Στο διάγγελμα που εκφώνησε ο Λοβέρδος την περασμένη Δευτέρα υπάρχει μια φράση-κλειδί, που του ξέφυγε, παρά την προσπάθειά του να κινδυνολογήσει μόνο χωρίς να πει τίποτα συγκεκριμένο: «Κράτος και Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης δαπανούν για συντάξεις ποσοστό που αγγίζει το 13,5% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Οι προβλέψεις για τη ραγδαία αύξηση του ποσοστού αυτού αποδεικνύουν ότι το Ασφαλιστικό πράγματι είναι ένα εθνικό θέμα. Θα ανακάμψει δηλαδή η ελληνική οικονομία και οι δαπάνες για τις συντάξεις, και μόνο για τις συντάξεις, θα αυξάνονται τόσο πολύ, αν δεν υπάρξει λύση, ώστε θα ακυρώνουν την ανάπτυξη».
Ο υπουργός Εργασίας ζητά να βρεθεί λύση ώστε να μην αυξάνονται οι δαπάνες για τις συντάξεις. Επειδή στις πολιτισμένες κοινωνίες μας ούτε Καιάδα μπορούμε να δημιουργήσουμε ούτε να υποβάλλουμε τους ηλικιωμένους σε ευθανασία όταν περάσουν ένα όριο ηλικίας, η λύση που αναζητά ο υπουργός Εργασίας μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο με αύξηση των ορίων ηλικίας (για να αυξάνονται με χαμηλότερο ρυθμό οι συνταξιούχοι) και με μείωση των συντάξεων. Αυτό και θα επιδιώξει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Αυτή είναι η κατεύθυνση του ΟΟΣΑ, του ΔΝΤ, της Κομισιόν, της ΤτΕ.
Στο ίδιο διάγγελμα ο Λοβέρδος είπε επίσης: «Στην δραματική αύξηση των δαπανών υγείας, βασικό, αλλά πάντως όχι αποκλειστικό, ρόλο παίζει η σπατάλη στις δαπάνες για το φάρμακο». Τι ακριβώς σημαίνει «σπατάλη»; Οτι καταναλώνουμε περισσότερα φάρμακα; Στο θέμα θα επανέλθουμε αναλυτικά στο επόμενο φύλλο, σημειώνουμε όμως πως όταν ο αρμόδιος υπουργός δεν μιλά για την ασυδοσία των φαρμακευτικών εταιριών, που αυξάνουν τις τιμές και τα κέρδη τους σε εξωφρενικά ποσοστά κάθε χρόνο, και μιλά για «σπατάλη», η κυβέρνηση ετοιμάζεται για μέτρα που θα αναγκάσουν τους ασφαλισμένους να βάλουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη. Και κάτι ακόμα. Συνιστά τουλάχιστον πολιτικό αμοραλισμό (για να μην πούμε αλητεία) να βγάζει διαγγέλματα περί σπατάλης ο υπουργός μιας κυβέρνησης που εξακολουθεί να αρνείται να δώσει στο ΙΚΑ ποσά που συνιστούν υποχρέωσή της από το νόμο (όπως η συμμετοχή του κράτους στη χρηματοδότηση του κλάδου υγείας του ΙΚΑ, που παράνομα δεν δίνεται από το 2004).
Οταν κάποιος μας λέει ότι το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται υπό κατάρρευση δεν μας λέει τίποτα καινούργιο. Ειδικά η σημερινή κυβέρνηση, όμως, και οι πουλημένοι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ «δεν δικαιούνται για να ομιλούν». Το 2002, συμφωνώντας στη θέσπιση του αντιασφαλιστικού νόμου Ρέππα, μας είπαν ότι έλυσαν το Ασφαλιστικό για τα επόμενα 30 χρόνια. Στην εφταετία πάνω και αφού προηγήθηκαν οι αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις της Πετραλιά (που επίσης «έλυσε» το Ασφαλιστικό) ζητούν νέα μέτρα, ακόμη χειρότερα.
Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Τα ασφαλιστικά ταμεία είναι και θα παραμείνουν μονίμως υπό κατάρρευση για μια σειρά λόγους:
1 Επειδή επί τρεις και βάλε δεκαετίες οι κυβερνήσεις καταλήστευαν τα αποθεματικά του και τα μοίραζαν στους καπιταλιστές (δανεικά κι αγύριστα), με αποτέλεσμα στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 να τα έχουν εξαφανίσει.
2 Επειδή μέχρι το 1992 το κράτος δεν έδινε δεκάρα τσακιστή στα Ταμεία, μολονότι είχε σχετική υποχρέωση από τους ιδρυτικούς τους νόμους. Το 1992, για να χρυσώσει το χάπι του δεύτερου συνεχούς αντιασφαλιστικού νόμου, θέσπισε την περιβόητη κρατική χρηματοδότηση. Τη θέσπισε, όμως, όχι για όλους τους εργαζόμενους, αλλά μόνο για τους νεοεισερχόμενους στην ασφάλιση από 1.1.1993 και μετά. Οταν άρχισαν οι μετά την 1.1.1993 να γίνονται πολλοί (στο μεταξύ το κράτος έδινε έναντι και όχι όλο το ποσό), ήρθε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και άλλαξε τον τρόπο επιχορήγησης. Θέσπισε το 1% του ΑΕΠ κάθε χρόνο ως επιχορήγηση για το ΙΚΑ, που παραμένει ως τώρα. Και βέβαια, σε συνθήκες κρίσης, πέφτει το ΑΕΠ πέφτει και το 1%.
3 Επειδή επί δεκαετίες το κράτος έκανε και κάνει κοινωνική πολιτική στις πλάτες των Ταμείων. Και όχι μόνο κοινωνική πολιτική, αλλά και πολιτική υπέρ των καπιταλιστών (βλέπε προβληματικές επιχειρήσεις παλιά, προγράμματα «εθελούσιας εξόδου» κ.λπ.).
4 Επειδή η εισφοροδιαφυγή και εισφοροκλοπή αποτελούν αγαπημένο σπορ των καπιταλιστών. Το κράτος τους ανταμείβει με συνεχείς χαριστικές ρυθμίσεις, ανεξαρτήτως κυβέρνησης.
5 Επειδή η ανεργία καλπάζει, όπως καλπάζουν και οι λεγόμενες «ελαστικές» σχέσεις εργασίας, με αποτέλεσμα όλο και λιγότερα έσοδα να μπαίνουν στα Ταμεία.
Βλέπετε σε κανέναν από τους παραπάνω λόγους την παραμικρή ευθύνη εργαζόμενων και συνταξιούχων; Μήπως οι συντάξεις στο ΙΚΑ είναι τόσο ψηλές που δε μπορεί να τις σηκώσει το Ταμείο; Περισσότερο από 80% των συνταξιούχων παίρνει σύνταξη μικρότερη από 700 ευρώ το μήνα. Κι όμως, ακόμα και αυτή η σύνταξη πείνας φαίνεται μεγάλη στους κυβερνώντες και θέλουν να τη μειώσουν. Γι’ αυτό έσκασε μύτη πάλι στα τηλεπαράθυρα ο πρώην υπουργός Γιαννίτσης, που λέει με νόημα ότι αν είχαν χτυπηθεί το 2001 οι κατώτερες συντάξεις, όπως αυτός πρότεινε, σήμερα δεν θα υπήρχε πρόβλημα.
Η Κοινωνική Ασφάλιση, αυτό το ελάχιστο δικαίωμα των εργαζόμενων μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία, τοποθετείται και πάλι στην κλίνη του Προκρούστη για να της κόψουν και νέα κομμάτια. Οπως λέει η λαϊκή παροιμία, αυτοί που μας χρώσταγαν θέλουν να μας πάρουν και το βόδι. Επιτέλους, ας βάλλουμε στο κέντρο τις εργατικές ανάγκες και όχι τις ανάγκες του κεφάλαιου. Ας θέσουμε το ζήτημα συνολικά και προπαντός ταξικά. Οχι ν’ αρχίσουμε να παζαρεύουμε και πάλι πόσα θα χάσουμε, γιατί αυτό απαιτεί ο… «οικονομικός ρελισμός».
