Με τις πάγιες προκλητικές αξιώσεις του εμφανίστηκε στην τρίτη συνάντηση για τη διαπραγμάτευση της νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας ο ΣΕΒ. Και όμως, το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε η ΓΣΕΕ αμέσως μετά ξεκινάει ως εξής: «Κατ’ αρχήν ξεκαθαρίστηκε και επιβεβαιώθηκε από όλα τα μέρη, ότι ο θεσμός των ελεύθερων διαπραγματεύσεων και των ΣΣΕ πρέπει να είναι απολύτως σεβαστός και ισχυρός».
Στη συνέχεια, η ΓΣΕΕ ενημερώνει ότι «οι εργοδότες επικαλούμενοι και πάλι την δύσκολη οικονομική συγκυρία παρέμειναν στις παλαιότερες θέσεις τους, διατήρησαν τις αρχικές τους επιφυλάξεις σε μια σειρά από θεσμικά αιτήματα και όσον αφορά το ύψος των αυξήσεων ο πρόεδρος του ΣΕΒ πρότεινε να κινείται κάτω του 3% (δηλαδή στα πλαίσια της κυβερνητικής πολιτικής λιτότητας που με επίκληση του χαμηλού Ευρωπαϊκού Πληθωρισμού 2,1% (όχι όμως του εθνικού) συν μέρος της παραγωγικότητας 0,7% σύνολο 2,8%!!».
Στο τέλος έχουμε τους λεονταρισμούς του Πολυζωγόπουλου: ««Αυτή η πρόταση απορρίπτεται κατηγορηματικά γιατί είναι πολύ μακριά από τις ρεαλιστικές απαιτήσεις των εργαζόμενων για πραγματικές και ουσιαστικές αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων. Για αυτό και συγκαλείται συνεδρίαση της Διοίκησης της ΓΣΕΕ την ΤΡΙΤΗ 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2006, στην οποία θα προτείνουμε την προκήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων». Πάμε, δηλαδή, για μία (άντε δύο) 24ωρες και μετά… υπογράφουμε.
