Σε πεδίο μάχης μετατράπηκε και πάλι η πλατεία Συντάγματος την περασμένη Πέμπτη, καθώς συμβασιούχοι, που είχαν έρθει από διάφορες πόλεις, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την περιφρονητική αδιαλλαξία του υπουργού Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλου (αρνήθηκε να συναντηθεί μαζί τους) και με τα ΜΑΤ, που τους έφραξαν το δρόμο. Ακολούθησαν συγκρούσεις σώμα με σώμα και ευρύτατη χρήση χημικών από τους μπάτσους. Οι συμβασιούχοι ανασυντάσσονταν και επανέρχονταν και το σκηνικό αυτό κράτησε αρκετή ώρα.
Το πρόβλημα υπήρχε εδώ και καιρό. Από τότε που εκδόθηκε το προεδρικό διάταγμα Παυλόπουλου. Οι προϋποθέσεις που έθετε άφηναν εκτός μονιμοποίησης (μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου) το μεγαλύτερο κομμάτι των συμβασιούχων. Γι’ αυτό το λόγο, άλλωστε τέθηκαν αυτές οι προϋποθέσεις. Η απόφαση του Ελεγκτικού Συνέδριου, που δεν εγκρίνει τα εντάλματα πληρωμής και ζητά την απόλυση ακόμα και εκείνων που βρίσκονται στη δουλειά με αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και έδωσε το έναυσμα για κινητοποιήσεις σε μια σειρά πόλεις. Γιατί ειδικά αυτοί που είχαν δικαστικές αποφάσεις πίστευαν ότι εφόσον εργάζονταν και πληρώνονταν το πρόβλημα γι’ αυτούς είχε λυθεί, άσχετα αν το ΑΣΕΠ δεν τους είχε μονιμοποιήσει. Η απόφαση της Ολομέλειας του Ε.Σ. απέδειξε ότι οι ελπίδες τους ήταν φρούδες.
Ο Παυλόπουλος, κατά πως το συνηθίζει, έβαλε μπροστά όλες τις προσβάσεις του στα ΜΜΕ και με μακροσκελείς μονολόγους, σαν δικηγόρος που αγορεύει σε δικαστήριο, προσπάθησε να αποσείσει κάθε ευθύνη της κυβέρνησης και δική του προσωπικά. Σύμφωνα με την προπαγάνδα του, για όλα φταίει η προηγούμενη κυβέρνηση, που έβαλε τους συμβασιούχους σε ομηρία, και οι δήμαρχοι που τους προσλάμβαναν μεν ως εποχικούς αλλά στη συνέχεια, όταν οι συμβασιούχοι προσέφευγαν στα δικαστήρια, είτε τους έδιναν χαρτιά ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, είτε δεν υποστήριζαν τα συμφέροντα του δημοσίου, με αποτέλεσμα οι συμβασιούχοι να κερδίζουν τις αγωγές και τις περισσότερες φορές αυτές να τελεσιδικούν, επειδή οι δήμαρχοι δεν ασκούσαν τα προβλεπόμενα ένδικα μέσα. «Μεγαλόψυχος» φάνηκε μόνο στο ζήτημα της πληρωμής των δεδουλευμένων. Οι συμβασιούχοι -είπε- μπορούν να πληρωθούν, χωρίς να χρειαστεί να προσφύγουν στα δικαστήρια με βάση την παλιά τους σύμβαση, με χρήση του άρθρου 904 του Αστικού Κώδικα (περί αδικαιολόγητου πλουτισμού). Αυτά τα πρωτοείπε σ’ ένα non paper που έστειλε στα ΜΜΕ, ενώ την επομένη τα επανέλαβε σε συνέντευξη Τύπου, στην οποία πρόσθεσε ότι αν χρειαστεί θα κάνει και νομοθετική ρύθμιση.
Προσπάθησε έτσι να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση από το φλέγον ζήτημα της μονιμοποίησης και να τη μεταφέρει στο παράγωγο ζήτημα της πληρωμής των δεδουλευμένων. Οι συμβασιούχοι δε μπορεί να μείνουν ξανά όμηροι. Να πληρωθούν τα δεδουλευμένα, να πάρουν την άγουσα για την ανεργία και να περιμένουν πότε θα προκηρυχτούν κάποιες θέσεις εργασίας για να τις διεκδικήσουν με τη μοριοδότηση που τους έδωσε ο Παυλόπουλος. Κι αυτό αφορά όχι μόνο εκείνους που έχουν τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις στα χέρια τους, όχι μόνο εκείνους που τυπικά καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αλλά το σύνολο των συμβασιούχων.
Ο Παυλόπουλος ξέρει πολύ καλά τι γινόταν τόσα χρόνια στους Δήμους και σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου. Ο νόμος έχει δέσει τα χέρια των διοικήσεων. Δε μπορούσαν να προσλάβουν συμβασιούχους για μόνιμες και διαρκείς ανάγκες. Τους προσλάμβαναν, λοιπόν, ως έκτακτο προσωπικό για να καλύψουν θέσεις στις οποίες έπρεπε να εργάζεται μόνιμο προσωπικό. Οταν λοιπόν αυτοί οι συμβασιούχοι άρχισαν τις δικαστικές προσφυγές, επειδή ο Παυλόπουλος με το ΠΔ του τους άφησε εκτός ρύθμισης, εύλογο ήταν οι Δήμοι να μην εμφανιστούν στα δικαστήρια να υποστηρίξουν κάτι το διαφορετικό, γιατί θα κινδύνευαν με λιντσάρισμα. Πολύ πριν το ΠΔ Παυλόπουλου, όταν συμβασιούχοι κέρδιζαν δικαστικές προσφυγές, δεν ήταν λίγοι οι δήμαρχοι της ΝΔ που έβγαζαν ακόμα και αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων που έλεγαν ότι αυτοί καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Λογικό (και δίκαιο) ήταν οι συμβασιούχοι να κερδίζουν τα δικαστήρια και πολλοί απ’ αυτούς έμειναν στο τέλος εκτός μονιμοποίησης με το ΠΔ Παυλόπουλου, επειδή δεν πληρούσαν κάποιον από τους όρους που σκόπιμα έβαλε στο ΠΔ.
Ας αφήσουν, λοιπόν, ο Παυλόπουλος και η κυβέρνηση Καραμανλή τα σάπια. Το πρόβλημα δεν είναι νομικό αλλά ξεκάθαρα πολιτικό. Οταν ο Παυλόπουλος έβγαλε το ΠΔ ήξερε πολύ καλά (είναι έμπειρος νομικός, άλλωστε), ότι τυπικά αυτό είναι αντισυνταγματικό, αφού το σύνταγμα απαγορεύει ρητά κάθε μετατροπή σύμβασης ορισμένου χρόνου ή έργου σε σύμβαση αορίστου χρόνου. Το ΣτΕ ενέκρινε το ΠΔ, εν γνώσει του ότι είναι αντισυνταγματικό. Πήρε μια πολιτική και όχι νομική απόφαση. Γιατί αν δεν εκδιδόταν τότε αυτό το ΠΔ υπήρχε κίνδυνος να ξεσπάσει γενικευμένη κοινωνική αναταραχή από τους δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχους.
Οπως, λοιπόν, τότε παρέκαμψαν τον συνταγματικό σκόπελο, έτσι μπορούν να τον παρακάμψουν και τώρα. Και μάλιστα με νομοθετική ρύθμιση, στην οποία θα δεσμευτούν όλα τα κόμματα, και όχι με κάποιο πονηρο ΠΔ, με το οποίο η κυβέρνηση θα «αγοράζει χρόνο» αφήνοντας και πάλι την πλειοψηφία εκτός νυμφώνος. Καθαρά πράγματα. Και ν’ αφήσουν τα σάπια, το ξαναλέμε.
Ολοι ξέρουν πολύ καλά πως δημιουργήθηκε το πρόβλημα των συμβασιούχων. Δεν προσλαμβάνουν μόνιμο προσωπικό, για να μπορούν να καλύπτουν τα κενά με προσωπικό που εργάζεται με μια πανσπερμία συμβάσεων και ταυτόχρονα να κάνουν και τη ρουσφετολογική πολιτική τους. Ο εργαζόμενος έγινε όμηρος για ένα μεροκάματο. Και δεν ήταν ένας και δυο αυτοί οι όμηροι, ήταν δεκάδες χιλιάδες. Και να δείτε τι έχει να γίνει σε λίγο καιρό με τις δημοτικές επιχειρήσεις, που υποχρεωτικά αλλάζουν καθεστώς (μέχρι τέλους 2007) και θ’ αφήσουν στον αέρα δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχους. Ακόμα και ανθρώπους που προσλαμβάνοντας τυπικά από μια δημοτική επιχείρηση και ασκούσαν καθήκοντα μόνιμου υπαλλήλου (π.χ. καθαριότητα).
Το δικαίωμα στη δουλειά είναι αδιαπραγμάτευτο και δε μπορούμε να δεχτούμε να μπαίνει στην προκρούστεια κλίνη των πολιτικάντικων παιχνιδιών και των πρόστυχων νομικών ρυθμίσεων. Ο Παυλόπουλος ξέρει πολύ καλά ότι συμβασιούχους προσλαμβάνει αβέρτα και η σημερινή κυβέρνηση. Γι’ αυτό είναι υποχρεωμένος να δώσει λύση.
