Πόσοι εργαζόμενοι γνώριζαν ότι στα τέλη της περασμένης εβδομάδας γινόταν το 34ο συνέδριο της ΓΣΕΕ; Σίγουρα ελάχιστοι. Απλώς, πληροφορήθηκαν από την τηλεόραση για τα συνθήματα που φώναζαν οι σύνεδροι του ΠΑΜΕ όταν ήταν να μιλήσουν ο Παπανδρέου και ο Καραμανλής. Αλλιώς, μάλλον δεν θα έπαιρναν χαμπάρι. Αλλωστε, το συνέδριο έγινε μακριά από τα προλεταριακά κέντρα, σ’ ένα πολυτελές ξενοδοχείο της μαγευτικής Χαλκιδικής, προκειμένου οι σύνεδροι να συνδυάσουν το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Τι είχε ενδιαφέρον σ’ αυτό το συνέδριο; Οχι βέβαια οι αποφάσεις του, τις οποίες ουδείς πληροφορείται και στις οποίες ουδείς δίνει σημασία. Μόνο το μοίρασμα των «κουκιών» ενδιαφέρει. Η ΠΑΚΕ, λοιπόν, κατάφερε να πάρει μια έδρα παραπάνω (22 έναντι 21), η ΔΑΚΕ έχασε μία (11 έναντι 12), ενώ ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) και Αυτόνομη Παρέμβαση (ΣΥΝ) διατήρησαν τις έδρες του (9 και 3 αντίστοιχα). Η μία έδρα παραπάνω έδωσε το έναυσμα για να στηθεί τρελό πανηγύρι από τους Πασόκους. «Οι εργαζόμενοι με την ψήφο τους έδωσαν μια αποστομοτική απάντηση», δήλωσε ο Παναγόπουλος. «Αύξησαν την δύναμη και την επιρροή της ΠΑΣΚΕ στη Γενική Συνομοσπονδία επικροτώντας την υπέυθυνη αγωνιστική μας στάση ενώ ταυτόχρονα μας έδωσαν σαφή εντολή να συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο για την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων»!
Σαν ν’ ακούς αρχηγό κόμματος που μόλις έχει κερδίσει τις εκλογές. Μήπως, όμως, διαφέρουν σε τίποτα οι συνδικαλιστικές διαδικασίες από τις βουλευτικές εκλογές; Το αστικοποιημένο συνδικαλιστικό σύστημα των εργατοπατέρων είναι πλήρως κοινοβουλευτικοποιημένο εδώ και χρόνια. Αλλωστε, ακόμα και στις συνδικαλιστικές εκλογές (για τις άλλες διαδικασίες δεν το συζητάμε) συμμετέχουν πια ελάχιστοι εργαζόμενοι.
Κατά τα άλλα, το πρώτο διήμερο εξαντλήθηκε σε χειροκροτήματα προς τον Παπανδρέου και το Σαμαρά, ενώ την τρίτη μέρα οι σύνεδροι απολάμβαναν το… τοπίο και μόνο μερικές δεκάδες στην αίθουσα άκουγαν βαριεστημένα τους εξίσου βαριεστημένους ομιλητές. «Δεν ήταν χειροκρότημα επιδοκιμασίας της πολιτικής τους», είπε ο Παναγόπουλος στη δευτερολογία του, «ήταν ένα χειροκρότημα σεβασμού στον θεσμό και προστασία των θεσμών που επροπηλακίζοντο και υβρίζοντο παρουσία συντριπτικής πλειοψηφίας συνέδρων που δεν συμφωνούσαν με αυτές τις πρακτικές. Ηταν ένα χειροκρότημα πολιτισμού για όλους μας»! Σωστός ο εργατοπατέρας, ιδιαί-τερα μετά τους φραπέδες και τις σφαλιάρες.
