Στον απολογισμό του αγώνα για το Ασφαλιστικό αναφέρεται και αυτό το σημείωμα, που αφορά στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Εχει αξία να το αναφέρουμε, γιατί η ΔΟΕ, μετά από μια μακρά περίοδο λήθαργου, που ακολούθησε την περσινή μεγαλειώδη απεργία των Δασκάλων, εμφανίστηκε ξαφνικά το Φλεβάρη με πρόταση για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες από τις 3 του Μάρτη. Τύποις, λοιπόν, στα συνδικαλιστικά πράγματα, στο μέτωπο των εργαζομένων ενάντια στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα «έπαιζε» μια πολύ προωθημένη πρόταση, που αν υλοποιούνταν θα ενίσχυε το μέτωπο των κλάδων, που έδιναν τη μάχη στην εμπροσθοφυλακή.
Η πρόταση αυτή όμως πήγε κυριολεκτικά «άπατη».
-Γιατί δε στηρίχτηκε από αυτούς που την έκαναν, δηλαδή την ΠΑΣΚ και τις Παρεμβάσεις (η πρόταση προς τους Συλλόγους προέκυψε μετά από την αποδοχή από την ΠΑΣΚ της πρότασης των Παρεμβάσεων). Και για μεν την ΠΑΣΚ δε γεννάται θέμα, αφού είναι ηλίου φαεινότερον ότι αποδέχτηκε την πρόταση των πενθήμερων για να φθείρει μόνο και μόνο την κυβέρνηση και να βοηθήσει το ΠΑΣΟΚ να αποκομίσει πολιτικά οφέλη, την περίοδο που έπαιζε πολύ η Ζαχοπουλειάδα. Για τη μάχη ενάντια στο ασφαληστρικό φυσικά και δε νοιάζονταν, αφού είναι γνωστό ότι το ΠΑΣΟΚ συμφωνεί με τις αντιασφαλιστικές ανατροπές.
Αλλά και οι Παρεμβάσεις δεν εννοούσαν την πρότασή τους. Η ζωή αυτό έδειξε. Την έκαναν για «ξεκάρφωμα», επειδή πάνω τους βαραίνει το κλείσιμο της περσινής απεργίας και η «συνέχισή» της με 24ωρες (το δημοψήφισμα του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόταση δυσπιστίας του ΠΑΣΟΚ και η προσφυγή στα δικαστήρια για το ασφαλιστικό, ως συνέχιση δήθεν του αγώνα που δόθηκε στους δρόμους, έχει ακριβώς το ίδιο περιεχόμενο). Ηταν σίγουροι ότι η πρόταση δε θα «περπατούσε» και έτσι αυτοί θα έβγαιναν στον αφρό ως επαναστάτες, ρίχνοντας τα βάρη στις άλλες δυνάμεις και στον κόσμο των εκπαιδευτικών που δεν τραβού-σε. Η αποδοχή της πρότασής τους από την ΠΑΣΚ τους κατέλαβε εξ αποίνης. Γι’ αυτό και δε στήριξαν στη συνέχεια την πρόταση. Κινήθηκαν ξέπνοα τόσο μέσα στον κόσμο όσο και μέσα στις γενικές συνελεύσεις, ενώ μέλη τους σε συλλόγους δε στήριξαν ούτε καν τυπικά την πρόταση των πενθήμερων. Την αλήθεια αυτή προβάλλει και η στάση τους μέσα στην Ολομέλεια των Προέδρων που ακολούθησε, προκειμένου να παρθεί η τελική απόφαση της Ομοσπονδίας, όταν δεν καταδίκασαν, ως όφειλαν, την απαράδεκτη συμπεριφορά μέλους τους, που χαρακτήρισε από το βήμα της ολομέλειας αγωνιστές εκπαιδευτικούς που τους ασκούσαν σκληρή κριτική γι’ αυτή τους τη στάση, ως «ασφαλίτες και προβοκάτορες».
Την ουρά τους από την πρόταση της απεργίας διάρκειας έβγαλαν, όπως ήταν αναμενόμενο, και οι δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΚΚΕ. Εδώ δε στήριξαν τον αγώνα στους κλάδους που μπήκαν μπροστά στη μάχη του ασφαλιστικού (ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ΠΟΕ-ΟΤΑ), θα το έκαναν τώρα στους δασκάλους, που έτσι κι αλλιώς τα πράγματα ήταν σικέ από την αρχή;
-Γιατί και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και με την αποχή τους από τις συνελεύσεις (καμιά δεν είχε απαρτία) και από τις μαζικές διαδικασίες (συμμετείχαν μόνο με ένα καλό ποσοστό στις τρεις 24ωρες, ενώ δεν κατέβαιναν μαζικά ούτε στις διαδηλώσεις, όπου συμμετείχε όλη η εργαζόμενη Ελλάδα), έλυσαν τα χέρια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να συμπεριφερθεί απλά ως ουρά της ΑΔΕΔΥ. Απ’ ό,τι φαίνεται, η ήττα (σε επίπεδο αιτημάτων βεβαίως και όχι πολιτικά όπου οι δάσκαλοι κέρδισαν και έγραψαν ιστορία) της περσινής απεργίας βάρυνε πολύ στις πλάτες των εκπαιδευτικών και η οργή και η πίκρα οδήγησαν –τουλάχιστον προς το παρόν– στην παραίτηση από τον ουσιαστικό αγώνα.
Αυτό ας το δουν αυτοί που πέρυσι χρεώθηκαν την οπισθοχώρηση άπαξ και πέρασαν την πόρτα του Μαξίμου.
Γιούλα Γκεσούλη
