρίς αναμονή». Πρώτη παράγραφος: «Πληθαίνουν καθημερινά οι αποφάσεις για απεργία στις αρχές του Φλεβάρη. Οι κουβέντες στα συνδικάτα και στους τόπους δουλειάς αναδεικνύουν την ανάγκη για κλιμάκωση του αγώνα, ανάγκη που προκύπτει από τη σφοδρή επίθεση της κυβέρνησης σε κάθε εργατικό και λαϊκό δικαίωμα. Η ζωή της λαϊκής οικογένειας διαρκώς επιδεινώνεται και τίθεται πλέον ζήτημα επιβίωσης. Το εργατικό – λαϊκό κίνημα μια διέξοδο έχει: Την πάλη για προστασία των ανέργων, για πρόσβαση όλων στις υπηρεσίες Υγείας και στο Φάρμακο χωρίς όρους και προϋποθέσεις, για μισθούς που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες, για κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας κ.ά.». Εντυπο: «Ριζοσπάστης», 24.1.2012.
Είμαστε σχεδόν σίγουροι, ότι αρχές Φλεβάρη η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ θα αποφασίσουν και θα πραγματοποιήσουν μια ακόμη 24ωρη απεργία. Το ΠΑΜΕ θα κάνει χωριστή συγκέντρωση, η οποία θα περάσει εντυπωσιακά από την πλατεία Συντάγματος και θα διαλυθεί στους στύλους του Ολυμπίου Διός (για να μπορέσουν οι διαδηλωτές να φύγουν με το μετρό). Η ΓΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ θα κάνουν τη δική τους πορεία, στην οποία θα προστεθούν και οι «εκτός των τειχών», οι οποίοι θα προσυγκεντρωθούν στο Μουσείο. Ενδεχομένως, στο Σύνταγμα να έχουμε συγκρούσεις μιας μερίδας διαδηλωτών (κυρίως του αντιεξουσιαστικού χώρου) με τα ΜΑΤ, που θα κρατήσουν λίγη ή περισσότερη ώρα. Στη συνέχεια θα βγουν ανακοινώσεις που θα εξαίρουν τη συμμετοχή των εργαζόμενων στην απεργία, θα χαιρετίζουν την παρουσία τους ως ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, θα καταγγέλλουν την αστυνομία για απρόκλητη επίθεση κατά ειρηνικών διαδηλωτών, για εγκληματική χρήση τόνων χημικών και άσκηση βίας. Για κάποιους η συνέχεια θα δοθεί την επόμενη μέρα (μπορεί και τις επόμενες μέρες) στα δικαστήρια, ενώ οι δυνάμεις του Περισσού θα καταγγείλουν «το γνωστό γαϊτανάκι μεταξύ ΜΑΤ και κουκουλοφόρων παρακρατικών», που «σκοπό έχει να πλήξει το οργανωμένο ταξικό κίνημα».
Γιατί άραγε όλ’ αυτά αποτελούν κλιμάκωση; Με την έννοια ότι βοηθούν τα κόμματα της ψευτοαριστεράς στον προεκλογικό τους αγώνα και δημιουργούν αγωνιστικό άλλοθι για τους εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ασφαλώς και αποτελούν κλιμάκωση. Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι. Από την άποψη των ταξικών συμφερόντων, όμως, όχι κλιμάκωση δεν αποτελεί μια ακόμη 24ωρη απεργία, αλλά αντίθετα συνιστά αποκλιμάκωση, αφού καμιά ζημιά δεν προκαλεί στο σύστημα, ενώ αντίθετα βοηθά συγκεκριμένες αστικές δυνάμεις, λειτουργεί εκτονωτικά, σκορπάει απογοήτευση και βοηθά στη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης. Το δικαίωμα της απεργίας δεν απαγορεύεται στα αστικά καθεστώτα. Οταν οι απεργίες γίνονται μ’ αυτές τις προδιαγραφές, απολύτως προβλέψιμα, χωρίς να εντάσσονται σε κανένα σχέδιο (πλην των εξουσιαστικών σχεδίων της αντιπολίτευσης), χωρίς καμιά προοπτική, έχοντας καθαρά χαρακτήρα διαμαρτυρίας (και μόνο), όχι μόνο δεν ανησυχούν κανέναν, αλλά σ’ ένα βαθμό είναι και ευκταίες. Κάπως πρέπει να ελεγχθεί η εργατική οργή, γιατί αλλιώς γίνεται βουβή και μπορεί να εκραγεί σαν ηφαίστειο.
Και μη μας πει κανείς «τι προτείνετε;». Ας τελειώσει κάποτε αυτή η καραμέλα. Ας σταματήσει η κυριαρχία της λογικής του «μικρότερου κακού», η υπόκλιση στο αυθόρμητο, η πολιτική «ουράς» στις αστικές δυνάμεις, πολιτικές και συνδικαλιστικές. Και εμείς, όπως όλοι, είμαστε και θα εξακολουθήσουμε να είμαστε παρόντες ακόμη και στις «εθιμοτυπικές» 24ωρες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, όπως είμαστε και θα εξακολουθήσουμε να είμαστε παρόντες σε κάθε εκδήλωση της αυθόρμητης πάλης των εργαζόμενων και των νέων. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι η παρουσία, αλλά το πολιτικό περιεχόμενο αυτής της παρουσίας.
Συμμετέχεις απλά γιατί πρέπει να συμμετάσχεις, πλειοδοτώντας σε αγωνιστικές εκκλήσεις ή σε αγωνιστική δράση, με την ηγεμονία σταθερά στα χέρια των ποικίλων αστικών δυνάμεων, ή συμμετέχεις προωθώντας τις ιδέες της πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης, η οποία είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ανάπτυξη της ταξικής αυτοσυνείδησης;
